از خودم متنفرم.

از این تصویر که روزی کنار کسی قرار بگیرم وقتی قبلا با دیگری دیده شدم، خوشم نمی‌آد.

از این گل‌ها می‌خوام.

احساس می‌کنم ده ماه توی هیچی بودم.

چرا زمان نايستاد همون وقتی كه احساس معركه‌ای داشتم؟

به طرز غیر قابل باوری کثافتید.

ولی اگر جدا می‌شدن هم این بخشی از مسیر زندگی‌شون می‌بود، نه؟ ترسناک نبود اونقدا. اما ما جدایی رو ترسناک می‌بینیم چون اینکه این ممکنه‌ روزی تو زندگی خودمون هم اتفاق بیفته رو هم می‌ترسیم باهاش روبرو بشیم. می‌دونید چی میخوام بگم؟ که اگر مثلا اونا هنوز با هم بمونن، تعریف من از عشق هنوز سرجاشه، امنه، تغییر نمیکنه. انگار یه باور درونی رو بخوایم مطمئن شیم که دست نخورده باقی می‌مونه همون‌جا، هیچ‌ اتفاقی واسش نمیفته. خیلی عجیبه که دیدن پایداری رابطه دیگران میتونه از درون به ما حس پایداری بده.