گر مِیفروش حاجتِ رندان روا کندایزد گنه ببخشد و دفعِ بلا کندساقی به جامِ عدل بده باده تا گداغیرت نیاوَرَد، که جهان پُربلا کندحقّا کز این غَمان برسد مژدهٔ امانگر سالِکی به عهدِ امانت وفا کندگر رنج پیشآید و گر راحت ای حکیمنسبت مَکُن به غیر که اینها خدا کنددر کارخانهای که رَهِ عقل و فضل نیستفهمِ ضعیفْ رایْ فضولی چرا کند؟مطرب بساز پرده که کس بیاجل نمردوان کو نه این ترانه سُراید خطا کندما را که دردِ عشق و بلای خُمار کُشتیا وصلِ دوست یا میِ صافی دوا کندجان رفت در سرِ می و حافظ به عشق سوختعیسیدَمی کجاست که احیایِ ما کند؟t.me/esarattarahaie