عصرتون دلنشین 🌺.

برایت شعر می گویمکه امشب شام مهتاب استمن امشب با تو می گویمهمه ناگفته هایم رادمی با تو به سر بردنخودش آرامشی ناب است#فریدون_مشیریشبتون آرام 🌙⭐️

در تصویر عکس سربازی را می‌بینید که یک الاغ رو کول کرده،جالب اینجاست که این حرکت از روی محبت نیست!اگر الاغ قدمی اشتباه بردارد، با انفجار مین زندگی همه رو به خطر میندازه.الاغ‌های اطراف خود را کنترل کنید تا جان خود و عزیزان خود را نجات دهید

#ترانه #رباعی #رباعی_پیشینیان ساقی‌نامه رباعیاهلی شیرازی شاعر نامدار سده نهم و دهم افزون بر صدها رباعی جداگانه،  ساقی‌نامه‌ای دارد به رباعی پیوسته که شاید نخستین منظومه ی یکه و پیوسته در قالب رباعی در تاریخ شعر فارسی باشد.  سنت اصلی و استاندارد ساقی‌نامه‌سرایی در تاریخ ادبیات فارسی همواره در قالب مثنوی و بر وزن شاهنامه (بحر متقارب) بوده است؛ مانند ساقی‌نامه‌های مشهور نظامی گنجه‌ای، حافظ و [رضی‌الدین آرتیمانی.او دیباچه ای کوتاه نیز  بر این ساقی نامه نوشته.در ساقی نامه اهلی چند رباعی خوب یافت می شود و دو رباعی آن بنام خیام هم آمده:ساقی گل و سبزه بس طربناک شده‌استدریاب که هفته دگر خاک شده‌استمی نوش و گلی بچین که تا درنگریگل خاک شده‌است و سبزه خاشاک شده‌است....ساقی غم من بلند آوازه شده استسر مستی من برون ز اندازه شده استبا موی سفید سر خوشم کز خط توپیرانه سرم بهار دل تازه شده است...ساقی نظری که دل ز اندیشه تهی‌ستشیران همه رفتند و سر بیشه تهی‌ستهر شب ز حباب کف زدی شیشه چرخامروز که دور ما بود شیشه تهی‌ست....ساقی قدحی ورنه حزین خواهم مردمدهوش کنم ورنه چنین خواهم مردمن باده پرست بوده‌ام تا بودماین دین من‌است و من بدین خواهم مردجز این ها بیشتر رباعی های آن ارزش ادبی چندانی ندارد ولی از آنجا که گونه ای روایت پردازی ساقی نامه ای در رباعی پیوسته است می شود به آن پرداخت.#سینا_سنجری

بعضی زخم‌ها باید بمانند تا یادمان نرود چه چیزهایی را نباید دوباره تکرار کنیم.#پائولو_کوئیلو

آلبرت اینشتین:«جهان به چیزی بیش از انسان‌های موفق نیاز دارد؛ به انسان‌های حساس نیاز دارد.»امروز روز جهانی بشردوستی (World Humanitarian Day) است؛روزی برای به یاد آوردن انسان‌هایی که در سخت‌ترین شرایط، به جای آنکه فقط شاهد رنج باشند، به سوی آن می‌روند تا از چیزی در انسان محافظت کنند که در بحران‌ها بیش از هر چیز در معرض خطر است: کرامت.شاید بشردوستی، پیش از آنکه یک اقدام بزرگ باشد، نوعی نگاه کردن باشد؛نگاهی که وقتی با رنج دیگری روبه‌رو می‌شود، نمی‌پرسد «چقدر به من مربوط است؟»می‌پرسد: «من چه می‌توانم بکنم؟»