همه‌چیز درمورد🔘بسته کنکور دکتری (تجزیه و آلی)جزوه | ویدیو | آزمون | مشاوره⬇️دکتری تجزیه :- الکتروشی…

🧪 دانش شیمی داری؛ اما برای ورود به آزمایشگاه آماده‌ای؟دانشگاه بهت مفاهیم و تئوری‌ها رو یاد می‌ده؛اما در محیط واقعی آزمایشگاه باید بتونی این دانش رو درست اجرا کنی.یکی از مهارت‌های پایه و مهمی که در بسیاری از آزمایشگاه‌ها بهش نیاز داری، محلول‌سازی استاندارده که قرار در این وبینار کامل، یادش بگیری🎟 تعداد محدودی بلیت رایگان باقی ماندهاگر دانشجوی شیمی، مهندسی شیمی یا فارغ‌التحصیل این رشته‌ها هستی و می‌خوای وارد آزمایشگاه بشی، این وبینار می‌تونه شروع خوبی برات باشه.👇 ثبت‌نام رایگان:eseminar.tv/wb181184%F0%9F%93%8C نکات و آموزش‌های کاربردی آزمایشگاهی:@shimibrayehame

آلفرد ورنر؛ مردی که معماری پنهان مولکول‌ها را آشکار کرد:قسمت دوم: انقلاب در شیمیآزمایش ورنر با نیترات نقره، به‌ظاهر ساده بود، اما نتیجه‌اش تمام قواعد رایج را به چالش کشید.او ترکیبات مختلف کبالت-آمونیاک را در آب حل کرد و سپس به آرامی محلول نیترات نقره به آن افزود. نیترات نقره با یون‌های کلرید واکنش می‌دهد و رسوب سفید رنگ نقره کلرید را تشکیل می‌دهد. اما نکته شگفت‌انگیز این بود که در هر ترکیب، مقدار متفاوتی رسوب حاصل می‌شد.برخی از ترکیبات، تمام کلر خود را بلافاصله پس می‌دادند. برخی دیگر، تنها دو-سوم یا یک-سوم کلر را آزاد می‌کردند. و برخی ترکیبات، حتی با افزودن نیترات نقره، هیچ رسوبی ایجاد نمی‌کردند.یون کلرید، یکسان بود. آمونیاک، یکسان بود. کبالت، یکسان بود. تنها تفاوت، نسبت آن‌ها بود. اما چرا این نسبت، رفتار شیمیایی را این‌قدر دگرگون می‌کرد؟ورنر پاسخ را در یک مفهوم تازه جست‌وجو کرد: فضا.او به خود گفت: اگر کبالت بتواند شش مولکول آمونیاک را در یک آرایش هندسی خاص دور خود بچیند، آن‌گاه همه این مولکول‌ها در «دایره اول» یا همان حوزه داخلی قرار می‌گیرند. اما اگر برخی از کلرها هم در این حوزه باشند، دیگر نمی‌توانند به‌سادگی در آب یونیده شوند و با نقره رسوب دهند.این تفکری جسورانه بود: اورنر پیشنهاد کرد که اتم فلز مرکزی، نه تنها با مولکول‌های آمونیاک، بلکه با برخی از یون‌های کلرید نیز پیوندهایی برقرار می‌کند که پیوندهای معمولی کووالانسی یا یونی نیستند. او این پیوندها را «پیوندهای فرعی» نامید و اعتقاد داشت آن‌ها از ظرفیت اصلی فلز جدا هستند.سال ۱۸۹۳، نقطه عطف تاریخ شیمی بود.ورنر مقاله‌ای منتشر کرد با عنوان «دربارهٔ ساختار ترکیبات معدنی» که در آن نظریه‌ای انقلابی را مطرح کرد: نظریه کئوردیناسیون.او در این نظریه، دو نوع ظرفیت را از هم متمایز کرد: ظرفیت اولیه (یا اصلی): همان ظرفیت کلاسیک که توسط اکسایش و کاهش تعیین می‌شود.