✅️ دوره آموزشی تربیت دازاینکاو به پایان رسید❇️ مدرس: دکتر اکبر جباری❇️ جلسه اول:✔️ اتاق درمان دازای…

همسرم، چند روزیست در سوگ یکی از عزیزانش نشسته است! می‌دانم که می‌داند آن چیزی که به خاک سپردیم، آن عزیز نیست. برای همین است که توانستیم به خاک بسپاریمش. "مجتبی" هرگز در خاک دفن نشد. مجتبی، همه‌ی آن خاطراتی است که از او باقی مانده است. مجتبی، همه‌ی "دریافت‌هایش" بود که با مرگ، به خلوص رسید. مرگ، این آخرین امکانِ ما، برای خالص شدن است. یعنی "دریافتِ خالص".آلمانی‌ها این دریافت را Wahrnehmen می‌نامند. وارنِیمِن، خودِ ما هستیم و ما اساسا و بطور بنیادین وارنِیمِن هستیم. این بدان معناست که ما به‌مثابه انسان، نه جسمیم، نه روحیم و نه ترکیب این دو، بل "بدنی" هستیم که همان وارنِیمِن است. مرگ، توقف این وارنِیمِن است. وارنِیمِن به کجا تعلق دارد؟ نمیدانیم. پس از مرگ، چه میشود؟ نمی‌دانیم. اما آنچه مسلم است، وارنِیمِن به خاک سپرده نمیشود، بل باقی است به بقایِ متعلقات خود. وارنِیمِن، به حیث التفاطی، امکان نابودی ندارد. هست و خواهد بود. بی‌هیچ محدودیتی. آنچه به خاک سپرده شد، نه یک "بدن" (der Leib)، بل "جسدی" (der Körper) بود که مانند هر ابژه یا جسمی است که نه امکانی برای "دریافتن" (Wahrnehmen) دارد و نه گشودگی برای "بودن" (Seine). این یک افسانه‌ی کهنه و کهنی است که جسم را با بدن یکی می‌داند. این افسانه را باید فراموش کنیم. بدن هرگز یک جسم و جسد نیست. جسم نمی‌خندد اما بدن می‌خندد. جسم نمیگرید، اما بدن‌ گریه میکند. جسم رنج و شادی و غم نمی‌داند اما این بدن است که همه این احساسات را تجربه میکند. درباره تفاوت بدن با جسم، در آثار پدیدارشناسانی مانند مرلوپونتی و هیدگر بیشتر میتوانید بخوانید.t.me/drakbarjabari

آیا یک دیندار میتواند روانکاو شود؟مقاله حاضر برای کسانی که دنبال روانکاو می‌گردند ضروری است.t.me/drakbarjabari

