دوشونجه‌میزین قراماتیکاسی | ایواز طاهادۆشونجه یانلیش‌لیق‌لاری، اؤن‌یارغی‌لار و منطیقی یانیلغی‌لار ب…

"این کتاب را چرا نوشته‌ام:" دۆشونجه‌میزین قراماتیکاسی (تزهای آسیب‌شناختی دربارۀ خطاهای فکری، پیشداوری‌ها، و مغالطات منطقی)(کتاب را در اینجا بخوانید: anlamtv.com/shop) کتابی که پیش‌رویتان است صرفا یک أثر برای سرگرمی نیست، یک پروژۀ فکری و زبانی است. پروژه‌ای که دو هدف والا را همزمان دنبال می‌کند: از یکسو، پرداختن به آفات اندیشه و مغالطات منطقی، از سوی دیگر، ارائۀ زبان معیارِ پالوده از عناصر غیرلازمِ بیگانه. حتی اگر از تواضع بدور باشد باید بگویم که کتاب تلاشی رادیکال برای نقد اندیشه و گشودن پرسپکتیو جدید به روی زبان معیار ترکی آذربایجانی است.من نتوانسته‌ام در ساحت زبان کاری را انجام دهم که پترارک برای زبان ایتالیایی، مارتین لوتر برای زبان آلمانی، دکارت برای زبان فرانسوی و شمس‌الدین سامی برای زبان ترکی انجام دادند. چون این کار را قبلا بزرگانی چون کایّوم ناصری، حسن‌بی زردابی، جلیل محمدقلی‌زاده، بکیر چوبان‌زاده و اسماعیل گاسپیرالی انجام داده‌اند. من در راه آنان قدم گذاشته‌ام دچار افراطی شوم شمس‌الدین ادیب سلطانی در زبان فارسی دچارش شد. از این رو، برای مواجهه با این پروژه لازم است نوعی انضباط نفس، حوصله و تعهد سیاسی را بکار گیرید.کتاب حاضر، به رغم آنکه ماهیت فلسفی دارد، چندان مشکل نیست. کوشیده‌ام کتاب را روان و سرخوشانه بنویسم و با جملات کوتاه مخاطب را در لذت توانایی‌های زبان ترکی و تعبیرهای زیبایش شریک کنم. با این‌همه، کتاب به سه دلیل ممکن است کمی دشوار به نظر آید: الف: عدم تدریس زبان ترکی در مراکز رسمی تحصیل، دوم: ذات دشوار اندیشۀ فلسفی، ج: زبان کتاب که محصول نوعی پالایش در زبان دورگۀ کنونی است.ماهیت مورد الف مشخص است. زبان ترکی در کمربند میانی زمین به طول هفت هزار کیلومتر تکلم می‌شود. اما سیاست تحمیل زبانی اجازه نمی‌دهد که این زبان زنده، که از لف‌کوشا در قبرس تا یاکوتسک در شرق روسیه، صدها میلون گویشور دارد، در مراکز تحصیل تدریس شود. این امر باعث شده که زبان تودۀ عظیم مردم در حد تدبیر منزل فقیر و محدود شود.دلیل و مانع دوم هم نیاز به توضیح ندارد. زبان فلسفه دشوار است و هر تلاشی‌ برای ساده‌سازی‌اش، اغلب،  موجب از دست‌رفتن دقت و عمق اندیشه می‌شود. ما برای عبور از این سد سکندر ناگزیر از ساده‌سازی با مقداری اجتناب از تقلیل‌گرایی بوده‌ایم. این ألبته پارادوکس است‌. یعنی دربارۀ آفت تقلیل‌گرایی به اجبار مقداری تقلیل‌گرایانه صحبت کرده‎ایم. لیکن با فرض اینکه بسیاری از خوانندگان سروکاری با فلسفه ندارند، سعی کرده‌ایم‌، علاوه بر ساده‌سازی، أغلب مباحث را از مبانی مربوط شروع کنیم، و خواننده را در متن ماجرا قراردهیم.