ظرفیت ثانویه (یا کئوردیناسیونی): عددی ثابت برای هر فلز که تعداد مولکول‌ها یا یون‌هایی را تعیین می‌کند که می‌توانند مستقیماً به فلز متصل شوند.برای کبالت(III)، این عدد ثابت، شش بود.به‌یکباره، تمام ترکیبات عجیب و نامفهوم، معنادار شدند،اما ورنر فراتر رفت. او پرسید: اگر شش گروه بتوانند دور فلز قرار بگیرند، این آرایش دقیقاً چه شکلی است؟با الهام از هندسه، او پیشنهاد کرد که پایدارترین آرایش برای شش گروه، یک هشت‌وجهی است؛ شکلی با هشت وجه مثلثی که فلز در مرکز آن قرار دارد و شش گروه در رأس‌ها.این پیش‌بینی، جرقه‌ای بود که نسل‌های بعدی شیمیدانان را به حرکت درآورد. اگر این آرایش درست بود، ترکیباتی با دو گروه یکسان در جایگاه‌های مختلف هشت‌وجهی باید ایزومر داشته باشند؛ مولکول‌هایی با فرمول یکسان اما خواص متفاوت، به‌خاطر آرایش فضایی متفاوت.چند سال بعد، شاگردان ورنر نخستین ایزومرهای فضاییِ ترکیبات کئوردیناسیونی را سنتز کردند و ثابت کردند که هشت‌وجهی، نه یک فرضیه زیبا، بلکه واقعیتی انکارناپذیر است.از آن لحظه، شیمی کئوردیناسیون متولد شد.اما زندگی ورنر، مانند بسیاری از انقلابیون، آسان نبود. جامعه شیمیایی آن دوران، به‌ویژه شیمیدانان آلمانی که بر نظریه کلاسیک ساختاری پافشاری می‌کردند، نظریه او را با تردید فراوان پذیرفتند. برخی از برجسته‌ترین استادان زمانه، سال‌ها با او به مخالفت برخاستند.با این حال، ورنر به کار خود ادامه داد. او با دقت شگفت‌انگیزی، صدها ترکیب جدید سنتز کرد و قواعد نظریه خود را بر روی فلزات مختلف آزمود. هر آزمایش جدید، گواه دیگری بر درستی دیدگاه او بود.سال‌ها بعد، در ۱۹۱۳، آکادمی سلطنتی علوم سوئد جایزه نوبل شیمی را به آلفرد ورنر اهدا کرد؛ نه برای کشف یک ماده جدید یا فرمول خاص، بلکه برای بازتعریف بنیادیِ چگونگی اتصال اتم‌ها به یکدیگر.او در سخنرانی نوبل خود گفت:«شیمی معدنی، تا پیش از این، علم مواد خام بود. اما اکنون، معماری پنهان مولکول‌ها را شناخته‌ایم. هر اتم فلزی، مرکز یک جهان کوچک است که می‌تواند با دقتِ یک معمار، مولکول‌ها را در فضای سه‌بعدی بچیند. این نظم پنهان، نه فقط زیبا، بلکه مبنای بسیاری از پدیده‌های طبیعی است که روزی آن‌ها را درک خواهیم کرد.»پیش‌بینی او درست از آب درآمد. امروز، از هموگلوبین خون که اکسیژن را در بدن حمل می‌کند تا کلروفیل برگ‌ها که نور خورشید را جذب می‌کند، همگی بر پایه اصولی کار می‌کنند که ورنر نخستین بار آن‌ها را توصیف کرد. داروهای ضدسرطان مبتنی بر پلاتین، کاتالیزورهایی که پلاستیک را می‌سازند، و حتی موادی که در نمایشگرهای تلفن همراه به‌کار می‌روند، وام‌دار همان هشت‌وجهی‌هایی هستند که ورنر در سال ۱۸۹۳ روی کاغذ ترسیم کرد.

