When Peter's soldiers dug into the ground they found water a meter or so below. The northern island…
انتشار: 2026/07/31 17:04 UTCدریافت: 2026/08/02 00:07 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/02 00:07 UTC
When Peter's soldiers dug into the ground they found water a meter or so below. The northern island, where the land was slightly higher, was the only place to lay firm foundations. In four months of furious activity, in which at least half the workforce died, 2.0,000 conscripts built the Peter and Paul Fortress, digging out the land with their bare hands, dragging logs and stones or carting them by back, and carrying the earth in the folds of their clothes. The sheer scale and tempo of construction was astonishing.سربازانِ پیوتر هنگامی که زمین را کندند در عمق تقریباً یک متری به آب رسیدند. جزیرهی شمالی که زمین اندکی مرتفعتر بود، تنها جای مناسبی بود که میشد پیهای محکمی در آن بنا نهاد. در طول چهار ماه کار شدید و جنونآمیز، که طی آن دستکم نیمی از کارگران جان باختند، بیست هزار سربازِ وظیفه دژِ پطروس و پولِس رسول را ساختند، با دست خالی زمین را میکندند، با دامنِ لباسشان خاک را میبردند و کُندههای درخت و قطعات سنگ را یا روی زمین میکشیدند یا بر پشت خود حمل میکردند. میزان و ضرباهنگِ کارِ ساختوساز حیرتانگیز بود.Within a few years the estuary became an energetic building site and, once Russia's control of the coast had been secured with victories over Sweden in 1709-10, the city took on a new shape with every passing day. A quarter of a million serfs and soldiers from as far afield as the Caucasus and Siberia worked around the clock to clear forests, dig canals, lay down roads and erect palaces. Carpenters and stonemasons (forbidden by decree to work elsewhere) flooded into the new capital. Hauliers, ice-breakers, sled-drivers, boatsmen and labourers arrived in search of work, sleeping in the wooden shacks that crowded into every empty space.(Natasha’s Dance; A cultural history of Russia/ Orlando Figes/2002)ظرف چند سال، مصب رودخانه را ساختوسازی پرجوشوخروش فراگرفت. متعاقب پیروزیهای روسیه بر سوئدیها طی سالهای ۱۷۰۹ و ۱۷۱۰ و تثبیت کنترل روسیه بر ساحل، شهر روزبهروز چهرهی تازهتری به خود میگرفت. دویستوپنجاه هزار سِرف و سربازی که از نقاط دوردستی همچون قفقاز و سیبری آمده بودند بیستوچهار ساعتِ شبانهروز کار میکردند، جنگلها را میزدودند، کانال حفر میکردند، جاده میساختند و قصر بنا مینهادند. نجارها و سنگتراشها (که طی فرمانی از کار در هرجای دیگری منع شده بودند) همچون سیل به پایتخت جدید سرازیر شدند. باربرها، یخشکنها، سورتمهرانها، قایقرانها و کارگرها در جستجوی کار قدم به پایتخت جدید نهادند و در آلونکهای چوبی که در هر جای خالی سر برآورده بودند شب را به روز میرساندند.▫️ترجمهی قطعههای بالا و توضیحات پانوشت: عبدالرضا شهبازی◼دو نکته:▫در زبان فارسی پطر کبیر یا پتر کبیر رایج است، ولی تلفظ صحیح peter در زبان روسی پیوتر (با سکونِ ت) است. از این رو، در این ترجمه پیوتر و یا پیوتر کبیر ضبط شده است.▫در روسیهی قدیم، سِرفها، کارگران و دهقانانی بودند که خود فاقد زمین و ملک بودند و روی زمینهای اربابی کار میکردند و هنگامی که مالک، آن قطعه زمین را میفروخت، سرفها نیز عملاً با آن زمین فروخته میشدند و بیآنکه خود بخواهند به مالک جدید منتقل میشدند. سرفها و خانوادهی آنها در واقع جزو املاک و دارایی ارباب بهشمار میرفتند و کودکانشان نیز سرف به دنیا میآمدند. نظام سرفداری سرانجام در سال ۱۸۶۱ منسوخ شد.@Englishnutsbolts
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 4 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — انگلیسی زیر ذرهبین🔎
