2⃣ولایت نجات بخش امام منتظر_علیه السلام حضرت_بقیةالله_ارواحنا_فداه در میان حضرات معصومین علیهم السل…

2⃣ولایت نجات بخش امام منتظر_علیه السلام حضرت_بقیةالله_ارواحنا_فداه در میان حضرات معصومین علیهم السلام امتیازات خاصه‏ ای دارد. این ممیزات و امتیازات از باب افضلیت ایشان بر پیغمبر صلّی الله علیه و آله و امیرالمؤمنین علیه السلام نمی باشد. یعنی این امتیازات دلیل نمی شود که ایشان از پیغمبر یا امیرالمؤمنین بالاتر است. افضلیت پیغمبر و امیرالمؤمنین از حضرت_بقیةالله مسلّم است و لذا حقائق امتیازات امام_زمان_علیه_السلام و این حقائق الهیه در وجود اکمل مسعود پیغمبر و در خزانه هستی علیّ بن ابی طالب مخزون و مکنون است. امّا حکمت الهیه چنین اقتضا کرده است که این کمالات و فضائل در این دودمان از این بزرگوار بروز کند.ممیزات امام_زمان_علیه_السلام خیلی است. یکی از ممیزاتش آن است که خداوند متعال این بزرگوار را در روز اول ولادتش به معراج جسمانی برد. یعنی همانی که در سال سوم بعثت به پیامبر صلّی الله علیه و آله داده شد و به سایر انبیاء داده نشد، به این بزرگوار داده است. این امتیاز عظیم را به هیچ یک از یازده امام دیگر ندادند و این فضیلت در آن یازده نفر ظهور و بروز نیافت. روزی که آن حضرت متولد شد، خداوند متعال به دو ملک دستور فرمود که وجود مسعود امام_عصر را در همین هیکل جسمانی و غالب مادی عنصری حرکت دادند و به یک مقام بسیار عالی بردند. همان طوری که بعضی امکنه را خدا به خودش اختصاص داده و برای آنها شرافتی قائل شده است، مثلا در درجه اول، خانه کعبه و مسجد الحرام و در درجه دوم مساجدی مثل مسجد الرسول، مسجد کوفه، مسجد سهله، مسجد الاقصی و غیره قرار دارند، همچنین در مقامات بالاتر یک امکنه خاصه ‏ای هستند که به جهاتی از نورانیت ممتاز می باشند و خداوند این مقامات را به خودش مخصوص گردانیده است و در آن امکنه بر عباد خودش پاره‏ای از تجلیات دارد. یکی از آن مقامات، مکان مقدسی است که حضرت خاتم الانبیاء را در معراج به آنجا بردند و درآن مکان تجلیات روحانیه و مکاشفات معنویه برای پیغمبر اتفاق افتاد.در بدو ولادت وجود مسعود امام_زمان_علیه_السلام هم دو تا ملک ماًمور شد که حضرت را بردارند و به یکی از آن مقام‏ های مقدسی که خدا به فضیلت هایی اختصاص داده است ببرند و در آنجا نگاهش داشتند. ذات مقدس الهی نیز در آن مقام بدون حجاب و نقاب- که در این امر یک سرّ بزرگی است- ایجاد صدا کرد و شخص حضرت_بقیةالله را مخاطب فرمود. این نوع مخاطبه که بعد از سیر جسمانی اتفاق افتاد، جز برای پیغمبر، آن هم در سال سوم بعثتش، برای هیچ یک از معصومین دیگر اتقاق نیفتاده است. خدای متعال ایجاد صدا فرمود و شخصاً خطاب کرد: «مَرْحَباً بِكَ‏ عَبْدِي‏ لِنُصْرَةِ دِينِي وَ إِظْهَارِ أَمْرِي وَ مَهْدِيِّ عِبَادِي، آلَيْتُ أَنِّي بِكَ آخُذُ وَ بِكَ أُعْطِي وَ بِكَ أَغْفِرُ وَ بِكَ أُعَذِّب»‏این عبارت، خیلی عجیب است و خیلی حرفها دارد. اگر یک فرصتی بود، درباره همین عبارت سخن می گفتم تا ببینید که چقدر مطلب در همین یک سطر خوابیده است. در این عبارت، نخست خدا آفرین گفت: «مَرْحَباً بِكَ»  که معلوم می‏شود خلقتِ خیلی عجیبی باید باشد. آدم گاهی خودش یک چیزی را می‏سازد، مثلا یک کاسه گر یک کاسه فوق العاده عالی می ‏سازد و به آن نگاه می‏ کند و به خودش آفرین می ‏گوید. آفرینی که در اینجا می‏گوید در حقیقت، آفرین بر شیئی است که به دست خودش ساخته است. آفرین بر لطافت صنع خودش است. خداوند هم به امام_زمان_علیه_السلام آفرین گفت: مرحبا بک عبدی. آفرین بر تو، خوب چیزی خلق کردم‏. یک موجود عجیب و غریب خلق کردم. ملتفت باشید که این سخن، برای ارباب ما می ‏باشد، برای شیعیان قبل از حضرت حجت نیست. نکته بعدی آن است که در این خطاب آمده است: «عَبْدِي!» ای بنده من. خدا به یکی بگوید بنده من. این کلمه «عبدی» از ارتشبدی بالاتر است، از فرماندهی کلّ قوا هم بالاتر است. بنده را سر بر آستان بودن،  بهتر از تا بر آسمان بودن. این مقام عبودیت، عجیب است عجیب. افتخار پیغمبر خاتم به مقام عبودیت اوست و مقام عبودیتش بر مقام رسالتش مقدّم است و تقدیم رتبی دارد و به همین دلیل، تقدیم ذکری هم دارد و لذا در تشهد گفته می‏شود: «أشهد أن محمّدا عبده و رسوله»و مقام عبودیت بر مقام رسالت مقدّم داشته شده است. مقام عبودیت، مقام خیلی شامخ و عالی است. فوق همه مقامات است. آن وقت خدای متعال، شخص شخیص خودش، کانون عبودیت را روی دوش حضرت_بقیةالله_فی_الارضین گذارده ‏است. آفرین به تو ای بنده من!@BooyeNarges_atre_Yass