مهمان خانه ی بهشتدر روزهای آخر صفر، وقتی نفسِ ماه به شماره افتاده و آسمان غرق در سیاه پوشیِ عزا بود…
انتشار: 2026/08/14 07:13 UTCدریافت: 2026/08/16 15:35 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/16 15:35 UTC
مهمان خانه ی بهشتدر روزهای آخر صفر، وقتی نفسِ ماه به شماره افتاده و آسمان غرق در سیاه پوشیِ عزا بود، امامزاده سلطان محمد عابد (ع) بار دیگر آغوشِ سبز خود را به روی عاشقان گشود.با طلوعِ صبح اربعین و در شب رحلت پیغمبر (ص)، شهادت امام حسن مجتبی (ع) و شهادت امام مهربانی ها علی بن موسی الرضا (ع)، هیئاتی از دلهای مشتاق از شهر و روستاها و شهرهای همجوار کاخک برخاستند؛ مردانی با پیشانی های سوخته از بوسه های خاک، جوانانی محب اهل بیت عصمت و طهارت (ع) و زنانی که چادرِ ماتمشان بوی عطرِ گلابِ کربلا می داد.هزاران زائر؛ نه، هزاران آیینه ی عشق، هزاران دستِ دعا، هزاران قلبی که برای یک سنت و خاطره ی قدیمی «روز اربعین و چهل و هشتم» می تپید...آرام آرام وارد صحنِ دلگشا شدند؛ همانجایی که گنبدِ زیبایش سایبانِ اشکهای بی صداست و ضریحش پناهگاهِ زخمهای پنهان...در ظهرِ گرم و در دلِ شبهای سرد، صدای «یا حسین(ع) و یا رسول الله (ص) و یا حسن(ع) و یا رضا (ع) » از دیوارهای کهن این آستان بالا می رفت و به آسمانِ این سرزمین می پیوست.امامزاده سلطان محمد عابد (ع) این روزها نه فقط یک بقعه، که قلبِ تپنده ی این دیار بود؛ میزبانِ هزاران نفسی که برای عزایِ قافله سالارِ عشق و رحلت جانسوز پیغمبر اسلام (ص)، امام حسن مجتبی(ع) و برادر گرامیش سلطان سریر ارتضا امام رضا (ع) آمده بودند تا بگویند: هنوز عاشقیم، هنوز سوگواریم، هنوز دستمان از دنیا کوتاه و دلمان به آستانِ اهل بیت بسته است.حال که دهه به پایان رسید، زائران راهیِ دیار خویش شدند، تنها چیزی که از آن هزاران دل در این آستان به یادگار ماند، سکوتِ پر از عشقِ صحن است و نجوایِ بی صدای کبوتران که با هر پرزدن، «عاقبت بخیر» را زمزمه می کنند.دعای خیر مردم شهرمان بدرقه راهشان باد.#کاخک_نیوز🏴 @B_kakhkNews

