▫️امر اجتماعی کجای برنامهریزی شهری است؟✍️ محمد محمدی - پژوهشگر مطالعات شهریچند روز پیش، نشستی با محوریت گفتوگو درباره مسائل اجتماعی در وزارت راه و شهرسازی برگزار شد؛ نشستی که به همت دکتر علی اعطا، مشاور وزیر در امور اجتماعی و حقوق شهروندی، شکل گرفت و جمعی از پژوهشگران، متخصصان، کنشگران مدنی و فعالان حوزه شهر و را گرد هم آورد.اگر بخواهیم درباره جایگاه «امر اجتماعی» در نظام برنامهریزی شهری و ساختارهایی مانند وزارت راه و شهرسازی صحبت کنیم، یکی از نخستین حوزههایی که باید به آن توجه کنیم، مشارکت است.مشارکت، در معنای جدی خود، نوعی توزیع قدرت است و توزیع قدرت تقریباً همیشه با اصطکاک همراه است… در هر پروژه شهری، مجموعهای از ذینفعان حضور دارند که ممکن است منافع و حتی تعارضهای متفاوتی داشته باشند.مشارکت واقعی اتفاقاً زمانی معنا پیدا میکند که این تکثر دیده شود. قرار نیست همه بر سر یک مسئله اتفاقنظر داشته باشند. تعارض، دشمن مشارکت نیست؛ یکی از مواد اولیه آن است.دیدگاههای متفاوت، منافع متفاوت و حتی تعارضهای واقعی وجود دارد. گفتوگو قرار نیست این تفاوتها را حذف کند؛ قرار است آنها را قابلمشاهده و قابلمذاکره کند. ممکن است در پایان به توافقی موقت برسیم، اما همین توافق نیز میتواند دوباره موضوع گفتوگو و اختلاف قرار گیرد. این نه شکست مشارکت، بلکه بخشی از ماهیت آن است.شفافیت گفتوگو، بخشی از مشارکت است. اگر قرار باشد جلسهای برگزار شود، افراد دور یک میز بنشینند، حرف بزنند و چند روز بعد هیچکس نداند چه گفته شد و چه چیزی از آن باقی مانده است، فاصله چندانی میان «گفتوگو» و «رفع تکلیف» وجود نخواهد داشت.از این منظر، برگزاری نشست اخیر را باید بیش از یک جلسه معمولی دید. ارزش چنین تلاشهایی شاید در این باشد که امکان گفتوگویی را فراهم میکنند که مدتهاست در ساختارهای رسمی به آن نیاز داریم./پیام ما[ لینک گزارش ]@eskannews_com | اسکان نیوز