🔻صلح در خارج، اصلاح در داخل؛ نسخه مسعود نیلی برای اقتصاد ایران | شکاف میان «ظرفیت بالقوه» و «عملکرد…
انتشار: 2026/08/16 14:03 UTCدریافت: 2026/08/16 15:47 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/16 15:47 UTC
🔻صلح در خارج، اصلاح در داخل؛ نسخه مسعود نیلی برای اقتصاد ایران | شکاف میان «ظرفیت بالقوه» و «عملکرد بالفعل» در ایران🔹بنا بر تاکید مسعود نیلی اقتصاددان، نظام حکمرانی کشور برای نجات ایران از ورطه بحرانهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی موجود، عملا با دو انتخاب اساسی مواجه است؛ انتخاب نخست، ادامه مسیر جنگ برحسب تکلیف و فارغ از نتیجه آن و انتخاب دوم، فراهم آوردن صلح، ثبات و آرامش در سایه حفظ عزت و استقلال کشور.🔹 اکنون در سال ۱۴۰۵ تصویر روشنتری از پیامدهای تصمیمات گذشته در اختیار داریم. به همین دلیل، سرنوشت دو یا سه سال آینده کشور تا حد زیادی به تصمیماتی وابسته است که در همین سال اتخاذ خواهد شد.🔹 اگر قرار باشد از این نقطه تصمیم عبور کنیم، مسئله تنها خاتمه جنگ و برقراری یک آرامش موقت نخواهد بود. آنچه اهمیت بنیادیتری دارد، بازتعریف رابطه اقتصاد ایران با جهان و گشودن دوباره درهای کشور به سوی تجارت، سرمایه، فناوری و بازارهای بینالمللی است.🔹قطع یا محدود شدن ارتباط با اقتصاد جهانی، مسئله انتقال فناوری را نیز به یکی از چالشهای جدی اقتصاد ایران تبدیل کرده است. بخشی از عقبماندگی نسبی اقتصاد ایران در مقایسه با برخی کشورهای منطقه را باید در همین انزوای تدریجی جستوجو کرد.🔹 تقلیل تمام مشکلات اقتصاد ایران به تحریم نیز خطاست. حتی اگر تحریمها در کوتاهمدت کاهش یابند، بدون اصلاح ساختارهای داخلی، ظرفیت اقتصاد برای استفاده از فرصتهای ایجادشده محدود خواهد بود.🔹سهم بالای دولت و نهادهای عمومی در اقتصاد نیز موجب شده فضای کافی برای رشد بخش خصوصی مستقل شکل نگیرد. بخش خصوصی برای سرمایهگذاری بلندمدت بیش از هر چیز به ثبات، پیشبینیپذیری و اطمینان از امکان حفظ منافع خود نیاز دارد. هنگامی که قواعد بازی دائما تغییر میکند یا دولت در تصمیمات بنگاهها و بازارها مداخله گسترده دارد، افق تصمیمگیری بخش خصوصی کوتاهتر میشود. 🔹 تجربه کشورهای موفق نشان میدهد که رشد پایدار معمولا در محیطی شکل میگیرد که در آن بخش خصوصی از امنیت اقتصادی برخوردار باشد، تجارت خارجی امکان گسترش داشته باشد، رقابت به رسمیت شناخته شود و دولت به جای تصدیگری گسترده، بیشتر نقش تنظیمگر و فراهمکننده زیرساختهای عمومی را ایفا کند.🔹بنابراین نقطه تصمیم سال ۱۴۰۵ صرفا انتخاب میان جنگ و صلح نیست؛ انتخاب میان ادامه مجموعهای از روندهای فرساینده یا تغییر مسیری است که اقتصاد ایران طی سالهای گذشته در آن قرار گرفته است.🔹در نهایت، شاید مهمترین مسئله این باشد که اقتصاد ایران دیگر فرصت چندانی برای به تعویق انداختن تصمیمات اساسی ندارد. |دنیای اقتصاد⬅️ متن کامل بله | وبسایت | اینستاگرام@EghtesadNews_com




