💥«قول بده روزی که برای ادامه تحصیل به اروپا رفتم، با من بیایی بابا فرهاد...»🌹«بابا فرهاد... پاسپورت…
انتشار: 2026/07/27 19:45 UTC
💥«قول بده روزی که برای ادامه تحصیل به اروپا رفتم، با من بیایی بابا فرهاد...»🌹«بابا فرهاد... پاسپورت داری؟»✍فرهاد داودوندی سالهاست پدر و مادر ندارد؛ اما دلش هنوز برای تکیه کردن به شانهای امن میتپد. نوجوانی است از فرزندان تحت پوشش مجمع خیرین فرهاد داودوندی؛ آنقدر صمیمی که مرا نه با نام، بلکه با تمام عشقش «بابا فرهاد» صدا میکند.استعدادش مثالزدنی است؛ هنرمندی که رؤیاهایش از مرزهای شهر و کشور گذشتهاند. همیشه میگوید: «بابا فرهاد! یک روز میروم در بهترین دانشگاههای اروپا درس میخوانم، برای خودم یک شخصیت مهم میشوم، مدرکهای بزرگ میگیرم و بعد برمیگردم. آنقدر به بچههای تحت پوشش کمک میکنم که تو دیگر فرصت نکنی پولهایی که به حسابت میریزم را بشماری...»امروز با چشمانی پر از امید آمد. هنوز ننشسته بود که پرسید: «بابا فرهاد... پاسپورت داری؟»لبخند زدم و گفتم: «بله، دارم.»انگار بار سنگینی از روی دلش برداشته شد. نفس راحتی کشید و با صدایی که التماس کودکانهاش پشت آن پنهان بود، گفت: «بابا فرهاد... یک خواهش دارم؛ فقط قول بده نه نگویی.»خندیدم و گفتم: «قول میدهم، نه نگویم.»ناگهان خودش را در آغوشم انداخت. گرمای آن آغوش، تمام دلتنگی سالهای بیپدریاش را فریاد میزد.آرام در گوشم گفت: «روزی که بخواهم برای ادامه تحصیل بروم اروپا، باید با من بیایی... داداش کوچولو را هم با خودمان میبریم؛ چون او هم مثل من، فقط تو را دارد...»برای لحظهای بغض گلویم را گرفت؛ اما خواستم فضای سنگین حرفهایش را با لبخندی بشکنم.گفتم: «فرزندم... تا آن روز بابا فرهاد دیگر پیرمردی میشود که شاید با عصا راه برود. آنجا دستوپاگیرت میشوم...»حرفم هنوز تمام نشده بود که چهرهاش در هم رفت. با قاطعیتی که از یک نوجوان یتیم انتظارش را نداشتم، گفت:«بابا... این حرف را دیگر نزن! تو هیچوقت پیر نمیشوی. همین الان به من قول دادی تنهایم نگذاری و هیچوقت به من "نه" نگویی...»دیگر نتوانستم چیزی بگویم...فقط لبخند زدم؛ همان لبخندی که برای پنهان کردن اشکهایم بود.گفتم: «تا آن روز، خدا بزرگ است. اگر توانستم، تا خود دانشگاه در اروپا همراهت میآیم و اگر نتوانستم، حتماً تا فرودگاه بدرقهات میکنم... اما یک شرط دارد؛ چه آن روز زنده باشم و چه نباشم، بعد از گرفتن مدرکت، به بروجرد برگرد. مردم شهرت را فراموش نکن. برگرد و دست همان مردمی را بگیر که "امروز روزی" دست تو را گرفتند...»سکوت کرد...اما من در برق چشمانش، قولی را دیدم که هیچ کلمهای توان گفتنش را نداشت.گاهی خدا، پدر را از کودکی میگیرد؛ اما آنقدر محبت در دلش میگذارد که سالها بعد، مردی را پیدا کند و او را با تمام وجود «بابا» صدا بزند...و باور کنید، در دنیا هیچ عنوانی، هیچ مقام و هیچ ثروتی، ارزشمندتر از این نیست که کودکی یتیم، با آرامش سرش را بر شانهات بگذارد و مطمئن باشد که حتی اگر برود آنطرف دنیا هم تنهایش نمیگذاری...@farhad90news
پستهای تلگرام — فرهاد داودوندی بروجرد
