‏از یه جایی به بعد ترجیح دادم تو ذهن همه مقصر باشم تا اینکه قانعشون کنم.

من بمیرمم دیگه بهت تکست نمیدم. ولی یادت باشه چقدر دوستت داشتم و تو چقدر اذیتم کردی.

فهمیدم دارم خودمو واسه کسی که هیچ ترسی برای از دست دادنم نداره از دست میدم.

انگار دیگه هیچ اومدنی، هیچ رفتنی و هیچ اتفاقی نمیتونه روم تاثیر بذاره، دیگه خیلی راحت همه چیز رو قبول میکنم و ازش میگذرم و میگم زندگی همینه دیگه.

آدم دلش براى كسايى تنگ ميشه كه خيلى بى‌رحمانه تركش كردن و اين غم‌انگيزه.

خبری از حال خوش نیست؛نگرد...‌‌

باید با هزار نفر بعد اون یه‌نفر آشنا شی تا بفهمی اون ذوقی که اون یه‌نفر برات داشت، اون‌اهمیتی که اون یه نفر بهت میداداون علاقه ای که اون یه‌نفر بخاطر خودت بهت داشتاون هیجانی که موقع دیدنش و صحبت باهاش رد و بدل میشدبا هیچکس دیگه اتفاق نمیفته.