بهنظرم خیلیا فقط به خاطر یهنفر زندهن یعنی وقتی غم دنیا میریزه تو دلشون و دنبال دلیل واسه زندگی میگردن، ته دلشون میگن «هنوز فلانی هستا». محمود درویش این موضوع رو قشنگ گفته؛ هربار که نگاهت میکنم جملهای آشنا به ذهنم میرسد؛ در این سرزمین هنوز چیزی هست که ارزش زندگی کردن دارد...
یه قسمت خیلی خوبی تو کتابِ"بلندی های بادگیر" بود که میگفت :«او هیچ وقت نمیفهمید که من چقدر دوستش داشتهام! نه به خاطر این که خوش قیافه هست یا نیست، موضوع اصلا این چیزها نیست، به این خاطر است که از خودم به خودم نزدیکتر است!»و این قشنگترین تعریف از آدم های خوبِ زندگیمونه، اونایی که بیشتر از خودمون، مارو بلدن...😊
ولي از من میشنوید هیچوقت کسی رو مجبور به انجام کاری نکنید.حالت رو نمیپرسه؟ نپرسه.نمیاد ببینتت؟ نیاد.نگرانت نمیشه؟ نشه.رفتار آدما وقتی باارزشه که از ته دلشون باشه نه از سر زور و اجبار.🌱