عصبانیت میاد و میره، آدم‌ها وقتی عصبانی میشن داد میزنن، بحث میکنن، اما بعد که آروم شدن دوباره آشتی…

من از آدم‌هایی که همیشه مطمعنن حق با خودشونه متنفرم، باید بگم آدمی که حتی یک درصد احتمال اشتباه بودن به خودش نمیده عملا دیگه دنبال فهمیدن نیست، بلکه فقط دنبال سجده بر جهل خودش است.

دوستان نه من و نه شما هیچکدوممون مقصر نیستیم، اصلا خیلی چیزهایی بوده که انتخاب ما نبودن، اما تقاصش رو با جان و روح و روانمون دادیم.

سعی کردم ساعت خوابم رو درست کنم ولی دیدم دنیا فقط ۱۱ تا ۵ صبح بی سر و صدا و آرومه.

یکی دستت سیگار میده، یکی از دستت میگیره، یکی مهمونی میبرتت مستت میکنه، یکی دنبال اینه تو مهمونی لباست اوکی باشه، یکی دنبال اینه خونه‌شون خالی شه، یکی فقط میخواد پیش هم آرامش داشته باشین، یکی فقط میگه و میخنده به هیچ کاریت هم کاری نداره، یکی روت حساسه چون واسه‌اش مهمی، آدم‌ها با هم فرق دارن.

انگار ظرفیتم پر شده، کوچیکترین بدرفتاری تبدیل به گره‌ی کور تو قلبم میشه و دلم با آدما صاف نمیشه.

‏عزیزم من دارم میرم تو خودم، دیر اومدم نگران نشو.