هر بار که از «زیرساخت» حرف میزنیم، عدهای فقط یاد آب، برق، گاز، جاده و اینترنت میافتند. انگ…
انتشار: 2026/07/21 08:36 UTCدریافت: 2026/08/05 02:37 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/05 02:37 UTC
هر بار که از «زیرساخت» حرف میزنیم، عدهای فقط یاد آب، برق، گاز، جاده و اینترنت میافتند. انگار هنوز کسی نفهمیده بزرگترین زیرساخت یک کشور، سرمایه فرهنگی و رسانهای آن است.سالها زمان میبرد تا مردم به یک رسانه اعتماد کنند، اما برای از بین بردن این ارتباط ظاهراً چند تصمیم عجیب کافی است.محدود شدن فوتبال ۳۶۰ فقط یک اتفاق برای یک رسانه ورزشی نیست؛ این یعنی ضربه زدن به سرمایهای که با اعتماد میلیونها مخاطب ساخته شده است.من این درد را قبلاً زندگی کردهام. وقتی مجله دنیای تصویر یک سال به سلیقه یک وزیر ناکارآمد توقیف شد، پدرم، علی معلم، هر روز با غم زندگی میکرد. توقیف فقط بستن یک رسانه نیست؛ فرسوده کردن یک انسان و نابود کردن حاصل سالها تلاش او است.یک سؤال ساده دارم؛ چرا هر جا رقابت شکل میگیرد، به جای رقابت کردن، به فکر حذف کردن میافتید؟ اگر بلد نیستید رقابت کنید، حذف میکنید؟ این چه نگاهی به رسانه و فرهنگ است؟یک واقعیت را هم بپذیریم؛ اگر تیم ملی خوب بازی نکرده، قبول کنیم نقد دشمنی با کشور نیست. رسانهای که واقعیت را میگوید، دشمن نیست؛ آینه است.با محدود کردن فوتبال ۳۶۰ چیزی عوض نمیشود. نه کیفیت فوتبال بهتر میشود، نه اشتباهات کمتر!اگر هنوز فکر میکنید زیرساخت فقط سیمان و آسفالت است، سخت در اشتباهید. رسانههای مستقل، اعتماد عمومی و سرمایههای فرهنگی، مهمترین زیرساخت هر کشوری هستند. نابود کردن آنها، خسارتی است که سالها بعد آثارش را خواهید دید.حذف کردن، هنر نیست؛ رقابت کردن هنر است. #عادل_فردوسی_پور #امید_معلم@dtonline