این دو دلیل گریزناپذیر بودند، اما دلیل سوم آگانه است. ما دست به پالایش زبان زده‌ایم. و به گونه‌ای اندیشۀ فاشیستی أمثال محمود افشار را مهندسی معکوم کرده‌ایم. افشار سخنی می‌گفت به این مضمون: «باید اینقدر واژه فارسی در ترکی بچپانیم که از ‌بین‌بردن‌اش آسان شود». ما هم برعکس عمل می‌کنیم. سعی می‌کنیم کلمات بیگانه‌ای را تصفیه بکنیم که نه در جریان تبادل طبیعی بلکه بر اساس سیاست هویت‌زدایی به زبان ترکی آذربایجانی تزریق شده‌اند. همین رفتار را در زبان فارسی نیز، حتا در مورد کلماتی که در جریان تبادل با دیگر زبان‌ها به صورت طبیعی کاربرد یافته، انجام می‌دهند.روش نگارش ما در این کتاب تداوم رادیکال یک رویکرد درازآهنگ است. از زمان مجلات یول و یارپاق در این مسیر قدم گذاشته و در کتاب حاضر آن را تکامل بخشیده‌ایم. این رویکرد ممکن است خواندن کتاب را مقداری دشوار کند، اما با قاطعیت می‌توانیم گفت که بر حلاوت کتاب افزوده است. برای رفع این مشکل ألبته دو افزوده در آخر کتاب قرار داده‌ایم: یکی تعریف مفاهیم و توضیح اصطلاحات و دیگری فرهنگ لغات کلیدی و فنی. بنابراین مخاطبان گرامی اگر پیش از خود کتاب، این دو افزوده را بخوانند، فهم کتاب به صورت شگفت‌آوری آسان خواهد شد. (اگرباز هم کلمات، اصطلاحات، ترکیبات و عبارات نامأنوس یافتید برایمان بنویسد تا شرح آنها را هم فراهم آوریم). این کتاب یک أثر برای سرگرمی نیست، یک پروژۀ فکری و زبانی است. پروژه‌ای برای نقد اندیشه و تلاشی رادیکال برای پالایش زبان معیار ترکی آذربایجانی در ایران.@eyvaztaha

انتشار اینترنتی کتاب:دوشونجه‌میزین قراماتیکاسی[تئزهای آسیب‌شناختی دربارۀ خطاهای فکری، پیش‌داوری‌ها و مغالطات منطقی]آدرس اینترنتیwww.anlamtv.com/shop● تعداد صفحات: ۱۶۷● قیمت:در داخل: یکصد هزار توماندر خارج: 11 دلار(صد نفر نخست می‌توانند از 55 درصد تخفیف برخوردار شوند.)  ● کتاب فقط به صورت آنلاین و به مدت شش ماه قابل مطالعه است.

کیملیک سیاستی نه‌دیر🔹 ایواز طاها آگوست آییندا "کیملیک سیاستی" باشلیغی آلتیندا سئمینار کئچیره‌جک.🔹 بئش اوتوروملوق سئمینار گوگل میت اویغولاماسیندان سونولاجاق.🔹چیخیش‌لار فلسفه، دیل و سیاست قووشاغیندا حیاتا کئچه‌جک.🔹سئمیناردا قویولاجاق مسئله‌لر حاققیندا بو یاخیندا گئنیش بیلگی‌لر یاییملاناجاق.🔹قاتیلیم ایمکان‌لاری‌نین سینیرلی اولدوغو اوجباتیندان سئمینارین قاپیسی تکجه آد یازدیران‌لارا آچیق اولاجاق.🔹سئمینار اؤده‌نیش‌سیز اولاجاق.🔹سورولاری بو واتساپ نؤمره‌سیندن جاوابلاندیراجاغیق: +98 919 914 6812کیملیک سیاستی سئمیناری‌نین ایداره هئیأتی

