مهم نیست عوامل بیرونی چقدر خطرناک به نظر برسند، هیچ چیز به اندازه آنچه که در درونتان است خطرناک نیس…

مهم نیست عوامل بیرونی چقدر خطرناک به نظر برسند، هیچ چیز به اندازه آنچه که در درونتان است خطرناک نیست و به همین دلیل؛ به فیض مسیح محتاج هستید.به سخنان عیسی گوش فرا دهید:عیسی دیگر بار آن جماعت را نزد خود فرا خواند و گفت: «همۀ شما به من گوش فرا دهید و این را دریابید: هیچ چیزی بیرون از آدمی نیست که بتواند با داخل شدن به او، وی را نجس سازد، بلکه آنچه از درونِ آدمی بیرون می‌آید، وی را نجس می‌سازد. [ هر که گوش شنوا دارد، بشنود!]» پس از آنکه جماعت را ترک گفت و به خانه درآمد، شاگردانش معنی مَثَل را از او پرسیدند. گفت: «آیا شما نیز درک نمی‌کنید؟ آیا نمی‌دانید که آنچه از بیرون به آدمی داخل می‌شود، نمی‌تواند او را نجس سازد؟ زیرا به دلش راه نمی‌یابد، بلکه به درون شکمش می‌رود و سپس دفع می‌شود.» عیسی با این سخن، همۀ خوراکها را پاک اعلام کرد. او ادامه داد: «آنچه از درونِ آدمی بیرون می‌آید، آن است که او را نجس می‌سازد. زیرا اینهاست آنچه از درون و دل انسان بیرون می‌آید: افکار پلید، بی‌عفتی، دزدی، قتل، زنا، طمع، بدخواهی، حیله، هرزگی، حسادت، تهمت، تکبّر و حماقت. این بدی‌ها همه از درون سرچشمه می‌گیرد و آدمی را نجس می‌سازد» (مَرقُس ۱۴:۷-۲۳).  عیسی، به نکته بسیار ظریفی اشاره می‌کند. شما با جدا کردن خود از دیگران، اماکن، یا افراد گناهکار، از لذت‌ها و یا تجربیات قادر به شکست دادن گناه نیستید. اگرچه در ظاهر چنین عملی بسیار جالب و خوب به نظر می‌رسد، اما هرگز مشکل گناه درونی شما را حل نمی‌کند. اگر شما قادر بودید با جدا کردن خود از محیط، گناه را ریشه کن کنید؛ آنگاه دیگر نیازی به آمدن عیسی مسیح نمی‌بود. توجه کنید که ما، در قرون وسطا تجربه رهبانیت را داریم؛ راهبان فکر می‌کردند که راه ریشه کن کردن گناه، جدا ساختن خود از این عالم گناهکار است.ما می‌دانیم که آن راهبان، تمام رذالت‌هایی که در محیط بیرونی وجود داشت، و آن‌ها تلاش می‌کردند از آن فرار کنند؛ خودشان در صومعه‌ها تکرار کردند. می‌دانید اشکال این صومعه‌ها در چه بوده است؟ جواب ساده است - انسان‌ها به صومعه‌ها راه یافتند. هر جا که بشر پا بگذارند، به گناه آلوده می‌شود؛ چون که انسان‌ها قلب گناهکار خود را به همان جا می‌برند. در نتیجه، آنها همان خطاها و گناهانی را تکرار کردند، که تلاش می‌کردند از آنها فرار کنند.  عیسی مسیح، ما را فرا می‌خواند تا با تواضع بپذیریم که خطر اصلی برای ما گناهانی نیست که در محیط اطرافمان می‌باشد، بلکه خطر اصلی، گناهی است که هنوز در باطن ما سکونت دارد. زمانی که این حقیقت را اعتراف کنید، در رابطه با فیض خداوند که در عیسی مسیح به ما بخشیده است؛ به وجد خواهید آمد. اگر مشکل اصلی شما عوامل بیرونی می‌بود، دیگر نیازی به فیض خدا نمی‌داشتید چرا که با تغییر مکان یا شرایطتان می‌توانستید مشکل را حل کنید. من آنانی را که خود را مسیحی می‌نامند اما در رابطه با فیض، خوشحال نمی‌شوند به خوبی درک می‌کنم؛ چرا که اگر فکر کنید، مشکل اصلی شما عوامل بیرونی است، دیگر خود را محتاج به فیض نمی‌بینید. اگر گمان می‌کنید که مشکل اصلی شما، عوامل بیرونی می‌باشد؛ به نیازتان به فیض اقرار نخواهید کرد؛ اما اگر متوجه شوید که مهم‌ترین مشکل شما در درونتان می‌باشد، آن زمان است که آن فیض نجات‌بخش را خواهید ستود و برایش خوشحال و شکرگزار خواهید بود.برای تعمق بیشتر رومیان ۲۱:۳–۳۱ را بخوانید.(ویرایش TBS)امّا اکنون بدون شریعت، عدالت خدا ظاهر شده است، چنانکه تورات و انبیا بر آن شهادت می‌دهند؛یعنی عدالت خدا که بوسیلۀ ایمان به عیسی مسیح است، به همه و کل آنانی که ایمان آورند. زیرا که هیچ تفاوتی نیست،زیرا همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا کوتاه آمده‌اند،و به فیض او به رایگان عادل شمرده می‌شوند به وساطت آن فدیه‌ای که در عیسی مسیح است.که خدا او را از قبل معیّن کرد تا کفاره باشد بواسطهٔ ایمان بوسیلهٔ خون او تا آنکه عدالت خود را ظاهر سازد، با آمرزش از گناهان گذشته از راه تحمل خدا،برای اظهار عدالت خود در زمان حاضر، تا او عادل باشد و عادل شمارد هرکسی را که به عیسی ایمان آورد.پس جای فخر کجا است؟ برداشته شده است! به کدام شریعت؟ آیا به شریعت اعمال؟ نه، بلکه به شریعت ایمان.زیرا یقین می‌دانیم که انسان بدون اعمال شریعت، به وسیلهٔ ایمان عادل شمرده می‌شود.آیا او فقط خدای یهودیان است؟ مگر خدای امّت‌ها هم نیست؟ البتّه خدای امّت‌ها نیز است.زیرا واحد است خدایی که اهل ختنه را از ایمان، و ختنه‌نشدگان را به ایمان عادل خواهد شمرد.@farzandanekhoda