‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ تفکیک میان دفاع از ایران، دفاع از…

📰 پزشکیان: جنگ باید در یک مقطع به پایان برسد/ بهتر است امروز که در قدرت و عزت هستیم جنگ را پایان دهیم▫️امروز تمام اختلافات و چنددستگی‌ها در کشور ما ریشه‌ای جز منیت و هوای نفس ندارد؛ چپ و راست، تندرو و کندرو هم فرقی ندارد.▫️بهتر است امروز که در قدرت و عزت هستیم و تمام دنیا به پیروزی ما اذعان دارند و تأکید می‌کنند که آمریکا برخلاف تمام مقررات، به مدارس، بیمارستان‌ها و زیرساخت‌های ما حمله کرده و در دنیا منفور است، جنگ را پایان دهیم.▫️آنچه در جریان مذاکرات به دست آمد، دستاوردی بزرگ بود که با وحدت و همدلی در شورای عالی امنیت ملی به تصویب رسید و همه کسانی که در این شورا هستند و دستی در آتش داشتند، با قاطعیت از آن دفاع کردند.▫️حتی یک بند در این توافق پیدا نمی‌کنند که حاکی از وادادگی باشد؛ همه تعهدات مربوط به طرف مقابل است.✅ @azadihagheman

‍مدیرعامل خانه موسیقی در حمایت از هیوا سیفی‌زادهوقتی اجرا  انجام نشده، حکم  چرا؟کانون زنان ایرانیحمیدرضا نوربخش، مدیرعامل خانه موسیقی، در واکنش به محکومیت هیوا سیفی‌زاده به چهار سال حبس به اتهام «تشویق به فساد و فحشا»، مبنای این اتهام را زیر سؤال برد و گفت اجرای موسیقی ایرانی در عمارت «روبرو» پیش از آنکه کامل برگزار شود، متوقف شده است. او همچنین خواستار تعیین تکلیف فعالیت خوانندگان زن و تدوین ضوابط روشن برای آن شد.این پرونده به اجرای موسیقی در شامگاه ۹ اسفند ۱۴۰۳ در عمارت «روبرو» بازمی‌گردد که با ورود نیروهای امنیتی متوقف و هیوا سیفی‌زاده بازداشت شد. این خواننده پس از ماه‌ها سکوت اعلام کرد به چهار سال حبس تعزیری محکوم شده و پرسید کدام رفتار او مصداق «تشویق به فساد و فحشا» بوده است.نوربخش با دفاع از او گفت محتوای برنامه موسیقی ایرانی و سنتی بوده و این خواننده حتی فرصت اجرای کامل برنامه را پیدا نکرده است. او همچنین اتهاماتی مانند «دایر کردن مرکز فساد» را درباره یک کافه موسیقی بی‌مبنا دانست.مدیرعامل خانه موسیقی در ادامه گفت پرونده سیفی‌زاده بار دیگر مسئله نبود چارچوب روشن برای فعالیت خوانندگان زن را مطرح کرده است. او با اشاره به فتاوای مربوط به صدای زن و نیز انتشار آثار خوانندگان زن خارجی توسط برخی مسئولان، تأکید کرد اگر موسیقی «هنجارمند و هنری» باشد، نباید میان صدای زن و مرد تفاوتی وجود داشته باشد و این مسئله باید «یک‌بار برای همیشه» حل شود.✅ @azadihagheman

