نقاشیهای زیادی نیستند که به اندازهی این اثر فرانسیسکو گویا آزاردهنده باشند. حتی اگر شما هیچ چیز…
انتشار: 2026/08/01 23:57 UTCدریافت: 2026/08/15 05:12 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 05:12 UTC
نقاشیهای زیادی نیستند که به اندازهی این اثر فرانسیسکو گویا آزاردهنده باشند. حتی اگر شما هیچ چیزی از هنر سرتان نشود، این پرترهی خدای یونانی که یکی از فرزندان خود را تکهتکه میکند و چنان از خود بیخود شده که چشمانش از حدقه بیرون زده است، عمیقا برایتان دلهرهآور خواهد بود. البته چیزی که بیش از هر چیزی نگرانکننده است، این موضوع است که اصلا این اثر به خصوص برای فروش طراحی نشده بود. این اثر بر روی دیوارهای خانهی گویا که به ویلای یک ناشنوا شهرت داشت، نقاشی شده بود آن هم شاید صرفا به این دلیل فرضی که به چیزی که عمیقا از روانش برخاسته، جان دهد.گیرمو دلتورو از این نقاشی سالهای ۱۸۲۳-۱۸۱۹ به هنگام ساخت فیلم فانتزی سیاه خود «هزارتوی پن» الهام گرفت و از چهرهی این آدمخوار برای ساخت مدل مرد بیچهره کمک گرفت، حیوانی تشنه به خون بچهها و بدون چشم که از ضیافت اوفلیا به شکلی احمقانه نگهبانی و تغذیه میکرد و از طرفی به دنبال کلید پن بود.@conceptualimage
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — تصاویر مفهومی
_Mojtaba FarhoudianDecember 24, 2022
سوفیا کوپولا در این فیلم سعی کرده است تا شخصیت اصلی خودش را به عنوان زن جوانی سادهلوح به تصویر بکشد. کسی که از خشم و آشوب در حال افزایش بیاطلاع است و این موضوع به تدریج او را به سمت نابودی میکشاند. ملکهی جوان که نقش او را کریستن دانست بازی کرده است، مثل چیزی است که به زور داخل قالب زندگی چپانده شده است، امری که او هیچ آمادگی برای روبهروشدن با آن ندارد.آخر ماجرا جایی که یک دار و دستهی تبهکار عصبی و خشمگین دوازهی شهر ورسای را در هم میشکنند، تصویری از ناپلئون بر روی پردهی سینما ظاهر میشود. او بر روی اسب خود نشسته است و اسب به همراه سوار خود بر روی پاهای عقب خود به نشانهی فتح و ظفر میایستد که آینهای از تابلوی معروف ژاک لوئیس دیوید است. چیزی که شاید مقصود از آن یک فانتزی و هوس زودگذر باشد. بازیگر نقش این مرد فرانسوی فاتح و بدنام توسط کسی ایفا می شود که از قضا نقش فرد عاشق آنتوانت را نیز بازی میکند.آن جور که در نقاش دیوید میتوان دید، تصویر ناپلئون به عنوان مردی آشکارا دلیر و خوشچهره ترسیم شده است که نگاهی پر از هوس و میل به قدرت به مخاطب خود میاندازد. در اینجا کوپولا بر خامدستی شخصیت اصلی خود بیش از پیش میافزاید که حتی در گیر و دار آخرین دقایق از سلطنت خود، در تقلای درک حقیقت موقعیتی است که در آن قرار گرفته است.@conceptualimage
Film: Marie Antoinette (2006)Director: Sofia CoppolaInspired by: Napoleon Crossing the AlpsPainting by: Jacques-Louis David@conceptualimage
با نمایش سه دهه از زندگی شخصیت فیلم، مخاطبان با ادای دینی سینمایی به ادوارد هاپر روبهرو هستند که همچنین فرهنگ و روح زمان در آمریکای اواسط قرن بیستم را میکاود. با توجهی شگفتانگیز به جزئیات، سیزده اثر از ادوارد هاپر در این فیلم مستقل توسط کارگردان گوستاو دیوچ و تصویربردار یرزی پالاچ به تصویر کشیده میشوند.سکانس مورد نظر شخصیت اصلی شرلی (با بازی استفانی کامینگز) را در قاب خود دارد که به دیوار تکیه داده تا یک راهنمای سینمایی را که در یک فیلم نیویورکی حوصلهاش سر رفته، به تصویر بکشد. هر دو تصویر حسی از بیعلاقگی و خستگی را عرضه میکنند: الگویی متداول در کارهای هاپر.@conceptualimage
Film: Shirley: Visions of Reality (2013)Director: Gustav DeutschInspired by: New York MoviePainting by: Edward Hopper@conceptualimage
این اثر برای اینکه سمبلی از رابطهی عاشقانهی کلیمت با امیلی فلوژ باشد، لحظهای را به تصویر میکشد که دو عاشق همدیگر را میبوسند و با یکدیگر یکی میشوند، با ترکیبی مواج از رنگهای هندسی.در تریلر روانشناسانهی خود، مارتین اسکورسیزی این نقاشی سالهای ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۸ را بازآفرینی کرد که لئوناردو دیکاپریو در نقش اصلی آن بازی میکند، مارشال آمریکایی که وظیفه دارد در تیمارستانی واقع در جزیرهای دورافتاده به تحقیق و تفحص بپردازد. در یکی از این صحنهها دیکاپریو و همسرش که ایفای نقش آن بر عهدهی میشل ویلیامز است، همان ژست دو عاشق در نقاشی «بوسه» را به خود میگیرند. لباس ویلیامز همان رگههای سبز و زرد را بر روی خود دارد که یادآور نقاشی اصلی است.@conceptualimage