🔴تانکر ترکرز: یک ابرنفتکش ویالسیسی شرکت ملی نفتکش ایران امروز (۱۴ اوت ۲۰۲۶) در حال بارگیری ۲ میلیون…

🔴وقاحت یعنی:به چین: نفت و گاز در حد رایگان به خاطر حق وتو به روسیه: دریای خزر به قطر : بخشیدن سهم میدان گازی مشترک به امارات: ناموس به حزب‌الله و حماس: پول و سلاح به عراق: آب و برق و پول و سلاح برای دهها گروه تروریستی به یمن و سوریه: سلاح و پول و به جیب خودشون: مابقی ثروت ایران رو سرازیر میکنند بعد سر چهارراه و تو رسانه های خودشون شب و روز عرعر میکنند میگن: مرگ بر وطن فروش خاعن⚡️@bardegi57

‌ دیکتاتورها فقط با سرکوب حکومت نمی‌کنند قدرت یک حکومت به همکاری چه کسانی وابسته است؟ وقتی از دیکتاتوری حرف می‌زنیم، معمولاً نخستین تصاویر، زندان، نیروهای امنیتی، سانسور و سرکوب‌اند. همه این‌ها ابزارهای مهم حکومت‌های اقتدارگرا هستند؛ اما هیچ حکومتی تنها…برای صدور یک حکم ناعادلانه، فقط قاضی لازم نیست؛ کارمندانی باید آن را ثبت و اجرا کنند. برای اخراج یک استاد یا دانشجو، مدیران و مسئولانی باید دستور را عملی کنند. برای پنهان کردن یک حقیقت، رسانه‌هایی باید آن را منتشر نکنند. برای سرکوب یک اعتصاب، علاوه بر نیروی امنیتی، مجموعه‌ای از نهادها باید با دستگاه سرکوب همکاری کنند.این نکته یکی از پایه‌های مهم نظریه مقاومت مدنی است: قدرت سیاسی فقط چیزی نیست که حکومت «دارد»؛ بخشی از آن از همکاری و اطاعت جامعه به دست می‌آید.واتسلاو هاول در «قدرت بی‌قدرتان» این سازوکار را با مثال معروف سبزی‌فروشی توضیح می‌دهد که شعار حکومتی را در ویترین مغازه‌اش نصب می‌کند؛ نه لزوماً چون به آن باور دارد، بلکه چون می‌خواهد دردسر نداشته باشد. میلیون‌ها رفتار کوچک از این دست می‌توانند ظاهرِ پذیرش و اقتدار را برای یک نظام سیاسی بازتولید کنند.به همین دلیل میان نارضایتی و نافرمانی تفاوت بزرگی وجود دارد.ممکن است میلیون‌ها نفر از یک حکومت ناراضی باشند، اما اگر اداره‌ها همچنان کار کنند، تبلیغات بازتولید شود، دستورات اجرا شوند و نهادهای اجتماعی نتوانند مستقل عمل کنند، ساختار قدرت همچنان منابع لازم برای ادامه حیات خود را در اختیار دارد.این به معنای مقصر دانستن شهروندانی نیست که زیر فشار و تهدید زندگی می‌کنند. حکومت‌های اقتدارگرا دقیقاً با بالا بردن هزینه «نه گفتن»، همکاری را تحمیل می‌کنند. اما شناخت این سازوکار به ما نشان می‌دهد چرا تشکل‌های مستقل، اعتصاب، تحریم، نافرمانی مدنی و دیگر شکل‌های کنش جمعی می‌توانند اهمیت پیدا کنند.قدرت چنین کنش‌هایی فقط در اعتراض کردن نیست؛ در کاهش همکاری‌ای است که یک ساختار اقتدارگرا برای ادامه کار خود به آن نیاز دارد.هیچ حکومتی نمی‌تواند شخصاً مدرسه‌ها را اداره کند، قطارها را براند، کارخانه‌ها را بچرخاند، خبر تولید کند، مالیات جمع کند و هزاران دستور روزانه را اجرا کند.قدرت در رأس هرم دیده می‌شود، اما بخش بزرگی از آن در پایین هرم تولید می‌شود.برای شناخت قدرت یک دیکتاتوری، فقط نباید پرسید چه کسانی فرمان می‌دهند؛ باید پرسید چه کسانی باعث می‌شوند آن فرمان‌ها اجرا شوند. ⚡️@bardegi57

‌دیکتاتورها فقط با سرکوب حکومت نمی‌کنندقدرت یک حکومت به همکاری چه کسانی وابسته است؟وقتی از دیکتاتوری حرف می‌زنیم، معمولاً نخستین تصاویر، زندان، نیروهای امنیتی، سانسور و سرکوب‌اند. همه این‌ها ابزارهای مهم حکومت‌های اقتدارگرا هستند؛ اما هیچ حکومتی تنها با زور اداره نمی‌شود.

🔻حکایت مجلس مابهرام پارسایی،نماینده سابق مجلس: ‏در ۵ ماهی که مجلس نبود رکورد فلاکت با تورم سه رقمی در ایران شکسته شد.‏حالا مجلس پس از حدود ۱۷۰ روز در اولین جلسه به جای معیشت مردم، مثل قانون حجابش، جریمه،زندان و دار ودرفش تصویب می کند!‏وقتی باز بودنش خیری ندارد و سختی‌های کمرشکن و سفره‌های خالی مردم اولویتش نیست بسته بماند بهتر.⚡️@bardegi57

اوضاع ایران خیلی ناراحت کننده س؛بیشتر کسایی ک ازدواج میکنن بی سر و صدا میرن خونه خودشون.دیگه کسی عروسی نمیگیره!چی ب سر این مملکت اوردن ک عروسی های ۵۰۰ نفره الان شده ۵۰ نفر!!تاااازه اگه کسی ازدواج کنه!⚡️@bardegi57

آلن ایر: ترامپ حتی اگر بخواهد، نمی‌تواند از جنگ با ایران کنار بکشدآلن ایر، دیپلمات ارشد سابق آمریکا و عضو تیم مذاکره‌کننده واشنگتن در توافق هسته‌ای ۲۰۱۵، می‌گوید ترامپ در برابر ایران در موقعیتی «غیرممکن» گرفتار شده است...⚡️@bardegi57