💥کولاک نابغه بروجردی در آسیا؛ 9 طلا و 6 رکورد شکنی جهانی🌹محمد جواد بیرانوند یک قهرمان معمولی نیست!✍فرهاد داودوندی گاهی یک قهرمان فقط مدال نمیگیرد؛ پرچم یک شهر را بالا میبرد، امید میآفریند و ثابت میکند استعدادهای بزرگ، از دل همین شهرهای پرافتخار ایران میجوشند.محمدجواد بیرانوند، جوان شایسته و نابغه بروجردی، در رقابتهای نوجوانان و جوانان آسیا و آسیای میانه، کاری بزرگ و تاریخی انجام داد؛ 9 مدال طلا در یکضرب، دوضرب و مجموع و درخشش خیرهکنندهای که نام او را بر سر زبانها انداخت.اما این پایان ماجرا نبود...محمدجواد در دسته 75 کیلوگرم، با مهار وزنه 145 کیلوگرمی در یکضرب و 180 کیلوگرمی در دوضرب، از مرزهای معمول عبور کرد و رکوردهای جهانی رده نوجوانان را شکست و رکورد مجموع جهان را نیز ارتقا داد.این یعنی یک کولاک واقعی؛ یعنی جوانی که هنوز در ابتدای مسیر قهرمانی است، اما همین امروز نامش را در کنار بزرگان ثبت کرده است.و چه زیباست که باز هم از بروجرد، شهری که در گوشهگوشهاش استعدادهای درخشان ورزشی فراوان دارد، صدای افتخار بلند میشود.بروجرد فقط شهر تاریخ و فرهنگ نیست؛شهر جوانانی است که اگر دیده شوند، اگر امکانات داشته باشند و اگر دست حمایت بر شانههایشان باشد، میتوانند جهان را به احترام وادار کنند.محمدجواد بیرانوند امروز فقط برای خودش وزنه نزد؛او برای بروجرد وزنه زد و افتخار آفرید،برای ایران پرچم برافراشتو به همه نوجوانان این سرزمین نشان داد که فاصله رؤیا تا افتخار، گاهی فقط به اندازه یک اراده پولادین است.آفرین به این جوان شایسته؛آفرین به خانواده، مربیان و همه کسانی که در مسیر رشد او ایستادند.محمدجواد بیرانوند، این تازه آغاز راه توست...امروز آسیا نامت را شنید؛فردا شاید جهان، ایستاده برای دیدن افتخار بزرگ دیگری از بروجرد، به احترام تو دست بزند.بروجرد به داشتن چنین جوانانی میبالد؛ جوانانی که نشان میدهند قلههای جهان، از همین بروجرد زیبای مان هم دستیافتنی است.امرداد 1405@farhad90news
💥دختران فرهاد داودوندی؛ ادامهدهندگان قصهای کهن در تار و پود قالی❤️جوانانی که در حضور استاد با هر گره، تاریخ بروجرد را دوباره میبافند✍فرهاد داودوندی قالی ایرانی فقط یک زیرانداز نیست؛ روایت خاموش هزاران سال هنر، فرهنگ، عشق و زندگی ایرانی است.هر گرهای که بر تار و پود قالی مینشیند، گویی بخشی از خاطره یک سرزمین را برای آیندگان به یادگار میگذارددر میان شهرهای هنرپرور ایران، بروجرد عزیز نیز سهمی بسیار ارزشمند در هنرهای سنتی و صنایع دستی دارد؛ شهری که در کوچهپسکوچههای تاریخش، هنر همواره با زندگی مردم عجین بوده است. و چه زیباست وقتی دختران جوان، به جای آنکه تنها تماشاگر تاریخ باشند، خودشان به ادامهدهندگان تاریخ تبدیل میشوند.مدتی است تعدادی از دختران علاقهمند تحت پوشش مجمع خیرین فرهاد داودوندی، در محضر سرکار خانم استاد حسنوند، مدیریت محترم و نیکوکار آموزشگاه فنی و حرفهای آزاد نجیمبافت، مشغول فراگیری هنر ارزشمند قالیبافی هستند.چه صحنه زیبایی است؛دخترانی که امروز گره میزنند، اما در حقیقت دارند گذشته را به آینده پیوند میزنند.اینجا فقط یک کلاس قالیبافی نیست؛اینجا کلاس زندگی، صبر، هنر و هویت است.از سرکار خانم استاد حسنوند، مدیریت محترم و نیکوکار آموزشگاه فنی و حرفهای آزاد نجیمبافت، صمیمانه سپاسگزارم که با آموزش و مهربانی، بخشی از این میراث ارزشمند را به دختران این سرزمین منتقل میکنند.همچنین جا دارد از خواهر گرامی و نیکوکارم، سرکار خانم لیلا بیرانوند، نیز به نیکی یاد کنم؛ بانویی که در مسیر حمایت از این دختران و فراهم شدن زمینه رشد و توانمندی آنان، همراه ارزشمندی میباشندشاید سالها بعد، وقتی قالی زیبایی بافته شد و نقش بروجرد بر تار و پود آن نشست، کسی نداند نخستین گرههایش را چه کسی زد؛اما ما میدانیم...آن گرهها، گرههای امید بودند؛گرههای مهربانی بودند؛و گرههای محکمی بودند که گذشته پرافتخار بروجرد را به آینده این شهر پیوند میزدند@farhad90news