📝 آیا اروپا در حال اسلامیزه شدن است؟✍ اکبر جباریدر طول چند دهه اخیر، حاکمان کشورهای اسلامی، سرمایه‌گذاری‌های کلانی در اروپا کرده‌اند. این سرمایه‌گذاری‌ها محدود به حوزه اقتصاد نبوده، بل تا سطوح سیاسی نیز پیش رفته است. خرید سیاستمداران فاسد اروپایی با دلارهای مسلمانان، عملا راه ورود اسلام به اروپا را هموار کرده است. امروزه وقتی در لندن قدم میزنی، به وضوح احساس میکنی در یکی از شهرهای مراکش یا مصر هستی. این وضعیت محدود به لندن نمی‌شود. تقریبا اغلب کشورهای اروپایی، شکل و شمایل اسلامی یافته و مسلمانان دیگر اقلیت محسوب نمی‌شوند بل به قدرتی تبدیل شده‌اند که میتوانند تا سطوح بالای سیاسی نفوذ کنند. حال به نظر میرسد اروپا در معرض "اسلامیزه شدن" است. اما واقعیت این است که اروپا در حال «ازدست‌دادنِ روحِ خود» است، و این مسخ شدگی، نه از مساجد و مهاجران مسلمان، بل از ناتوانیِ خود در بازتولیدِ عقلِ زنده و انسان‌دوستانه برمی‌خیزد. «اسلامیزه شدن» اروپا، نشانهٔ مرگ آرمانِ اروپایی نیست؛ بل نشانهٔ خیانتِ اروپا به آرمانِ خود در طول تاریخ است.در حقیقت آنچه اروپا را تهدید می‌کند، اسلام یا مهاجران مسلمان نیستند، بل «خطرِ بزرگ‌تر، خودِ تکنولوژیِ مدرن» است. هیدگر در مقالهٔ «پرسش از تکنولوژی» هشدار می‌دهد که تکنولوژی، کلِ کرهٔ زمین (از آمریکا تا مراکش) را به «انبارِ ذخیرهٔ ایستاده» (Bestand) تبدیل کرده است. از این منظر، مهاجرانِ مراکشی نیز قربانیانِ همین تکنولوژی‌اند؛ چون خشکسالی، وابستگیِ اقتصادی و جنگ‌هایِ نیابتی، همه محصولِ «طرح‌افکنیِ محاسبه‌گرِ» غرب است. بنابراین، «اسلامیزه شدن» اگر هم رخ دهد، تنها یک واکنشِ نیهیلیستیک به نیهیلیسمِ بزرگ‌تری به نام «تکنولوژی» است.هیدگر برخلاف هوسرل، یونان را مبدأِ «عقل» نمی‌داند، بل آن را سرآغازِ «فراموشیِ وجود» می‌شمارد. از این منظر، اسلام نیز دقیقاً همان مسیرِ متافیزیکی را دنبال می‌کند (تنها با نمادهایِ متفاوت: خدا به جای عقلِ محض). به عبارتِ هیدگری، اروپا و اسلامِ بنیادگرا، هر دو در یک خطا شریک‌اند: حقیقت را به «حضورِ تمام‌عیار» (چه در قالبِ علم، چه در قالبِ شریعت) تقلیل می‌دهند و «رازِ وجود» را نادیده می‌گیرند. بنابراین، خطرِ اروپا «اسلامیِ» شدن نیست؛ خطر، «متافیزیکیِ» باقی‌ماندنِ هردو است.اگر بخواهیم از منظر هیدگر به ماجرای هجوم مراکشی‌ها به اسپانیا بنگریم،  مهاجرت به مثابه نوعی «بی‌خانمانیِ وجودی» (Heimatlosigkeit) استهیدگر مفهومِ «خانه» (Heimat) را نه در یک سرزمین، بل در نسبتِ اصیلِ انسان با وجود می‌فهمد. از این منظر، مهاجرانِ مراکشی و اسپانیایی‌هایِ مدرن، هر دو «بی‌خانمان» هستند.اگر مهاجران، خانهٔ جغرافیاییِ خود را از دست داده‌اند، اسپانیایی‌ها نیز خانهٔ وجودیِ خود را (به دلیلِ تفکرِ محاسبه‌گر) گم کرده‌اند.  پس «اسلامیزه شدن»، در اصل، برخوردِ دو بی‌خانمانی است. هیدگر می‌گوید راهِ نجات، نه ساختِ دیوار، که «شعرورزی» و «سکونتِ اصیل» در کنارِ یکدیگر است؛ یعنی زیستنی که در آن، «دیگری» نه به عنوانِ تهدید، که به عنوانِ «آشکارگیِ متفاوتِ وجود» پذیرفته شود.هیدگر صراحتاً می‌گوید: «اروپایی که می‌ترسد اسلامیزه شود، پیش‌تر خود را از دست داده است». چون هویتِ اصیل، چیزی نیست که با دیوار حفظ شود؛ بل در «مواجههٔ خطرناک» با دیگری زنده می‌ماند. او معتقد است که اروپا برای نجاتِ خود، نباید به «یونانِ افلاطونی» یا «عصرِ طلاییِ مسیحیت» بازگردد، بل باید جرأتِ «رهاکردنِ خود» را داشته باشد تا در این رهابودگی، حقیقتی تازه بر او مکشوف شود. حتی اگر این مکاشفه از طریقِ «چشمانِ یک مهاجرِ مراکشی» رخ دهد.«اسلامیزه شدن» اروپا، نه یک فاجعه، که یک فرصتِ وجودشناختی است تا اروپا از خوابِ متافیزیکیِ خود بیدار شود و بفهمد که «خطرِ واقعی» نه در مساجد، که در ایستگاه‌هایِ سوختِ هسته‌ای و الگوریتم‌هایِ هوشِ مصنوعی نهفته است. مسلمانان در بدترین حالت، نیهیلیسمی را نمایش خواهند داد که اروپا سالیانی است با آن درگیر است. از همینرو، اروپا چاره‌ای ندارد جز اینکه به بنیاد بیاندیشد و دوباره آن پرسش مغفول را طرح افکند. نیهیلیسم فعال غربی، از نیهیلیسم منفعل اسلامی، یک قدم جلوتر است، اگر بتواند از تقدیر متافیزیک رهایی یابد.t.me/drakbarjabari

