از نگاه فروید، عشق فقط یک احساس خوشایند نیست؛ بلکه حالتی است که در آن بخشی از امنیت روانی خود را به…

از نگاه فروید، عشق فقط یک احساس خوشایند نیست؛ بلکه حالتی است که در آن بخشی از امنیت روانی خود را به دیگری می‌سپاریم.وقتی کسی برایمان مهم می‌شود، دیگر فقط با حضور او خوشحال نمی‌شویم؛ بلکه نبودنش، بی‌توجهی‌اش یا از دست دادنش هم می‌تواند عمیقاً بر ما اثر بگذارد. به همین دلیل، عشق هم‌زمان که می‌تواند یکی از عمیق‌ترین تجربه‌های زندگی باشد، ما را آسیب‌پذیرتر از همیشه می‌کند.این آسیب‌پذیری نشانه ضعف نیست؛ بهایی است که انسان برای تجربه صمیمیت، دلبستگی و عشق واقعی می‌پردازد.