✳️تنگه هرمز را به ثمن بخس نفروشیم🔹️تنگه‌ای که امروز در اختیار ایران است، نتیجه یک تصمیم اداری یا یک…

✳️تنگه هرمز را به ثمن بخس نفروشیم🔹️تنگه‌ای که امروز در اختیار ایران است، نتیجه یک تصمیم اداری یا یک امضای دیپلماتیک نیست. پشت آن، خون و هزینه جنگ قرار دارد؛ از شهدای غیرنظامی و کودکان بی‌دفاع میناب گرفته تا شهدای نیروهای مسلح و رزمندگانی که در سخت‌ترین روزهای جنگ ایستادند. اگر این توانمندی با چنین هزینه‌ای به دست آمده، نمی‌توان آن را در نخستین میز مذاکره و برای وعده‌هایی که ضمانت اجرایی محکمی ندارند، به سادگی از دست داد.🔹️هرمز نباید برگ برنده‌ای باشد که فقط برای رسیدن به میز مذاکره خرج شود؛ باید پشتوانه همان مذاکره باشد.🔹️اتفاقاً معنای واقعی دیپلماسی قدرتمند همین است. مذاکره زمانی نتیجه می‌دهد که طرف مقابل بداند در صورت شکست مذاکرات، ایران همچنان ابزارهایی برای تغییر محاسبات او در اختیار دارد. اگر پیش از رسیدن به توافق نهایی، همه اهرم‌های فشار واگذار شوند، مذاکره از «چانه‌زنی» به «امتیازدهی» نزدیک می‌شود.🔹️البته حفظ اهرم هرمز به معنای بستن همیشگی تنگه یا بی‌اعتنایی به حقوق بین‌الملل و منافع کشورهای منطقه نیست. اتفاقاً می‌توان مدیریت هوشمندانه، کنترل‌شده و حقوقی آن را دنبال کرد؛ به‌گونه‌ای که امنیت کشتیرانی حفظ شود اما این پیام نیز روشن باشد که امنیت و آزادی عبور از این آبراه، نمی‌تواند مستقل از رفتار قدرت‌های مداخله‌گر و جنگ‌افروز منطقه تعریف شود.🔹️تنگه هرمز را نباید به امید توافقی بهتر، به ثمن بخس فروخت.این آبراه امروز یکی از معدود ابزارهایی است که وزن ژئوپلیتیک ایران را مستقیماً به اقتصاد جهانی پیوند می‌دهد. از دست دادن چنین اهرمی، اگر در برابر یک دستاورد قطعی و ماندگار نباشد، نه «انعطاف دیپلماتیک» بلکه از دست دادن بخشی از قدرت چانه‌زنی کشور است.🔹️مذاکره را می‌توان ادامه داد؛ توافق را می‌توان اصلاح کرد؛ حتی می‌توان درباره آینده مدیریت هرمز گفت‌وگو کرد. اما اهرم قدرت را نباید پیشاپیش تحویل داد.🔹️چون اگر تجربه اسلام‌آباد یک درس داشته باشد، همین است: برای صلح می‌توان مذاکره کرد؛ اما برای مذاکره نباید قدرتی را که با خون به دست آمده، ارزان واگذار کرد.🆔️ @asrghanoon