💢 شاهۆ ئەمین باسی ئەو مەلایە دەکات قسەی بە ئێزدییەکان گوت: خراپتر لە داعش قسەی کرد و فەرمانی ئیبادە…

💢 شاهۆ ئەمین باسی ئەو مەلایە دەکات قسەی بە ئێزدییەکان گوت: خراپتر لە داعش قسەی کرد و فەرمانی ئیبادەکردنی دا. 🆔 @Boukanonline instagram.com/boukanonlineinsta💢 تریبون دین، جای نفرت‌پراکنی علیه یک ملت نیست!🔻 #بوکان_آنلاین | وقتی فردی در جایگاه روحانیت و پشت تریبون نماز جماعت، درباره گروهی از انسان‌ها با ادبیات نفرت‌آمیز سخن می‌گوید و آنان را به دلیل باور و هویتشان «کافر» و «مرتد» می‌خواند و حتی سخن از کشتن آنان به میان می‌آورد، موضوع دیگر صرفاً یک اظهارنظر شخصی نیست؛ مسئله، سوءاستفاده از تریبون عمومی و جایگاه دینی برای عادی‌سازی نفرت، تحقیر و خشونت علیه یک جامعه انسانی است.🔻 سخنان منتسب به یکی از افراد حاضر در کسوت به ظاهر روحانیت در یکی از شهرستان‌های استان کردستان علیه مردم کورد ایزدیِ ساکن عراق، نمونه‌ای نگران‌کننده از همین رویکرد است.🔻 هیچ اختلاف مذهبی، عقیدتی یا تفسیری نمی‌تواند توهین به یک قوم و ملت و تهدید آنان به مرگ را توجیه کند. اگر قرار باشد هر فردی با تکیه بر یک تریبون مذهبی، درباره جان و حیثیت انسان‌ها حکم صادر کند، دیگر مرزی میان موعظه دینی و نفرت‌پراکنی باقی نمی‌ماند.🔻 مردم کورد ایزدی، پیش از آنکه موضوع یک بحث مذهبی باشند، انسان‌هایی دارای تاریخ، فرهنگ، خانواده، سرزمین و هویت مستقل‌اند. توهین به آنان، توهین به شأن انسانی آنان است و تهدید آنان به قتل، ادبیاتی است که نمی‌توان با عنوان "خطابه مذهبی" از کنار آن گذشت.🔻از سوی دیگر، این ماجرا پرسشی جدی‌تر را پیش روی نهادهای متولی امور روحانیون در کوردستان قرار می‌دهد؛ چه کسی صلاحیت قرار گرفتن پشت تریبون عمومی را دارد؟🔻تریبون مسجد، نماز جماعت و منبر، ملک شخصی هیچ فردی نیست. این جایگاه‌ها به دلیل اعتماد عمومی و قداست دینی، مسئولیت سنگینی بر دوش سخنران می‌گذارند. بنابراین نمی‌توان پذیرفت فردی صرفاً با پوشیدن لباس روحانیت، داشتن ظاهری مذهبی یا برخورداری از مجوز فعالیت، خود را در جایگاهی تصور کند که بتواند درباره ایمان، انسانیت و حتی حق حیات دیگران حکم صادر کند.🔻 این مسئله به‌ویژه درباره نظام آموزش و تربیت طلاب، از جمله برخی شیوه‌های سنتی آموزش دینی در کوردستان، نیازمند بازنگری جدی است. آموزش دینی اگر قرار است در خدمت جامعه باشد، باید در کنار مباحث فقهی و اعتقادی، به طلاب اخلاق، حقوق انسان، مسئولیت اجتماعی، گفت‌وگوی بین‌مذهبی، حرمت جان انسان و پیامدهای اجتماعی سخنانشان را نیز بیاموزد.🔻 قرار نیست هر فردی با اندکی دانش دینی و ظاهری به ظاهر مذهبی، خود را صاحب اختیار اعتقاد و سرنوشت دیگران بداند و از بالای منبر برای یک قوم حکم صادر کند. هیچ روحانی، طلبه یا خطیبی نماینده خدا برای تحقیر انسان‌ها و تهدید آنان به مرگ نیست.🔻 مرکز بزرگ اسلامی و سایر نهادهای مسئول نیز باید در شیوه صدور مجوز فعالیت برای طلاب و واگذاری تریبون‌های مذهبی، به‌ویژه در روستاها و مناطق کوچک، بازنگری جدی داشته باشند. صرف صدور یک اجازه‌نامه نباید به معنای واگذاری بی‌قیدوشرط تریبون عمومی به اینگونه افراد تندرو باشد. صلاحیت اخلاقی، توانایی گفت‌وگوی اجتماعی، شناخت پیامدهای سخنرانی و پایبندی به حرمت انسان‌ها باید بخشی جدی از معیارهای ارزیابی باشد.🔻 جامعه به روحانی نیاز دارد؛ اما به روحانیِ مسئول، اخلاق‌مدار و آگاه به زمانه، نه کسی که اختلاف اعتقادی را به نفرت قومی تبدیل کند و از منبر، بلندگوی حذف و خشونت بسازد.🔻اگر دین قرار است مردم را به اخلاق، عدالت و کرامت انسانی دعوت کند، سخنی که نتیجه‌اش نفرت از یک قوم، تحقیر یک ملت و تهدید انسان‌ها به مرگ است، نیازمند نقد جدی است؛ فارغ از اینکه گوینده چه لباسی پوشیده و پشت کدام تریبون ایستاده است.🔻 تریبون مسجد باید محل دعوت به اخلاق و همزیستی باشد، نه سکویی برای توهین به یک ملت و مسئولیت نهادهای متولی آن است که اجازه ندهند اعتبار دین و جایگاه روحانیت، هزینه رفتار و ادبیات افراد تندرو شود.🆔 @Boukanonline instagram.com/boukanonlineinsta