There are always some human beings who live to be a hundred. More do so today than ever before, but there have always been some. I have known three quite well, two of them public figures: the politician Emmanuel Shinwell and the musical philanthropist Robert Mayer. (Robert knew Brahms, who was a friend of his family and stayed with them in Mannheim.)همیشه بودهاند انسانهایی که تا صدسالگی عمر کردهاند و شمار این افراد امروزه بیشتر از هر زمان دیگری در گذشته است، ولی در این که همیشه چنین انسانهای درازعمری بودهاند شکی نداریم. حداقل من یکی سه نفر از این آدمها را خوب میشناسم، دو نفرشان از چهرههای شناختهشدهاند: اِمانوئل شینوِلِ سیاستمدار و رابرت مییرِ انساندوست و حامی موسیقی. (رابرتْ یوهانس برامسِ موسیقیدان را میشناخت که دوست خانوادگیشان بود و با آنها در مانهایمِ آلمان زندگی میکرد.)When Robert was born there must have been individuals who were then a hundred years old, whom a person could have met and got to know in the same way as I got to know him (or as he got to know Brahms, who died when Robert was seventeen).هنگامی که رابرت به دنیا آمد حتماً انسانهای دیگری در آن زمان بودهاند که صدسال از عمرشان میگذشته است و میشده است ملاقاتشان کرد و با آنها آشنا شد درست همانگونه که من رابرت را دیدم و شناختم (یا همانطور که رابرتْ برامس را شناخت و زمانی از دنیا رفت که رابرت هفدهسال داشت).When those others were born, there must have been yet other such individuals. And so on: one could go further and further back, putting the lives of nameable human beings together, end to end, without any gaps in between. It comes as a shock to realize that the whole of civilization has occurred within the successive lifetimes of sixty people— which is the number of friends I squeeze into my living room when I have a drinks party.زمانی که این صدسالهها به دنیا آمدهاند حتماً صدسالههای دیگری هنگام تولدشان میزیستهاند و این جریان همیشه بوده است، جوری که میشود همینطور به گذشتههای دورتر و دورتر رفت و عمر این صدسالهها را بیهیچ فاصلهای پشتبهپشت هم قطار کرد. اینجاست که حیرتزده میشویم وقتی بفهمیم کل تمدن در طول عمرِ بههمپیوستهی فقط شصت نفر از چنان صدسالههایی رخ داده است، یعنی جمعیتی که میتوانم برای ضیافتی در اتاق نشیمنم بهزور جا بدهم.Twenty people take us back to Jesus, twenty- one to Julius Caesar. Even a paltry ten take us back before 1066 and the Norman Conquest. As for the Renaissance, it is only half a dozen people a way.(Bryan Magee/ Ultimate Questions/2016)بیست نفر از این افراد ما را به روزگار عیسی مسیح میرسانند و با بیست و یک نفر به دوران ژولیوس سزار میرسیم. حتی با ده نفر ناقابل میرویم به قبل از نبرد معروف سال ۱۰۶۶ و هجوم نورمانها. با این حساب، دوران رنسانس فقط شش نفر با ما فاصله دارد.- ترجمهی این بخشها: عبدالرضا شهبازی@Englishnutsbolts
🔳🔳 فصلنامهی New Philosopher نشریهی فلسفی مستقلی است که از سال ۲۰۱۳ در استرالیا منتشر میشود.هر شماره از این نشریه - که در ماههای فوریه، مه، اوت و نوامبرِ هر سال بهچاپ میرسد - حدود ۱۳۰ صفحه دارد و بدون تبلیغات است.مطالب این نشریه (که لزوماً فلسفهی آکادمیک نیست) به موضوعاتی مانند زندگی و خوشبختی، اخلاق، جامعه و فرهنگ، فناوری، محیطزیست، علم و مسائل بنیادین زندگی انسانی از منظری فلسفی میپردازد. هر شماره از این فصلنامه نیز معمولاً حول یک موضوع محوری شکل میگیرد، مثلاً فضا، آبوهوا، ادراک، ثروت، حقیقت، هوش و از این دست. مخاطب این نشریه بیشتر فرد کتابخوان و علاقهمند به مباحث فلسفی است که لزوماً تحصیلات دانشگاهی در رشتهی فلسفه ندارد. بنابراین از نظر دشواری، بیشتر فلسفهی عمومیِ جدی و نسبتاً سطحبالا است تا فلسفهی تخصصی دانشگاهی.◾️فایل پیدیاف بالا شمارهی تابستان (اوت) ۲۰۲۶ از این نشریه است و موضوع محوری آن نیز حافظه است.- عبدالرضا شهبازی@Englishnutsbolts
🔳شمارهی هفدهم اوت هفتهنامهی وزینِ نیویورکرکسانی که به ترجمهی ادبی از انگلیسی به فارسی علاقهمندند، لازم است خواندن این نشریه را جزو واجبات خود قرار دهند.▪️قبلاً این هفتهنامه را به اختصار معرفی کردهام (اینجا). - عبدالرضا شهبازی@Englishnutsbolts
