اگر چیزهای زیادی را نیاز ضروری خود تلقی کنید، در نهایت سرخورده خواهید شد و به نیکی خدا شک خواهید کر…

اگر چیزهای زیادی را نیاز ضروری خود تلقی کنید، در نهایت سرخورده خواهید شد و به نیکی خدا شک خواهید کرد.یکی از بدترین واژگانی که ما در دایره لغات ما داریم «ضروری‌ترین نیاز» می‌باشد. اکثر اوقات، چیزهایی که می‌گوییم واقعاًً به آنها نیاز داریم؛ نیاز حقیقی ما نیستند. اجازه دهید برای شما مثالی بزنم. اگر فرزندی داشته باشید یا در نزدیکی‌تان بچه‌های کوچک را مشاهده کرده باشید؛ این مسئله برای‌تان ملموس‌تر خواهد بود. فرض کنید یک مادر هستید و فرزند خود را به یک پاساژ خرید می‌برید (خدا به دادتان برسد). همانطور که در پاساژ قدم میزنید، چشم بچه شما به یک فروشگاه لوازم ورزشی می‌افتد و دست شما را می‌کشد و به سمت ویترین می‌برد و می‌گوید: «مامان، من به آن کتونی‌ها نیاز دارم.» اما شما به کفشهای او نگاه می‌کنید و می‌دانید کفشهای مناسبی دارد بنابراین می‌گوید: «نه! تو به آن کفش‌ها نیاز نداری، چرا که در حال حاضر کفش‌های مناسبی داری.» در این حالت، فرزند شما فکر نمی‌کند که چه مادر عاقلی نصیبش شده است که امیال خودخواهانه او را تشخیص داده و با محبت او را از زیاد خواهی رهانیده است. بلکه فرزند شما با غرغر می‌گوید: «تو همیشه به من جواب رد میدهی. نمی‌دانم چرا باید مادری داشته باشم که از خریدن کفش‌های کتونی بیزار است.» سپس در مابقی ساعتی که در پاساژ هستید، فرزندتان با شما ارتباطی برقرار نمی‌کند.  زمانی که چیزی را نیاز خود تلقی می‌کنید؛ سه حالت پیش می‌آید. اولاً، از آنجایی که آن را ضروری می‌دانید، آن را حق خود قلمداد می‌کنید. ثانیا، چون آن را حق خود قلمداد می‌کنید، آن را مطالبه اصلی خود می‌دانید. و ثالثا محبت دیگری را، بر اساس تمایل او برای فراهم کردن آن نیاز می‌سنجید. این واقعیت تنها در روابط ما مصداق ندارد، بلکه مهمتر از آن، در رابطه با خدا نیز نقش مهمی را ایفا می‌کند. وقتی چیزی را به عنوان نیاز ضروری خود تلقی می‌کنید و خداوند آن نیاز را برای‌تان فراهم نمی‌کند، به نیکو بودن او شک می‌کنید. وقتی چنین اتفاقی رخ می‌دهد، شما دیگر به آن کسی که شک کرده‌اید، طلب یاری نخواهید کرد.  در متی 32:6، عیسی به ما یاد آوری می‌کند ما پدری داریم، که از نیاز اصلی ما آگاه است. در سخنان عیسی مسیح آرامش خاطری وجود دارد. اینکه عیسی مسیح چنین نکته‌ای را به ما یادآوری می‌کند به این دلیل است که ما بدانیم پدری در آسمان داریم که درک روشنی از نیازهای ضروری ما دارد. و ما خودمان از چنین درکی برخوردار نیستیم. ما دائما بین نیاز حقیقی‌مان و خواسته‌های شخصی‌مان گیج می‌شویم؛ به همین دلیل است که ساده محبت پدر آسمانیم آن را زیر سوال می‌بریم. اما آرامش حقیقی در این است که به فیض او ما فرزند حکیم‌ترین و با محبت‌ترین پدری هستیم که در تمام عالم وجود دارد. چون او ما را آفریده است، از تمام نیازهای ما باخبر است. می‌توانیم به‌واسطۀ فیضی که مارا فرزندان خود گردانیده است، آرامش بیابیم چون که می‌دانیم جایگاه مادر خانواده الهی تضمین شده است و آنچه را که به آن محتاج هستیم برای ما فراهم خواهد کرد.برای تعمق بیشتر مزمور ۱۴۵ را بخوانید.@farzandanekhoda