زین پس کلیه دوره‌های آموزش فلسفه و روانکاوی من که در قالب فایل‌های صوتی و تصویری است، از طریق این کانال یوتیوپ منتشر خواهد شد تا به شکل رایگان در اختیار علاقه‌مندان به فلسفه و روانکاوی قرار گیرد. مدیریت کانال بر عهده سرکار خانم آرام فرزین است. سپاسگزار زحمات ایشان هستم. youtu.be/7frwcbefhM8?is=oesDi83YxoC4XX6z

درباره ناجوانمردی نزدیکانآنچیزی که در خیانت و ناجوانمردی نزدیکان، تروماتایز است، نه خود آن خیانت یا ناجوانمردی، بل فروپاشی جهان است که درد دارد. در خیانت عزیزانمان، گویی جهان بر سر ما آوار میشود و معنای خود را از دست میدهد.خیانت یک «اتفاق» است، اما آنچه ما را فلج میکند، «فروپاشی روایت» زندگیمان است. عزیزان، لنگرگاه‌های معنای ما هستند؛ وقتی آنها خیانت میکنند، نه فقط به ما، بل به جهانی که با آنها ساخته بودیم پشت کرده‌اند. این همان «مرگِ یک جهان ممکن» است که دردناکتر از خودِ خیانت است.انسان برای تاب‌آوری، نیاز به عدالت در جهان دارد. خیانت نزدیکان، این فرض را میشکند که «آدمهای مهم زندگی‌مان، بخشی از امنیت ما هستند». در یک لحظه، جهان از یک «خانه‌ی امن» به «مکانی دهشتناک» بدل میشود و این شوک، هویت و اعتماد به نگاهمان به واقعیت را متلاشی میکند.بخشی از فروپاشی جهان ما در خیانت عزیزانمان، به این بازمیگردد که مجبور میشویم تمام خاطرات شیرین گذشته را با لنز جدیدی بازبینی کنیم. هر لحظه‌ی خوب، حالا میتواند نشانه‌ای از «نادیده‌گرفتنِ نشانه‌ها» یا «ساده‌لوحی» باشد. این بازنویسیِ اجباریِ تاریخچه‌ی عاطفی، خود نوعی سوگ سنگین است.ما خیانت و ناجوانمردی نزدیکان‌مان بسیار آسیب میبینیم، چراکه آنها بخشی از «خودِ گسترش‌یافته»ی ما بوده‌اند. در خیانت‌های بیرونی (مثلاً همکار یا غریبه)، جهان فرو نمی‌پاشد، چون آنها تعریف‌کننده‌ی هویت ما نبوده‌اند. پس عمق این فروپاشی، نسبتی مستقیم با میزان «در همتنیدگی وجودی» با خائن دارد. دردِ اصلی، فقدانِ معناست، نه فقدانِ وفاداری. چون وفاداری را میتوان با دیگری ساخت، اما جهانِ فروپاشیده را سخت بتوان دوباره سرهم کرد.در حقیقت، خیانتِ نزدیکان، یک «ضربه‌ی عاطفی» نیست؛ بل یک زلزله‌ی معرفت‌شناختی است که ما را وادار میکند از زیر آوارِ معنایِ ازدست‌رفته، دستی برای ساختنِ جهانی تازه (با تعریفی تازه از اعتماد) بیرون بیاوریم.@drakbarjabari

به عنوان مخالف جمهوری اسلامی که طعم زندانش را نیز چشیده‌ام، و چپ و راست و اصولگرا و اصلاحطلبش را از بالا تا پایین فاسد و مفسد و نادان و عقب‌مانده میشناسم، و معتقدم ظلم‌های بی‌شماری این حکومت انجام داده که تقاص آنها را باید حالا حالاها پس دهد، فکر میکنم، جمهوری اسلامی اگر بتواند مساله رابطه با آمریکا و سپس مساله اسرائیل را حل کند و متمرکز شود بر روی توسعه کشور، برغم همه کینه‌هایی که از این نظام داشتم، برایش آرزوی موفقیت میکنم. برای من هیچ اهمیتی ندارد که چکسی و با چه دین و مسلکی میشود حاکم این مملکت. برای من فعلا مهم این سه مساله است:۱- برقراری رابطه با آمریکا۲- حل مساله دشمنی با اسرائیل۳- تمرکز بر توسعه کشورالباقی چیزهایی است که بعد از این سه موضوع خودبه‌خود درست خواهد شد.اکبر جباری@drakbarjabari