اندیشکده تدبیر آب ایران

🧩 نمی‌توانیم با قیمت پایین آب و برق ‌عرضه کنیم🔺 دوران فراوانی آب در کشور به پایان رسیده و اکنون آب کالایی نایاب است. با این وجود مصرف‌کنندگان هنوز به این باور نرسیده‌اند که باید از این کالای نایاب به صورت بهینه مصرف کرد.🔺 معاون آب و آبفای وزارت نیرو ادامه داد: در ابتدای امسال همانند سال‌های گذشته، نرخ آب‌بها و تعرفه‌های مربوطه اعلام و ابلاغ شده است و هیچ افزایش قیمت دیگری خارج از چارچوب تعرفه‌های مصوب در طول سال اعمال نشده است. 🔺 افزایش رقم قبض برخی مشترکان در ماه‌های اخیر لزوماً به معنای افزایش نرخ آب‌بها نیست و می‌تواند ناشی از افزایش میزان مصرف، قرار گرفتن در پله‌های بالاتر مصرف یا عوامل فنی مرتبط با نحوه نصب و استفاده از تجهیزات باشد... این یادداشت را می‌توانید در اطلاعات مطالعه نمایید.

🧩 پرسش‌هایی درباره گرانی آب و برق✍️ سیدعلی دوستی موسوی🔺 اطلاعات دریافتی از مقایسه صورتحساب‌های برق و آب عموم مردم در تیر و خرداد امسال نشان می‌دهد هزینه مصرف آب و برق تا ۳۰۰ درصد و حتی بیشتر افزایش یافته است.🔺 خواست عمومی این است که شرکت توانیر، شرکت‌های آب و فاضلاب، وزارت نیرو و دولت بدون متوسل شدن به توضیحات پیچیده و گیج کننده که بسیاری از شهروندان ممکن است خیلی متوجه آن نشوند، به گونه‌ای ساده و همه فهم علت افزایش غیرمتعارف در صورتحساب های برق و آب را توضیح داده و به اصلاح آن اقدام کنند.🔺سوال این است که الگوی مصرف آب در سال قبل به ازای هر نفر چقدر بوده و برای سال جاری میزان آن کاهش یافته یا خیر؟.. الگوهای مصرف تعیین شده برای آب و برق مصرفی مردم تا چه حد با ضروریات یک زندگی عادی تطابق دارد؟.. دیگر موضوعی که در این باره لزوم پاسخگویی دولت را می طلبد، درصد افزایش قیمت آب و برق و چگونگی محاسبه آن است.. این یادداشت را می‌توانید در اطلاعات مطالعه نمایید.

🧩 مدیریت آب یا مدیریت تشریفات؟✍️ حمید پشتوان🔺 هر بار که نشانه‌های بحران آب آشکارتر می‌شود، واکنش دستگاه‌های مسئول نیز قابل پیش‌بینی است: جلسه‌ای اضطراری تشکیل می‌شود، کارگروهی جدید آغاز به کار می‌کند، سندی تدوین می‌شود، برنامه‌ای ابلاغ می‌شود و فهرستی از مصوبات منتشر می‌شود. گویی خود تولید این اقدامات، نشانه‌ای از موفقیت در مدیریت بحران است. اما پرسش اساسی اینجاست: آیا افزایش تعداد جلسات، اسناد و برنامه‌ها، به همان نسبت توانسته است بحران آب را مهار کند؟🔺 آنچه باید مورد پرسش قرار گیرد، نسبت میان این انباشت سیاست‌ها و تغییر واقعی در میدان عمل است. آیا هر سند جدید، تغییری در رفتار دستگاه‌ها ایجاد کرده است؟ آیا هر کارگروه، تعارضی را حل کرده است؟ آیا هر مصوبه، روندی را معکوس کرده است؟ اگر پاسخ این پرسش‌ها منفی یا دست‌ کم مبهم باشد، باید بپذیریم که مشکل، در فقدان سیاست نیست، بلکه در تبدیل امر سیاست‌گذاری به تشریفات اداری است.. این یادداشت را می‌توانید در هم‌میهن مطالعه نمایید.