🧪 کانال تخصصی آموزش آزمایشگاه و مواد شیمیاییدنبال یک مرجع کاربردی برای کسب نکات آزمایشگاه شیمی هستی؟✅ معرفی انواع مواد شیمیایی آزمایشگاهی 📚 آموزش‌های کاربردی آزمایشگاهی ⚠️ نکات ایمنی و اصول نگهداری مواد شیمیایی 🔬 مهارت های آزمایشگاهیاگر دانشجو، پژوهشگر، مسئول آزمایشگاه یا علاقه‌مند به شیمی هستی، این کانال برای توست.🌟 همین حالا عضو شو و اگر برات مفید بود، برای دوستانت هم ارسال کن.t.me/azmapouyan_chem

آلفرد ورنر؛ مردی که معماری پنهان مولکول‌ها را آشکار کرد:قسمت اول: آغاز یک انقلابدوازدهم دسامبر سال ۱۸۶۶، در شهر مولوزِ منطقه آلزاس، پسری به دنیا آمد که بعدها نگاه دانشمندان به شیمی را برای همیشه تغییر داد. نام او آلفرد ورنر بود.در آن زمان، هیچ‌کس تصور نمی‌کرد این کودک آرام روزی بنیان‌گذار شاخه‌ای از شیمی شود که امروزه آن را «شیمی کئوردیناسیون» می‌شناسیم؛ شاخه‌ای که از ساخت داروهای ضدسرطان گرفته تا کاتالیزورهای صنعتی، سلول‌های خورشیدی و حتی فناوری‌های نانو، بر پایه مفاهیم آن شکل گرفته‌اند.ورنر در خانواده‌ای معمولی بزرگ شد. از همان سال‌های کودکی، به طبیعت، رنگ‌ها و مواد معدنی علاقه‌ای غیرعادی داشت. ساعت‌ها سنگ‌ها را جمع می‌کرد، رنگ آن‌ها را با هم مقایسه می‌کرد و از خود می‌پرسید چرا برخی فلزات ترکیباتی آبی، سبز یا بنفش ایجاد می‌کنند، در حالی که برخی دیگر تقریباً بی‌رنگ هستند.همین کنجکاوی، او را به سوی شیمی کشاند.ورنر پس از پایان تحصیلات مقدماتی، وارد مؤسسه پلی‌تکنیک فدرال زوریخ شد؛ دانشگاهی که امروزه با نام ETH Zurich شناخته می‌شود و یکی از معتبرترین مراکز علمی جهان است. او در سال ۱۸۹۰، تنها در بیست‌وسه‌سالگی، موفق به دریافت درجه دکتری شد. مدتی را نیز در پاریس به پژوهش گذراند و سپس به دانشگاه زوریخ بازگشت تا تدریس و تحقیق را آغاز کند.اما ذهن او درگیر پرسشی بود که بسیاری از شیمیدانان آن دوران ترجیح می‌دادند از کنار آن عبور کنند.در اواخر قرن نوزدهم، بیشتر قوانین شیمی بر پایه مطالعات ترکیبات آلی بنا شده بود. مفهوم «ظرفیت» تقریباً مقدس به شمار می‌رفت؛ یعنی هر عنصر فقط می‌توانست تعداد مشخصی پیوند تشکیل دهد.برای نمونه، تصور می‌شد یون کبالت سه‌ظرفیتی تنها سه پیوند اصلی ایجاد می‌کند و هر ترکیبی که فراتر از این باشد، باید اشتباه آزمایشگاهی یا تفسیر نادرست باشد.اما آزمایشگاه ورنر داستان دیگری روایت می‌کرد.او بارها کلرید کبالت را با آمونیاک واکنش داد و ترکیباتی به دست آورد که رفتارشان با هیچ‌یک از نظریه‌های موجود سازگار نبود. برخی از آن‌ها چهار مولکول آمونیاک داشتند، برخی پنج مولکول و بعضی حتی شش مولکول آمونیاک را در اطراف یون کبالت جای داده بودند.این نتایج برای بسیاری از استادان شیمی غیرقابل‌قبول بود.برخی معتقد بودند مواد ورنر ناخالص هستند. بعضی دیگر ادعا می‌کردند او در اندازه‌گیری‌ها اشتباه کرده است. حتی نامه‌هایی برایش فرستادند و از او خواستند نتایجش را پس بگیرد.اما ورنر برخلاف بسیاری از پژوهشگران، به جای دفاع احساسی، دوباره آزمایش کرد.یک بار...دو بار...ده بار...و هر بار همان نتایج تکرار شدند.همین تکرارپذیری، بزرگ‌ترین سرمایه او بود.ورنر به‌تدریج متوجه شد که مشکل از آزمایش‌های او نیست؛ مشکل از نظریه‌ای است که همه آن را حقیقتی تغییرناپذیر می‌دانند.اگر واقعیت با نظریه سازگار نیست، شاید زمان آن رسیده باشد که خود نظریه تغییر کند.این اندیشه، آغاز یکی از بزرگ‌ترین انقلاب‌های تاریخ شیمی بود.اما هنوز یک پرسش اساسی بی‌پاسخ مانده بود.اگر کبالت واقعاً می‌تواند شش مولکول آمونیاک را در اطراف خود نگه دارد، این مولکول‌ها دقیقاً چگونه به فلز متصل شده‌اند؟ آیا همه آن‌ها یکسان هستند؟ یا برخی درون ساختار قرار دارند و برخی بیرون آن؟پاسخ این سؤال، نه با یک فرمول پیچیده، بلکه با آزمایشی ساده و محلولی شفاف از نیترات نقره آشکار شد؛ آزمایشی که سرنوشت شیمی معدنی را برای همیشه تغییر داد.لطفا با زدن ری اکشن ها به بهتر دیده شدن ما کمک کنید🌹بروزترین اخبار شیمی ایران و جهانکمیابترین کتاب های شیمی و مهندسی شیمیبزرگترین کانال اپلای شیمی