خاموشی چراغی از تبار ماموستایان قدیم م به مناسبت درگذشت ماموستا محمد اکرامی منبر (1315-1405) محمد…
انتشار: 2026/08/08 09:52 UTCدریافت: 2026/08/12 10:20 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/12 10:20 UTC
خاموشی چراغی از تبار ماموستایان قدیم م به مناسبت درگذشت ماموستا محمد اکرامی منبر (1315-1405) محمد عبدلی (مدیر مؤسسۀ فرهنگی هنری کشکول) بعضی مرگها تنها پایان عمر یک انسان نیست؛ خاموششدن چراغی است که سالها در گوشهای بیهیاهو سوخته و راه دیگران را روشن کرده است. با رفتن چنین کسانی، نه فقط خانهای در سوگ مینشیند و خانوادهای داغدار میشود، بلکه بخشی از حافظۀ فرهنگی یک دیار نیز ورق میخورد؛ حافظهای که در آن صدای درس و وعظ، بوی کتابهای کهنه، خشخش کاغذهای خطی، زمزمۀ شعرهای فارسی و کُردی و وقار نسلهای پیشین به هم آمیخته است. درگذشت ماموستا محمد اکرامی منبر در نودسالگی، از همین دست فقدانهاست؛ فقدان عالمی فرهیخته، معلمی فروتن، شاعری خوشذوق، ادیبی نکتهسنج و یکی از واپسین بازماندگان نسل ماموستایانی که علم را نه وسیلۀ نام و نان، بلکه عهدی در پیشگاه خداوند میدانستند.اکنون که قلم برای نوشتن از خاموشیِ او بر کاغذ مینشیند، خاطرۀ سالهایی دور از پس پردۀ زمان سر برمیآورد: سالهایی که هنوز هفده بهار بیشتر از عمرم نگذشته بود و جهان کتاب و نسخههای خطی برایم سرزمینی دور، رازآلود و ناشناخته به شمار میآمد. در همان روزگار بود که تقدیر مرا با ماموستا اکرامی هممحله و هممسجد کرد. رفتوآمدمان به یک مسجد، بهانهای شد تا کمکم به محضرش راه یابم و در سال ۱۳۸۲، مدتی «تصریف ملاعلی» را نزد او بخوانم. آن دیدارها در ظاهر درس صرف و تصریف عربی بود؛ اما در حقیقت، آغاز آشنایی من با عالمی گستردهتر و افقی فراتر از درسهای متعارف بود.ماموستا از آن معلمانی نبود که رابطۀ خود با شاگرد را به ساعت درس، عبارت کتاب و دیوارهای مسجد محدود کند. اندکاندک مرا به خانۀ خود فراخواند و درِ کتابخانهاش را به رویم گشود. آن دعوت ساده، برای نوجوانی هفدهساله فقط ورود به اتاقی پر از کتاب نبود؛ ورود به جهانی دیگر بود. هنوز بوی کتابهای قدیمی و کاغذهای خطی کتابخانۀ او را به یاد دارم. آن رایحۀ آمیخته با گرد سالیان، برای من بوی تاریخ میداد؛ بوی دستهایی که دههها و گاه سدهها پیش، قلم در دوات زده و سطرهایی را با صبر و ایمان بر صفحۀ کاغذ نشانده بودند. شاید همانجا بود که نخستین جرقههای دلبستگی من به نسخههای خطی و آثار گذشتگان در جانم افتاد؛ جرقههایی که بعدها به بخشی جداییناپذیر از زندگی علمی و پژوهشیام بدل شد...
پستهای تلگرام — گروه ادبی کاژه
🔻کەسئیتر کەس نایەئەگەر بێشکەس نییەمن لەمێژە چاوەڕوانیم ناشتووەتەنانەت بەداخەوەبەم بڕوایە گەیشتوومکە ئەوانەی هاتیشنکەس نەبوون!✍️کەسەر..............لینک کانال انجمن ادبی کاژه مهاباد👇🆔 @edebikaje
📕: بیرهوهرییهکانی وهرگێڕێک• نووسهر: محهممهد قازی• وهگێڕان له فارسییهوه: محهممهد بههرهوهر• بڵاوگه: زیویه@gzingbook ☀️
🔹سەلاح پایانیانی✅لەسەر کێشی ڕوباعی و به نەغمەی قەڵەمی «ئالی»لەم لینکەدا بیخوێننەوە:👇📎http://haje.ir/Newsdetails.aspx?itemid=25024@HajeNews
چەند کورتە شێعر:وەبیر روژهای دل تەنگیم کەوتمگەڕانەوە. ٭٭٭بێ وێنەترین وێنەم دیتناسیمەوە، دایکم بوو.٭٭٭٭٭با شوق به عکسهایم خیره می شومچون انها ماندگارتر از خودم هستند.٭٭٭٭٭در یک روز بارانیشاهد دو بارش همزمان بودم، بارش چشمهایم و بارش اسمان، هر دو بی الایش.٭٭٭٭٭افتاب برامدبرفها اب شدند، خیالم پر کشید.فەوزیە یاهوو
🔻گــــەلاوێژ دهکەوێت یان دەئەنگوێت واتای چییه؟لە ١٥ی گەلاوێژ هاوین نیوە دەبێت کە پێی دەوترێ گەلاوێژ ئەنگوت!گەلاوێژ کەوتن یان ئەنگوتن ، واتا ئەستێرەی گەلاوێژ لەئاسمان بەدیاردەکەوێ ، ساڵانە لە ١٥ی گەلاوێژی هەموو ساڵێک ئەستێرەی گەلاوێژ دەکەوێت یان دەئەنگوێت ، ئەمەش نیشانەی فێنک بوونە بە تایبەت لە شەوان وە تا ڕادەیەک کۆتایی بە گەرما دێت . ساڵانە لە دوای ڕۆیشتنی 45 ڕۆژ لە وەرزی هاوین لەشەوی ١٥ ، ئەستێرەی درەوشاوەی گەلاوێژ لەئاسمان دەردەکەوێت و بەخێرایی بەئاسماندا تێدەپەڕێت , لەگەڵ دەرکەوتنی ئەستێرەی گەلاوێژ ، شەوانە کەش و هەوا فێنك دەبێت و ، مزگێنی نەمانی گەرمای هاوین و فێنکبونی کەش و هەوا بەخەڵك دەدات . لەکۆندا کاتێك گەلاوێژ دەئەنگوت، خەڵك پێشوازییەکی گەرمیان لێ دەکرد ، وەك مژدەی سەرکەوتن بەسەر گەرمای هاوین پێناسەیان دەکرد...............لینک کانال گروه ادبی کاژه👇🆔 @edebikaje
🔴 سپاس و پێزانینی بنەماڵەی خوالێخۆشبوو مامۆستا مەلا محەممەد ئیکڕامی مەنبەر لە خەڵکی کوردستان١۴٠۵٫٠۵٫۱۹🆔 @HajeNews
