برفی‌ترین آغوش

رسیدنشستکنار سایۀ منبه من نگاه نکردو خیره شد به افقو نیمکت پر شد از شمیم موهایشتمام باغ دجار حواس‌پرتی شدبه گوش سایۀ من چیزکی، چه می‌دانم؟ترانه‌ای، وردیبه ناز و نجوا خواندبلند شد،و عزم رفتن کردو ناگهان باد از دورها وزید و وزیدو نیمکت خالی شد ز عطر موهایشاز آن به بعد کسی سایۀ مرا هرگزندید#نیمایی#محمدجلیل_مظفری

نقدی بر داستان "مردی با یک پا در آب‌های قره‌سو" از محمدجلیل مظفری👆👆👆👆👆