💥«بابا فرهاد... تمام عمرم آرزو داشتم بروم شهربازی»🌹میان هیاهوی خیابان، فقط نگاه «سپیدبرفی» ماندگار…
انتشار: 2026/08/05 20:38 UTCدریافت: 2026/08/05 23:17 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/05 23:17 UTC
💥«بابا فرهاد... تمام عمرم آرزو داشتم بروم شهربازی»🌹میان هیاهوی خیابان، فقط نگاه «سپیدبرفی» ماندگار شد✍فرهاد داودوندی نامش را گذاشتهام "سپید برفی"...نه فقط به خاطر معصومیت چهرهاش؛ بلکه به خاطر روح زلال و بیآلایشی که هنوز گرد و غبار روزگار، آن را تیره نکرده است.دختر نونهالی است، بسیار آرام، بسیار محجوب و آنقدر کمحرف که گاهی سکوتش از هزار جمله بلندتر است. انگار یاد گرفته آرزوهایش را هم آهسته در دلش زمزمه کند؛ مبادا کسی از داشتن آنها ناراحت شود.چندی پیش، در ترافیک داخل خودرو نشسته بودم. "سپید برفی" همراه یکی از بستگانش از مقابل ماشینم میگذشت.در همان چند ثانیه، نگاهمان به هم گره خورد...وسط خیابان ایستاد.فقط نگاهم میکرد.برایش دست تکان دادم؛ هیچ واکنشی نشان نداد. نه از بیاعتنایی، بلکه از همان خجالت کودکانهای که در چهره بعضی بچهها خانه کرده است.برای خنداندنش، چشمهایم را کج کردم، صورتم را درهم کشیدم و برایش شکلک درآوردم.لبخندی زد...لبخندی کوچک، آرام و کمرنگ؛ از همان لبخندهایی که بیشتر از آنکه روی لب بنشیند، مستقیم روی دل آدم مینشیند.تا وقتی در پیچ پیادهرو از مقابلم ناپدید شد، صورتش همچنان رو به من بود. احساس میکردم حتی پلک هم نمیزند؛ فقط نگاه میکند... انگار میخواست چیزی بگوید، اما واژهها راهشان را به لبهایش پیدا نمیکردند.یکی از همراهانش را میشناختم. یکی دو ساعت بعد تماس گرفتم و از او خواستم "سپید برفی" را نزد من بیاورد.وقتی آمد، از او پرسیدم:«اگر خدا بخواهد فقط یکی از آرزوهایت برآورده شود، چه آرزویی داری؟»سرش را پایین انداخت.چند لحظه سکوت کرد.بعد با صدایی که به زحمت شنیده میشد، گفت:«فقط... دوچرخه...»همین...نه خانهای بزرگ... نه لباسهای نو... نه اسباببازیهای گرانقیمت...فقط یک دوچرخه...همان بعدازظهر، خدا لطف کرد و توانستم دوچرخهای از طریق کمکهای مجمع خیرین فرهاد داودوندی به "سپید برفی" هدیه کنم.گمان میکردم داستان همانجا تمام شده است.اما نمیدانستم خدا هنوز هدیه بزرگتری برای من کنار گذاشته است.دیروز دوباره آمد...این بار با نامهای در دست.نامه را آرام آرام خواندم؛ پر از تشکر، پر از ادب، پر از صداقت کودکانه...اما وقتی به آخرین سطر رسیدم، دیگر نتوانستم ادامه بدهم.چشمهایم تار شد...اشک، بیاجازه، مهمان چشمهایم شد.در پایان نامه نوشته بود:«بابا فرهاد... تمام عمرم آرزو داشتم بروم شهربازی...»دقایقی فقط به همین جمله خیره ماندم.نه به خاطر آرزوی شهربازی...بلکه به خاطر همان دو کلمه...«بابا فرهاد...»همراهش با اصرار گفت: «به خدا قسم، ما هیچ اطلاعی نداشتیم که در نامه شما را "بابا فرهاد" خطاب کرده است. وقتی نامه را دیدیم، خودمان هم شوکه شدیم.»و من با خودم فکر کردم...کودکان دروغ بلد نیستند.آنها هنوز حسابگر نشدهاند.هنوز برای صدا زدن آدمها، دنبال منفعت نمیگردند.اگر کسی را «بابا» صدا میزنند، یعنی دل کوچکشان در کنار او، بوی امنیت گرفته است؛ یعنی برای چند لحظه احساس کردهاند تکیهگاهی دارند؛ یعنی مهری را لمس کردهاند که شاید سالها چشمانتظارش بودهاند.آن روز دوچرخه را من به "سپید برفی" هدیه دادم...اما امروز، این "سپید برفی" بود که بزرگترین هدیه عمرم را به من داد.هدیهای که نه میشود خرید، نه میشود سفارش داد و نه میشود از کسی خواست.هدیهای به نام اعتماد یک کودک.هدیهای به نام «بابا...»و حالا، از دیروز که تعدادی اسباب بازی و کتاب بهش هدیه دادم تا همین لحظه، یک جمله مدام در ذهنم تکرار میشود...«بابا فرهاد... تمام عمرم آرزو داشتم بروم شهربازی...»نمیدانم...شاید روزی دوچرخهاش کهنه شود.شاید هزار اسباببازی بهتر از آن نصیبش شود.اما از خدا فقط یک خواهش دارم...کاری کند هیچ کودکی، هیچوقت، حسرت داشتن یک «بابا» را با خود به دوش نکشد؛ و هیچ آرزوی کوچکی، مثل رفتن به یک شهربازی، سالهای سال در گوشه دل معصومش خاک نخورد.@farhad90news
