غزل شمارهٔ ۱۴۲۷ مولانامن از اقلیم بالایم سر عالم نمی‌دارمنه از آبم نه از خاکم سر عالم نمی‌دارماگر ب…

غزل شمارهٔ ۱۴۲۷ مولانامن از اقلیم بالایم سر عالم نمی‌دارمنه از آبم نه از خاکم سر عالم نمی‌دارماگر بالاست پراختر وگر دریاست پرگوهروگر صحراست پرعبهر سر آن هم نمی‌دارممرا گویی ظریفی کن دمی با ما حریفی کنمرا گفته‌ست لاتسکن تو را همدم نمی‌دارممرا چون دایه فضلش به شیر لطف پرورده‌ستچو من مخمور آن شیرم سر زمزم نمی‌دارمدر آن شربت که جان سازد دل مشتاق جان بازدخرد خواهد که دریازد منش محرم نمی‌دارمز شادی‌ها چو بیزارم سر غم از کجا دارمبه غیر یار دلدارم خوش و خرم نمی‌دارمپی آن خمر چون عندم شکم بر روزه می‌بندمکه من آن سرو آزادم که برگ غم نمی‌دارمدرافتادم در آب جو شدم شسته ز رنگ و بوز عشق ذوق زخم او سر مرهم نمی‌دارمتو روز و شب دو مرکب دان یکی اشهب یکی ادهمبر اشهب بر نمی‌نشینم سر ادهم نمی‌دارمجز این منهاج روز و شب بود عشاق را مذهبکه بر مسلک به زیر این کهن طارم نمی‌دارمبه باغ عشق مرغانند سوی بی‌سویی پرانمن ایشان را سلیمانم ولی خاتم نمی‌دارممنم عیسی خوش‌خنده که شد عالم به من زندهولی نسبت ز حق دارم من از مریم نمی‌دارمز عشق این حرف بشنیدم خموشی راه خود دیدمبگو عشقا که من با دوست لا و لم نمی‌دارم