اگر به‌جای لعن و نفرین کردن مشکلات؛ برای آن‌ها غمگین می‌شوید؛ این یعنی با فیض آشنا هستید. زندگی در…

اگر به‌جای لعن و نفرین کردن مشکلات؛ برای آن‌ها غمگین می‌شوید؛ این یعنی با فیض آشنا هستید. زندگی در جهان سقوط کرده واقعاًً دشوار است. مجبور هستید دائماً، با ناامیدی دست و پنجه نرم کنید، چرا که این جهان مطابق با طریق‌های خدا پیش نمیرود. همیشه با حوادث غیر مترقبه رو به رو خواهید شد. تقریباً هر روز مجبور هستید، با چیزی دست به گریبان باشید که به اراده و انتخاب شما ربطی ندارد. زندگی کردن در این جهان سقوط کرده؛ مثل زندگی کردن در یک خانه در حال فروپاشی است. اگرچه این خانه هنوز سرپاست، اما پایه‌های آن سست است. اگرچه هنوز شبیه یک خانه است، اما آنطور که باید باشد، نیست لوله کشی‌های آن گهگاهی درست کار می‌کنند. سقف خانه، چه در روز عادی چه در روز بارانی همیشه نشتی دارد. زمانی که دستگاه برقی را روشن کنید، باید منتظر هر اتفاقی باشید. جهانی که من و شما در آن زندگی میکنیم حقیقت آن به همین شکل است. این جهان، خانه‌ای است که در حال فروپاشی می‌باشد.  اکنون، تنها قادر هستیم دو واکنش از خودمان نشان دهیم: یا ناله کنیم، یا فحش بدهیم. بیایید صادق باشیم. فحش دادن، واکنش طبیعی برای ماست. ما از اینکه مجبور هستیم، با افراد ضعیف و ناکامل مواجه شویم، لعن و نفرین سر میدهیم. از اینکه مجبور هستیم با چیزهایی سر کنیم که مطابق با میل ما پیش نمی‌رود، ناله و شکایت سر میدهیم. از اینکه مجبور هستیم با مریضی و آلودگی کنار بیاییم، عصبانی می‌شویم و فحش می‌دهیم. این که درد و رنج در این جهان وجود دارد، لعن و نفرین ما را برمی‌انگیزد. ما از اینکه مجبور هستیم در این جهان سقوط کرده زندگی کنیم، ناراضی هستیم و ناله می‌کنیم و فحش می‌دهیم. تمام این واقعیت ها، باعث تلخی و عصبانیت ما می‌باشد. بله، دوست نداشتن این چیزها طبیعی است. همانطور که پولس رسول در رومیان ۸ می‌گوید؛ تمامی این جهان برای نجات یافتن ناله می‌کند. اما باید بدانید که لعن و نفرین واکنشی نادرست است. ما به واقعیتی که موجب سخت و دشوار شدن زندگی ما نمی‌باشد، فحش می‌دهیم. البته لعنت کردن آثار و فحش دادن مفرح است. اما باید بدانید فحش دادن نشانه خودمحوری است.  اما اندوهگین بودن، واکنش مناسب است. اندوهگین بودن نشان‌دهندۀ این است که به استقبال این فاجعه رفته‌ایم. اندوهگین بودن، نشان می‌دهد که این دنیا مطابق با طریق‌های خدا پیش نمیرود. اندوهگین بودن برای نجات خدا فریاد میکشد. اندوهگین بودن و ناله کردن به رنج دیگران اهمیت می‌دهد و چیزی بیشتر از لعن و نفرین کردن دشواری‌های زندگی است. کسی که به خاطر این دنیا اندوهگین است، در واقع به خاطر سقوط و گناهی که به این جهان وارد شده ناراحت می‌باشد و مشتاق نجات و احیای دنیای شکسته‌اش هست. پس در واقع، اندوهگین بودن واکنشی است که از فیض برخاسته است.  لعن و نفرین کردن نشان‌دهندۀ این است که خواهان ملکوت خود هستیم اما ناله کردن و اندوهگین بودن نشان‌دهندۀ این است که مشتاق ملکوت خدا هستیم. حال از شما سوالی دارم؟ شما مشتاق کدام یک از این ملکوت‌ها هستید؟برای تعمق بیشتر پیدایش ۱ تا ۳ را بخوانید.@farzandanekhoda