پستهای تلگرام — فرهاد داودوندی بروجرد
💥کولاک نابغه بروجردی در آسیا؛ 9 طلا و 6 رکورد شکنی جهانی🌹محمد جواد بیرانوند یک قهرمان معمولی نیست!✍فرهاد داودوندی گاهی یک قهرمان فقط مدال نمیگیرد؛ پرچم یک شهر را بالا میبرد، امید میآفریند و ثابت میکند استعدادهای بزرگ، از دل همین شهرهای پرافتخار ایران میجوشند.محمدجواد بیرانوند، جوان شایسته و نابغه بروجردی، در رقابتهای نوجوانان و جوانان آسیا و آسیای میانه، کاری بزرگ و تاریخی انجام داد؛ 9 مدال طلا در یکضرب، دوضرب و مجموع و درخشش خیرهکنندهای که نام او را بر سر زبانها انداخت.اما این پایان ماجرا نبود...محمدجواد در دسته 75 کیلوگرم، با مهار وزنه 145 کیلوگرمی در یکضرب و 180 کیلوگرمی در دوضرب، از مرزهای معمول عبور کرد و رکوردهای جهانی رده نوجوانان را شکست و رکورد مجموع جهان را نیز ارتقا داد.این یعنی یک کولاک واقعی؛ یعنی جوانی که هنوز در ابتدای مسیر قهرمانی است، اما همین امروز نامش را در کنار بزرگان ثبت کرده است.و چه زیباست که باز هم از بروجرد، شهری که در گوشهگوشهاش استعدادهای درخشان ورزشی فراوان دارد، صدای افتخار بلند میشود.بروجرد فقط شهر تاریخ و فرهنگ نیست؛شهر جوانانی است که اگر دیده شوند، اگر امکانات داشته باشند و اگر دست حمایت بر شانههایشان باشد، میتوانند جهان را به احترام وادار کنند.محمدجواد بیرانوند امروز فقط برای خودش وزنه نزد؛او برای بروجرد وزنه زد و افتخار آفرید،برای ایران پرچم برافراشتو به همه نوجوانان این سرزمین نشان داد که فاصله رؤیا تا افتخار، گاهی فقط به اندازه یک اراده پولادین است.آفرین به این جوان شایسته؛آفرین به خانواده، مربیان و همه کسانی که در مسیر رشد او ایستادند.محمدجواد بیرانوند، این تازه آغاز راه توست...امروز آسیا نامت را شنید؛فردا شاید جهان، ایستاده برای دیدن افتخار بزرگ دیگری از بروجرد، به احترام تو دست بزند.بروجرد به داشتن چنین جوانانی میبالد؛ جوانانی که نشان میدهند قلههای جهان، از همین بروجرد زیبای مان هم دستیافتنی است.امرداد 1405@farhad90news
💥دختران فرهاد داودوندی؛ ادامهدهندگان قصهای کهن در تار و پود قالی❤️جوانانی که در حضور استاد حسنوند با هر گره، تاریخ بروجرد را دوباره میبافند✍فرهاد داودوندی قالی ایرانی فقط یک زیرانداز نیست؛ روایت خاموش هزاران سال هنر، فرهنگ، عشق و زندگی ایرانی است.هر گرهای که بر تار و پود قالی مینشیند، گویی بخشی از خاطره یک سرزمین را برای آیندگان به یادگار میگذارددر میان شهرهای هنرپرور ایران، بروجرد عزیز نیز سهمی بسیار ارزشمند در هنرهای سنتی و صنایع دستی دارد؛ شهری که در کوچهپسکوچههای تاریخش، هنر همواره با زندگی مردم عجین بوده است. و چه زیباست وقتی دختران جوان، به جای آنکه تنها تماشاگر تاریخ باشند، خودشان به ادامهدهندگان تاریخ تبدیل میشوند.مدتی است تعدادی از دختران علاقهمند تحت پوشش مجمع خیرین فرهاد داودوندی، در محضر سرکار خانم استاد حسنوند، مدیریت محترم و نیکوکار آموزشگاه فنی و حرفهای آزاد نجیمبافت، مشغول فراگیری هنر ارزشمند قالیبافی هستند.چه صحنه زیبایی است؛دخترانی که امروز گره میزنند، اما در حقیقت دارند گذشته را به آینده پیوند میزنند.اینجا فقط یک کلاس قالیبافی نیست؛اینجا کلاس زندگی، صبر، هنر و هویت است.از سرکار خانم استاد حسنوند، مدیریت محترم و نیکوکار آموزشگاه فنی و حرفهای آزاد نجیمبافت، صمیمانه سپاسگزارم که با آموزش و مهربانی، بخشی از این میراث ارزشمند را به دختران این سرزمین منتقل میکنند.همچنین جا دارد از خواهر گرامی و نیکوکارم، سرکار خانم لیلا بیرانوند، نیز به نیکی یاد کنم؛ بانویی که در مسیر حمایت از این دختران و فراهم شدن زمینه رشد و توانمندی آنان، همراه ارزشمندی میباشندشاید سالها بعد، وقتی قالی زیبایی بافته شد و نقش بروجرد بر تار و پود آن نشست، کسی نداند نخستین گرههایش را چه کسی زد؛اما ما میدانیم...آن گرهها، گرههای امید بودند؛گرههای مهربانی بودند؛و گرههای محکمی بودند که گذشته پرافتخار بروجرد را به آینده این شهر پیوند میزدند@farhad90news