🔴 درباره اثرات محاصره دریایی بر زندگی مردم✍ فریدون مجلسی👈 ادامه محاصره دریایی آمریکا علیه ایران در تنگه هرمز، بیش از آنکه یک مسئله صرفاً نظامی یا امنیتی باشد، به مسئله‌ای مستقیم برای زندگی مردم تبدیل شده است. استفاده از مسیرهای زمینی و راه‌آهن نیز نمی‌تواند جای خالی تجارت دریایی را پر کند. نتیجه را هم نمی‌توان انکار کرد: از زمان برقرار شدن محاصره، کشور با تورمی بی‌سابقه روبه‌رو شده و مسئله بنزین برای بخش‌هایی از جامعه به بحرانی حاد تبدیل شده است. اما پرسش اساسی این است که این وضعیت تا کجا باید ادامه پیدا کند؟استقلال یک کشور فقط به داشتن موشک و توان نظامی خلاصه نمی‌شود. کشوری که حق عبور و مرور دریایی نداشته باشد، کشوری که نتواند با جهان رابطه بانکی برقرار کند، نتواند صادرات و واردات داشته باشد و نتواند ارزش پول خود را حفظ کند، در عمل با محدودیت جدی در استقلال اقتصادی مواجه است.استقلال یعنی بتوانیم تجارت کنیم، تولید کنیم، ارزش پول‌مان را حفظ کنیم و مردم‌مان بتوانند با درآمد خود زندگی شرافتمندانه‌ای داشته باشند. چگونه است که در یکصد سال گذشته، حتی با وجود نوسانات ناشی از جنگ‌های جهانی، ارزش پول کشور قابل حفظ بود، اما در سال‌های اخیر، پول ملی چنان بی‌ارزش شده که حتی سکه از مدار واقعی مبادلات خارج شده و سخن از ضرب سکه‌هایی با ارزش اسمی بسیار بالا به میان می‌آید؟هیچ اقدامی به اندازه باز شدن این محاصره نمی‌تواند به ترمیم وضعیت اقتصادی ایران کمک کند.اما مشکل فقط محاصره نیست؛ «آماده‌باش دائمی» نیز هزینه‌های سنگینی بر کشور تحمیل کرده است. چرا باید نیروهایی که می‌توانند در کارخانه‌ها، مزارع و مراکز تولیدی کار کنند، دائماً درگیر فضای نظامی و تبلیغاتی باشند؟ آیا تصور می‌کنیم شعارهایی که صرفاً برای مخاطب داخلی طراحی شده‌اند، جهان را خواهد ترساند؟وقت آن است که عقلای کشور، تصمیمی متفاوت بگیرند: توافق اسلام‌آباد را که اجرا شد و سپس در اثر پرتاب موشک به هم خورد، دوباره زنده کنند و به آن پایبند بمانند و روابط با کشورهای منطقه و جهان را ترمیم کنند. تنگه هرمز ممکن است در شعارهای وطن‌پرستانه جذاب باشد، اما این تنگه یک آبراه بین‌المللی است. حاکمیت ایران بر سرزمین، نفت، بستر دریا و منابع خود محترم است، اما این حاکمیت نباید به معنای انکار حقوق عبور و مرور دیگر کشورها باشد. ایران قرار نیست با ایستادن در دروازه تنگه، حق دیگران را به زور بگیرد.سؤال ساده است: چرا ترکیه تحریم نیست؟ چرا کشتی‌های پاکستانی محاصره نمی‌شوند؟ چرا بسیاری از کشورهای جهان گرفتار چنین وضعیتی نیستند؟ چرا باید دائماً در حال دشمنی با آمریکا، اردن، عمان، امارات و دیگران باشیم؟حتی امارات که سال‌ها یکی از بزرگ‌ترین شرکای اقتصادی ایران بود، اکنون روابط بانکی و معاملاتی خود را قطع کرده است. کسانی که از همین مناسبات ثروتمند شده‌اند، در امارات دفتر و خانه دارند، اما هزینه قطع این رابطه را مردم ایران می‌پردازند.باید عادی شویم. عادی بودن خلاف استقلال نیست؛ مقتضای عقل، انصاف و رفتار سیاسی است. ادامه جنگ و ستیز، هرقدر هم دشمنان جمهوری اسلامی را خوشحال یا ناراحت کند، در نهایت اگر به تضعیف ایران منجر شود، برای ملت ایران زیان‌بار است. جنگ مزمن یعنی خونریزی مزمن، ضعف مزمن و لزوم درآمدن تدریجی. ایران بیش از نیم قرن است که هزینه این وضعیت را می‌پردازد. زمان آن رسیده است که عقلا برای پایان دادن به این جنگ مزمن تصمیم بگیرند و به مردم فرصت بدهند کار کنند، درآمد داشته باشند و دیگر نگران قیمت بنزین، سیب زمینی، جو و ابتدایی‌ترین هزینه‌های زندگی نباشند. نجات ایران شاید بیش از هر چیز در یک تصمیم خلاصه شود: رفع مزاحمت از زندگی مردم و بازگرداندن کشور به مسیر عادی تجارت، تولید و آرامش.#اقتصادایران #ایران ✅ @azadihagheman

🔻قالیباف: هر چقدر قدرت نظامی داشته باشیم، اگر مردم گرسنه باشند دوام نمی‌آوریمرئیس مجلس در نشست هم‌اندیشی فعالان اقتصادی ایرانی و عراقی:🔹ما هر چقدر قدرت نظامی داشته باشیم ولی اگر مردم گرسنه باشند و گردش مالی و رشد اقتصادی نداشته باشیم، دوام نمی‌آوریم.🔹امنیت و اقتصاد لازم و ملزوم یکدیگر هستند؛ اگر امنیت را برقرار کنیم و تداومش را با اقتصاد پیش نبریم پایدار نخواهد بود.🔹ما به عنوان یک رزمنده، بیش از آنهایی که حرف از صلح می‌زنند، قدر صلح را می‌دانیم./خانه ملت✅ @azadihagheman

عباس کیارستمی از مهم‌ترین فیلم‌سازان تاریخ سینمای ایران و یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های سینمای جهان بود. کارگردان، نویسنده، عکاس، شاعر و هنرمندی که آثارش بارها در معتبرترین جشنواره‌های بین‌المللی درخشید و با فیلم طعم گیلاس، نخل طلای جشنوارهٔ کن را برای سینمای ایران به ارمغان آورد.( ۱۳۱۹ – ۱۳۹۵) کیارستمی نگاه عمیقی به زندگی، مرگ و شأن انسان داشت.در این روایت، کیارستمی از مرگ سخن می‌گوید، اما نه از خودِ مرگ؛ از آخرین احترام به انسان.آیا انسان، پس از پایان زندگی، سزاوار لحظه‌ای مکث، اندکی سکوت و ذره‌ای همدلی نیست؟اینکه چگونه می‌تواند بپذیرد که آخرین لمسِ زندگی‌اش، از آنِ کسی باشد که حضور او برایش هیچ تفاوتی با هر پیکر دیگری ندارد؟از روزی می‌ترسد، که تمام زندگی‌اش به جسمی تبدیل شود که دیگران، بی‌آنکه حتی لحظه‌ای به او بیندیشند، از کنارش عبور کنند.✅ @azadihagheman