#پاراگراف_طلایی گریس می دانست برای پیدا کردن روشنایی در میان تاریکی ، باید تلاش و عشق زیادی صرف کرد…

#دریچه_اندیشه 🎯 چگونه آلبر کامو توانست با درک بی معنایی زندگی، از زندگی لذت ببرد و ناامید نشود؟آیا درک پوچی پایان است یا آغاز زندگیِ متفاوت؟اگر بخواهیم بر اساس آثار خودِ آلبر کامو به این پرسش ها پاسخ دهیم، باید از یک سوءبرداشت رایج آغاز کنیم. بسیاری تصور می‌کنند کامو معتقد بود «زندگی بی‌معناست»، در حالی که او هرگز چنین ادعایی نکرد. آنچه کامو در افسانه سیزیف توضیح می‌دهد این است که انسان ذاتاً در جست‌وجوی معنا، نظم و پاسخ است، اما جهان در برابر این اشتیاق سکوت می‌کند. از نگاه او، «پوچی» نه ویژگی جهان است و نه ویژگی انسان؛ بلکه حاصل برخورد این دو با یکدیگر است.اما پرسش اصلی اینجاست: اگر انسان به این پوچی آگاه شود، چرا باید به زندگی ادامه دهد؟ چرا ناامید نشود؟کامو معتقد بود انسان معمولاً در برابر این وضعیت به دو راه پناه می‌برد: یا خودکشی، یا پناه بردن به باورهای مطلقی که وعده می‌دهند معنای نهایی زندگی را یافته‌اند. او هر دو را نوعی گریز از حقیقت می‌دانست. از نظر او، خودکشی تسلیم شدن در برابر پوچی ست و پناه بردن به یقین‌های مطلق نیز نوعی نادیده گرفتن آن.اما کامو راه سومی پیشنهاد می‌کند؛ راهی که آن را «طغیان» می‌نامد. طغیان یعنی انسان حقیقت پوچی را بپذیرد، اما با وجود آن زندگی کند؛ عشق بورزد، خلق کند، انتخاب کند، زیبایی را تجربه کند و هر روز زندگی را از نو بیافریند، بی‌آنکه منتظر معنایی از پیش آماده باشد.به همین دلیل است که در پایان افسانه سیزیف جمله‌ای می‌نویسد که به یکی از مشهورترین جملات فلسفه قرن بیستم تبدیل شده است:«باید سیزیف را خوشبخت تصور کرد.»این جمله به معنای خوش‌بینی ساده‌لوحانه نیست. سیزیف همچنان محکوم است سنگ را تا قله ببرد و سنگ هر بار دوباره فرو می‌غلتد. اما از لحظه‌ای که او به سرنوشت خود آگاه می‌شود و دیگر امیدی به رهایی بیرونی ندارد، آزادی تازه‌ای پیدا می‌کند. دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد و درست از همین‌جا، اختیار او آغاز می‌شود. شادی، از نگاه کامو، نه در رسیدن به مقصد، بلکه در خودِ عملِ زیستن، مبارزه کردن و آگاهانه ادامه دادن نهفته است.پس آیا درک پوچی پایان است یا آغاز؟برای کامو، درک پوچی پایان نیست؛ بلکهآغاز بلوغ فکری انسان است. تا زمانی که انسان انتظار دارد جهان معنایی آماده به او بدهد، همواره در معرض سرخوردگی و ناامیدی خواهد بود. اما وقتی می‌پذیرد که چنین معنایی از بیرون وجود ندارد، سه امکان تازه پیش روی او گشوده می‌شود:🔸آزادی، زیرا دیگر اسیر وعده‌های قطعی نیست. 🔸شور زندگی، زیرا هر لحظه یگانه و تکرارنشدنی می‌شود.🔸و طغیان، یعنی ادامه دادن زندگی با آگاهی کامل از محدودیت‌ها، بدون آنکه تسلیم آن‌ها شود.شاید بتوان اندیشه‌ی کامو را این‌گونه خلاصه کرد:پوچی پایان زندگی نیست؛ پایان توهم است. از همان لحظه‌ای که انسان می‌پذیرد جهان پاسخ نهایی برای او ندارد، فرصت می‌یابد تا بدون توهم، اما با آزادی، شور و مسئولیت، معنای زندگی خود را بیافریند.@daricheh93http://Daricheh93.ir

گاهی حقیقت بسیار تلخ و رنج آور است اما قطعا بهتر از شنیدن دروغ است.@daricheh93http://Daricheh93.ir

#دریچه_شعر💥شعر امروزبا صدای شاعرهوشنگ ابتهاجچه مبارک است این غم که تو در دلم نهادیبه غمت که هرگز این غم ندهم به هیچ شادی ز تو دارم این غمِ خوش، به جهان از این چه خوشترتو چه دادی ام که گویم که از آن به ام ندادی؟ چه خیال میتوان بست و کدام خواب نوشینبه از این در تماشا که به روی من گشادی تویی آنکه خیزد از وی همه خرمی و سبزینظر کدام سروی ؟ نفس کدام بادی؟ همه بوی آرزویی مگر از گل بهشتیهمه رنگی و نگاری ، مگر از بهار زادی؟ ز کدام ره رسیدی ز کدام در گذشتیکه ندیده دیده ناگه به درون دل فتادی؟ به سر بلندت ای سرو که در شب ِ زمین کَننفس ِ سپیده داند که چه راست ایستادی به کرانه های معنی نرسد سخن چه گویمکه نهفته با دلِ سایه چه در میان نهادی؟ @daricheh93http://Daricheh93.ir

«نیاز دارم که اطرافیانم ساکت باشند. نیاز دارم که همه موجودات در سکوت فرو روند، تا غوغای وحشتناک درون قلب من هم پایان یابد.»‌یادداشت‌ها / آلبر کامو@daricheh93http://Daricheh93.ir

#دریچه_صبحمن ای صبا ره رفتن به کوی دوست ندانمتو می‌روی به سلامت، سلام ما برسانیسعدی@daricheh93http://Daricheh93.ir

°❀°🌸°❀° ‌ 🌸°❀°°❀°#دریچه_بزرگانگذشته را رها کن، اما درسش را حفظ کن!#رام_داس@daricheh93http://Dariche93.ir                  °❀°‌ 🌸°❀°°❀°🌸°❀°