امروز بزرگداشت احمد سهروردی خوشنویسمتولد ۶۳۴ خورشیدی در سهرورد حوالی سلطانیه زنجان درگذشت ۷۱۹ خورشی…
انتشار: 2026/08/01 17:14 UTCدریافت: 2026/08/02 17:42 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/02 17:42 UTC
امروز بزرگداشت احمد سهروردی خوشنویسمتولد ۶۳۴ خورشیدی در سهرورد حوالی سلطانیه زنجان درگذشت ۷۱۹ خورشیدی در سال ۸۵ سالگی در بغداد وی خوشنویس برجسته دوره ایلخانی و یکی از شش نفر هنرآموزان مکتب یاقوت مستعصمی است.احمد سهروردی در تاریخ سترگ هنر خوشنویسی ایران و جهان اسلام جایگاه ویژه داشته و به یاقوت ثانی شهره است.او در نسخه ای از نهج البلاغه به معرفى اجداد خود پرداخت: كه عبارتند از احمد بن يحیی بن محمد بن عمربن احمد سهروردى.ابن حبيب (فوت ۶۶۳ خ)وصفى الدين الارموى (فوت ۶۷۲خ)موسیقی و خوشنویسی را به او آموزش داده اند.او شاگرد ياقوت مستعصمى (فوت ۶۷۷خ) بودهو همچنين تعدادى اشعارعربى هم به او نسبت داده اند.سهروردی تنها شاگرد یاقوتی است که این افتخار و اجازه را داشته پائین دست آثار خود اسم استاد را کنار نام خود رقم زند.وی به شیوایی خط یاقوت نوشته و قلم بر کاغذ نهاده و مرکب نشانده است و کاری کرده است که آثار بجا مانده از او را بسیار مشکل توانستهاند، از آثار یاقوت شناسایی کنند.در نوشتن خطوط متداول آن دوران که به خطوط یا اقلام سته یا اصول معروف بوده استو شامل شیوههایثلث، محقق، ریحان، توقیع و رقاع میشد ماهر بوده و نسخ را به استادی تمام مینوشته و معروف است که وی این خط را زیباتر از یاقوت مینوشته و خود یاقوت به برتری سهروردی در کتابت قلم نسخ اشاره کرده است.در نوشتن خط محقق که به ابن مقله و زیر بیضاوی آن را از خط کوفی استخراج کرده و خود اولین کاتب این خط بود.سهروردی بعد از یاقوت پنجمین استاد این شیوه زیبای خط بود.و در تحریر خط رقاع در مرتبت ششمی استادی قرار داشته است.اگرچه آثار نسخ وثلث او مورد تمجيد وستايش قرار گرفته ولى همچنان در رديف برجستگان خط محقّق است.زيباترين و گرانبهاترين اثر او قرآن است كه چند جزو آن در موزۀ ملى ايران نگهدارى مى شود.اين قرآن به خط محقق نوشته شده و يك كار هنرى بى نظير است.اين اثر در سال ۶۸۰ تا ۶۸۵ خورشیدی نوشته شده است.سى جلد ازاين اثر وقف مقبرۀ شيخ صفى الدين اردبيلى شده و جزوهایی ازاين قرآن در موزه هاى مختلف دنيا حفظ مى شود.نخستين اثر تاريخ دار او قطعهای ست كه در سال ۶۷۱ خ نوشته شده و آ خرين كار او قطعه نوشته شده ديگری است كه در سال ۷۰۸خ نگاشته شده و در کتابخانۀ جامع سليمانيه در تركيه نگهدارى مى شود.