این تیم هیچگاه ملی نبوده است!تیم ملی فوتبال ایران با گلی که اتریش در ثانیه‌های آخر به الجزایر زد از صعود به دور حذفی جام جهانی بازماند. در دقایق اول وقت اضافه الجزایر گل زد تا مجریان تلویزیون دولتی نمایشگرانه به هوا بپرند. اما اتریش در ثانیه‌های پایانی گل مساوی را زد تا چهره‌ها درهم شود. ۱. حذف تیم ملی به خاطر اینکه موجب ناراحتی گروه کثیری از مردمان مملکت شد، می‌توانست مایهٔ تأسف باشد. اما وقتی حوادث، رفتارها و گفتارهای پس از صعود احتمالی را تصور کردم، احساس رضایتی بر دلم نشست. می‌دانستم در صورت صعود بارانی از جملات تهی (مثل هنر نزد ایرانیان...) باریدن خواهد گرفت. بر این بیفزایید ماهیت کارکردی چنین تیمی را. تیم ملی نمادی بوده در خدمت هژمونی یک قوم و عادی‌ نشان‌دادن انکار تنوع فرهنگی.۲. این تیم، به معنایی بخش بزرگی از مردمان را نمایندگی نمی‌کند، البته نه صرفا به آن معنایی که اپوزیسیون خارج‌نشین مراد می‌کند. طیف‌های از خارج‌نشینان می‌گویند تیم ملی حامل ایدئولوژی جمهوری اسلامی است، پس تیم آنها نیست. اما مسئله عمیقتر از این است. چند سال پیش که تیم ملی را ستارگان پارسی لقب دادند، معلوم شد قوم نامرئیِ پنهان در پشت واژۀ ایران اشتهای سیری‌ناپذیر دارد. تا جایی که نه در سرکوب فرهنگ، هویت، سنت و زبان دیگر اقوام و ملیت‌ها حدومرزی می‌شناسد، و نه در تصاحب نمادهای ملی. در چنین وضعیتی باخت تیم ملی خواه-ناخواه به سرمایه شادی‌بخش بزرگی از مردمان کشور تبدیل می‌شود؛ مردمانی که هویتشان به حاشیه رانده شده‌ است.۳. پس از هر پیروزی تیم‎های ملی، به ویژه در مقابل عرب‌ها، معمولا شاهد لاف‌زنی‌ در بارۀ هوش، ذکاوت، غیرت و شجاعت نژاد آریایی بوده‌ایم. این رهیافت همچون بیماری مسری خیلی از چیزها را آلوده است: رسانۀ دولتی، تریبون‌های مخالفانِ اقتدارطلب، شبکه‌های اجتماعی و حکومتیانِ شفیت‌کرده به ناسیونالیسم تبارگرا. این آلودگی ألبته تنها ذهن شوونیست‌های وطنی (با اسم رمز ایرانگرایان) را تسخیر نکرده، بلکه دامنۀ سرایت‌اش از راست میانه‌ تا چپ مقاومتی، از اصلاح‌طلب حکومتی تا اپوزیسیون سکولار را در بر گرفته است. ۴. نکتهٔ آخر اینکه در هر موفقیت کوچکِ ورزشی فورا پای شرف و غیرت را به میان می‌کشند؛ شرف و غیرتی که معلوم نیست که چرا در میان اینهمه مللِ دنیا تنها به انحصار یک نژاد موهوم درآمده است. حال آنکه پیروزی در ورزش فوتبال منوط به داشتن شرف و غیرت انحصاری نیست، به عوامل ورزشی مربوط است. ادگار دوگا از استفان مالارمه پرسیده بود: «به رغم آنکه ذهنم پر از اندیشه‌هاست اما نمی‌توانم شعر بگویم. تو چطور شعر می‌سرایی؟» مالارمه هم در جواب گفته بود «دوست من دوگا! شعر را با کلمات می‌سرایند و نه با اندیشه‌ها.» حالا این دوستان باید ملتفت شده باشند که فوتبال را با مهارت، برنامه‌ریزی، سرمایه‌گذاری، مربیان زبردست، زیرساخت‌های لازم و مدیران پاکدست بازی می‌کنند و نه با شرف و شعار و تملق و ادعاهای نژادپرستانه.