۲۸ صفر و سُنتِ زیارت✍: ابوطالب شهسواریدر فرهنگ رفتاری مذهبی مناطق روستایی سربند و شازند، روز ۲۸ صفر…

۲۸ صفر و سُنتِ زیارت✍: ابوطالب شهسواریدر فرهنگ رفتاری مذهبی مناطق روستایی سربند و شازند، روز ۲۸ صفر و ۲۱ ماه رمضان روز زیارت امام‌زادگان بود؛ روستاهایی که مکانی بنام امامزاده دارند میزبان جماعت بسیاری از روستاهای اطراف بودند. معمولًا مشتری این امامزادگان بیشتر زنان و نوجوانان دختر و پسر بودند که از یکی دو روز قبل برای این سفر تفریحی آماده می شدند. نزدیک‌ترین روستاهای اطراف ده‌کائید که دارای امام‌زاده هستند، تپه‌مولا و کله‌جوب بودند. اولِ صبح روز ۲۸ صفر فضای داخل آبادی شور و حالی پیدا میکرد، جُنب و جوشی در هر قلاع و کوچه ای برپا بود؛ نوجوانان دختر و پسر بیش از بزرگسالان شور و شوق این روز و زیارت را داشتند، زیرا هم با مردم روستاهای همجوار آشنا می شدند و هم از مسیر جاده و باهم بودن و تفریح لذت می بردند، خلاصه، هم فال بود و هم تماشا. صبح زود الاغ‌ها را جُل می کردند و راهی می شدند؛ کسانی هم که چنین وسیله نقلیه‌ای نداشتند مجبور بودند با پای پیاده طی طریق کنند. رفتن به امام‌زاده عسکری در تپه‌مولا راه دور و درازی بود، به همین علت بیشتر کسانی که الاغ داشتند راهی تپه مولا می شدند و پیاده‌گان مشتری امامزاده عبدالله کله‌جوب بودند. خودم مشتری تپه‌مولا بودم، چون مسیر جاده و منطقه و زوّار آنجا متنوع و مفرح‌تر از کله‌جوب بود. چندین سال با دوستانمان یا با الاغ و یا پیاده به امامزاده عسکری می رفتیم و خاطرات زیادی داریم. برای خانم‌ها و کسانی که نوعروس بودند و سال اول ازدواج‌شان، الاغ‌ها را آذین می بستند و نونوار می کردند؛ معمولًایک قالیچه‌ای تمیز و گل و بُته‌ای خوشرنگ روی جلِ‌خر می انداختند و یک پسر بچه را هم به عنوان خر هی کن با خودشان همراه می کردند؛ زنان، سواره و پسربچه‌ها پیاده، با چوبی در دست به نام خرروند، وظیفه آنها هی کردن خرها بود؛ بعضی وقتها برای جلو زدن از یکدیگر با هم کَل کَل و رقابت هم می کردند و خرها را تاخت می دادند تا از هم سبقت بگیرند. یادمه سال ۱۳۴۴  من هم یکی از این گروه خر هی کن‌ها بودم و در اختیار یکی از نوعروسان فامیل. زنان بیش از مردان شوق زیارت و عرض حاجات دارند؛ از قدیم اینجور بوده الان هم این جوریست، دلایل روانشناسی دارد که اینجا جای بحثش نیست. مشاهدات و تجربیات سی ساله من در این موضوع این نظریه را تایید می کند.در همان سالها، یکی از زنان همسایه که نوزاد شیرخوار داشت، حدود ساعت ۱۲ ظهر بچه را خواب کرد و به من سفارش نمود هوای بچه من را داشته باش تا بروم امام‌زاده عبدالله و بیام؛ با پای پیاده دوساعته رفت و برگشت. پرسیدم خوب زود آمدی؟ گفت همه مسیر رفت و برگشت را دویدم تا مبادا بچه‌ام بیدار شود و گریه کند. خدایش بیامرزد و روانش در آرامش. امان از مادر، حس و غریزه مادری عجیب است؛ چجور از دَین مادر میشود پاک شد؟ هرگز. فقط اگر بتوان رضایتش را جلب کرد کافیست. آری، زنان بیش از مردان انگیزه زیارت دارند.ساعات حدود ۹ و ۱۰ صبح اطراف امام‌زاده عسکری و امام زاده عبدالله غلغله‌ای بود از جماعت زائر؛ امامزاده عسکری در روستای تپه‌مولا مشتری بیشتری داشت، از تمام روستاهای دور و نزدیک پیاده و سواره از کوچک و بزرگ آمده بودند. گله‌ای از الاغ‌های زائرین هم در کنار رودخانه و بیشه‌زار و درختان پایین دست امام‌زاده در حال چَرا و استراحت بودند.  شبیه پارکینگ ماشین‌های امروزی.اما بعضی‌ها که همت و شوق بیشتری داشتند از ده‌کائید راهی امام‌زاده سهل بن علی در روستای بزرگ و بسیار دور آستانه آن زمان می شدند که الان برای خودش شهری شده و صاحب بخشداری و شهرداریست.به قول خانم‌ها مقداری جی جی ویجی هم به عنوان سوغات برای دختران فامیل از چرچی‌ها و فروشنده‌ها که اطراف اما‌زاده بساط کرده بودند خرید می کردند. هنوزم در سفرهای زیارتی و سوغات خریدن، رسوبات آن فرهنگ در بخش‌هایی از مردم ماندگار شده است و در این روز به آن سنت عمل می کنند و بازار زیارت گرم است و امام زاده‌ها کم و بیش مشتریانی دارند. حالا این مکان واقعاً محل دفن ساداتی بوده یا جعلی و ساختگی است نامعلوم است اما به مرور زمان به امام‌زاده معروف شده و در اذهان مردم جا پیدا کرده است، برخی دارای شجره‌اند، یعنی سلسله تبارنامه آنها معلوم و مشخص است و بسیاری هم فاقد تبارنامه‌اند و قطعا جعلی و ساختگی‌اند. اما من شجره امام‌زاده عبدالله روستای کله‌جوب را نزد یکی از محققین به اسم بحرالعلوم که در این موضوع پژوهش می کند با چشم خودم در قم دیده‌ام و در این موضوع با ایشان مباحثی داشته‌ام؛ برای خودش منابع و مستنداتی دارد و البته ادعاهایی که قابل بحث و نقد و نظر است. سال گذشته آیت‌الله شبیر زنجانی بعضی از این شجره‌نامه‌ها را فاقد اعتبار دانستند.#ابوطالب_شهسواری#گفتار_نیک۱۴۰۵/۵/۲۰