.کوه اگر تکیهگهِ خاک و زمان است هنوزدل به این دشت سپردن، هنرِ عاشق ماست. در آغوشِ کوههای استوار،…
انتشار: 2026/08/07 10:02 UTCدریافت: 2026/08/10 19:51 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/10 19:51 UTC
.کوه اگر تکیهگهِ خاک و زمان است هنوزدل به این دشت سپردن، هنرِ عاشق ماست. در آغوشِ کوههای استوار، جایی که آسمانِ آبی، دست بر شانه قلهها نهاده است، روستایی آرام نفس میکشد. درختی سالخورده ، با شاخههایی که قصه سالیان را زمزمه میکنند، همچنان ایستاده است؛ گویی نگهبانِ خاموشِ خاطراتِ نسلهایی است که در سایهاش زیستهاند.نسیم، عطر علفزارهای سبز را در کوچههای خاموش میپراکند و خانههایی با سقفهای روشن، آرامش را به رهگذران هدیه میدهند. دوردست، کوهها با صلابتِ همیشگی، مرزِ میان زمین و آسمان را ترسیم کردهاند؛ گویی هر سنگ، روایتگرِ رازهایِ ناگفته طبیعت است.این منظره، سرودی است از سادگی، سکوت و زندگی؛ جایی که زمان آرامتر میگذرد، دلها سبکتر میشوند و انسان، در آغوش طبیعت، خویشتنِ گمشده خود را دوباره مییابد. ✍️ #حبیب_محمدحسینی🆔️ @Bahar_Narenj_99




