*عارفان ما گاه تن را قفسی دانسته‌اند که روح آرزوی رهایی از آن دارد. پس از ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، بارها معن…

*عارفان ما گاه تن را قفسی دانسته‌اند که روح آرزوی رهایی از آن دارد. پس از ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، بارها معنای تلخ این تصویر را با تمام وجود احساس کرده‌ام. داغ آن‌همه جوان و رنج آن‌همه خانوادهٔ سوگوار، طعم زندگی را چنان تلخ کرده است که گاهی آدم می‌خواهد چشم بر این جهان ببندد و به جایی دور از این‌همه خون، بیداد و اندوه پناه ببرد.اما درست در همین لحظه باید به یاد آورد که ما هنوز کاری ناتمام داریم. رفتن ما چیزی از قدرت ستمگران و دژخیمان کم نمی‌کند؛ آنچه آنان را شکست می‌دهد، ماندن، ایستادن و ادامه‌دادن ماست. آنان جوانان ما را کشتند تا بازماندگان را به نومیدی بکشانند، حافظهٔ جامعه را خاموش کنند و میدان را از انسان‌های معترض ایرانگرا و وطن‌پرست خالی سازند. پس زنده‌ماندن ما فقط یک انتخاب شخصی نیست؛ بخشی از مقاومت است.به شما که در ایران، زیر بار سرکوب، سوگ، فقر و اضطراب روزگار می‌گذرانید، نمی‌توان از دور گفت خسته نباشید یا اندوهگین نشوید. شما حق دارید خسته شوید، گریه کنید، فرو بریزید و برای مدتی حتی از جهان کناره بگیرید. اما نباید فراموش کنید که خستگی شکست نیست و مکث به معنای تسلیم‌شدن نیست. گاهی شجاعت فقط همین است که یک روز دیگر دوام بیاوریم، دستی را بگیریم، چراغ خانه‌ای را روشن نگه داریم و نگذاریم دیگری در تاریکی تنها بماند.سوگ اگر در تنهایی محبوس شود، آدمی را از درون می‌فرساید؛ اما وقتی به حافظه، همبستگی و اراده تبدیل شود، می‌تواند نیروی مبارزه باشد. ما باید چشم‌هایی باشیم که جنایت را فراموش نمی‌کنند، صداهایی که نام جان‌باختگان را زنده نگه می‌دارند و دست‌هایی که راه ناتمامشان را ادامه می‌دهند تا پیروزی!ما می‌مانیم؛ نه چون زندگی تلخ نشده است، بلکه چون ایران هنوز به زندگی ما نیاز دارد. می‌مانیم برای فرزندانمان، برای خانواده‌های دادخواه و برای جوانانی که فرصت دیدن فردای آزاد ایران از آنان ربوده شد. می‌مانیم تا روزی که این قفس شکسته شود؛ نه با رفتن ما از جهان، بلکه با رفتن رژیم اسلامی.آرزوی دیدن ایران آزاد، از اندوه ما نیرومندتر است.behzadmehrani#بهزاد_مهرانی #دی‌خونین #انقلاب_شیروخورشید #جنبش_فرزندان_ایران