ممدین بدر ساواشیغَزوهٔ بَدْر یا بَدْرُ الْکُبریٰ، نخستین نبرد بزرگِ محمّد، پیامبر اسلام، در مواجهه…

ممدین بدر ساواشیغَزوهٔ بَدْر یا بَدْرُ الْکُبریٰ، نخستین نبرد بزرگِ محمّد، پیامبر اسلام، در مواجهه با سپاه مکّه بود که در ۱۷ تا ۲۱ رمضان سال دوم ه‍.ق (۱۳ تا ۱۷ مارس ۶۲۴ میلادی) رخ داد. این، نخستین نبردی بود که مسلمانان مدینه، موسوم به انصار، نیز در آن شرکت داشتند. در منطقهٔ بدر واحه‌ای که میان مکّه و مدینه است و شهرتش به‌خاطر وجود چاه‌های آب در آن است یکی از غزوات محمد معروف به غزوۀ ذی العشیره در ماه جمادی الاولی سال دوم هجری صورت گرفت.خبر کاروانی که از مکه خارج شده و به سمت شام در حرکت بود به محمد رسید، محمد که به جای "پیامبری" به دنبال غارت کاروانهای تجاری مکه بود به همراه دو صد تن از یارانش به قصد یورش بر این کاروان از مدینه خارج شد.  این همان کاروانی است که هنگام بازگشت از شام دوباره قرار بود مورد حملۀ محمد و یارانش قرار گیرد. راهزنان مسلمان به منطقه بدر واحه‌ای محل جنگ رسیدند و مقداری آب برای خود ذخیره کرده، چاه های آب را که مسافران هنگام سفر از آن‌ها آب مینوشیدند، با سنگ مسدود کردند و شب را در آن جا آرام کردند. در آنسوی میان لشکر قریش یکبار دیگر دو دستگی ایجاد شد. عده‌ای رأی بازگشت به مکه داشتند اما ابوجهل مانع این کار شد. فردای آن روز لشکر قریش خسته و تشنه به محل جنگ رسیدند و دریافتند که مسلمانان همه چاه های آب را مسدود کرده‌اند.جنگ اتفاق افتاد و ابوجهل سرانجام در این جنگ کشته شد و قریش شکست خورد. در مجموع حدود بیست نفر از مسلمانان و هفتاد نفر از قریشیان کشته شدند. در حدود هفتاد تن از قریشیان به اسارت مسلمانان در آمدند. با استناد به صحیح بخاری و چند کتاب معتبر دیگر روایت شده است که زمان حیات محمد، بیشترین جنگ‌های مسلمانان نه در میدان جنگ بلکه با غارت دهکده‌های اطراف مدینه صورت میگرفت، مسلمانان تحت رهبری محمد شبانه نزدیک دهکده‌های اطراف مدینه منتظر می‌نشستند و در حالی به دهکده ها هجوم میبردند که ساکنان دهکده در خواب میبودند. و این روش باعث کشته شدن تعداد زیاد زنان و اطفال می‌شد که اسباب ناراحتی عده‌ای از یاران محمد شد. آن‌ها تصمیم گرفتند موضوع را با محمد در میان بگذارند، در منطقه (ودان) موضوع را با محمد در میان گذاشتند. و محمد با گفتن “زنان و کودکانشان نیز جزو آنان هستند“، اجازۀ دوام قتل زنان و اطفال را داد.