شبمویش رادر چشمِ آینه جا گذاشته بودصبحباغِ انگوریدر اتاق جوانه زد هفت ساله#ثریا_حاجی_زاده

مانتوی کبریتی ات را بپوشخیابان‌های شهر زمستانی سرد در آستین دارند#ثریا_حاجی_زاده

شیشه‌ای در گلویم به سینه می‌کوبدسنگِ نگفته ها را... هیچ‌کس از اهالی شهر نمی داندمناستخوانِ همان سکوتی‌ هستمکه یک عمردر گلویم قدکشید#ثریا_حاجی_زاده

جمعه خسته از تکرارِ نبودنتکنارم می‌نشیند در سکوت خاطره‌ها را مرور می کند باتبسمی تلخ چای می‌ریزدو من با قندپهلو شیرینش می‌کنم...او می‌رود تا عطر نبودنت هفته ی روبرو را رقم بزند#ثریا_حاجی_زاده

خیابان ها صحنه‌ی اعدام چراغ هاست شهر را بی دار کنید ✍️#ثریا_حاجی_زاده

در شهریکه دارهاآدم می‌بافندبه خیابان می‌رومبه دنبال سایه‌ایکه زودتر از مناعدام شده...#ثریا_حاجی‌زاده

چاه‌های سیاهپیراهنِ آبی اش رابه ارث برده‌اندهر غروبرود کوچکی از چشمانش به خلیج برمی‌گرددجنوب جنون زده#ثریا_حاجی_زاده