#هوش مصنوعی ، رقیب ، ناجی یا نابودگر ؟!مترجم و گوینده : ایمان فانی⚛ @Andishekonim

#مغز چگونه بین #عادت و تصمیم‌گیری #آگاهانه تعادل برقرار می‌کند ؟گاهی مشکل ما برای انجام یک کار دشوار، خودِ کار نیست؛ بلکه شروع کردن آن است. وقتی یک فعالیت برایمان سنگین، مبهم یا ناخوشایند به نظر می‌رسد، ممکن است مدام آن را عقب بیندازیم و سراغ کارهای ساده‌تر برویم. یکی از ایده‌هایی که می‌تواند به فهم این مسئله کمک کند، مفهوم قاب‌بندی کار یا Task Bracketing است؛ یعنی مشخص کردن یک مرز روشن برای آغاز و پایان یک فعالیت.پژوهش‌های علوم اعصاب نشان می‌دهند وقتی یک رفتار بارها تکرار می‌شود، مغز به‌تدریج می‌تواند مجموعه مراحل آن را مانند یک واحد رفتاری سازمان‌دهی کند. در این حالت، فعالیت عصبی در اطراف شروع و پایان رفتار برجسته‌تر می‌شود و مراحل میانی می‌توانند با دخالت و تلاش ذهنی کمتری انجام شوند. به بیان ساده، مغز یاد می‌گیرد یک کار را به‌عنوان یک «بسته رفتاری» اجرا کند؛ شروع مشخصی دارد، مراحلی را پشت سر می‌گذارد و در نقطه‌ای مشخص تمام می‌شود.اما نکته مهم پژوهش این است که مغز همیشه نباید خودکار عمل کند. در محیط‌های ساده و قابل پیش‌بینی، عادت‌ها بسیار مفیدند و باعث می‌شوند برای کارهای تکراری انرژی ذهنی کمتری مصرف کنیم. اما وقتی شرایط پیچیده یا غیرقابل‌پیش‌بینی می‌شود، مغز باید دوباره اطلاعات را بررسی کند، تصمیم بگیرد و در صورت نیاز روش قبلی را تغییر دهد. بنابراین، عادت و تصمیم‌گیری آگاهانه رقیب یکدیگر نیستند؛ مغز بسته به شرایط بین این دو روش جابه‌جا می‌شود.از این یافته می‌توان یک کاربرد عملی برای کارهای روزمره برداشت کرد: اگر کاری را مرتب به تعویق می‌اندازید، به جای اینکه فقط منتظر انگیزه باشید، برای شروع و پایان آن یک الگوی ثابت بسازید. مثلاً یک نشانه کوتاه و مشخص برای ورود به کار داشته باشید و در پایان نیز با یک اقدام ساده، کار را ببندید و نقطه ادامه آن را مشخص کنید.تکرار این الگو می‌تواند شروع فعالیت را برای مغز آشناتر و قابل پیش‌بینی‌تر کند.البته هدف این نیست که برای هر کاری یک مراسم طولانی بسازیم یا همه فعالیت‌ها را کاملاً خودکار کنیم. اصل مهم، کاهش ابهام در شروع و پایان کار است. وقتی مغز بداند یک فعالیت دقیقاً از کجا آغاز می‌شود و چه زمانی تمام می‌شود، ممکن است ورود به آن آسان‌تر شود.در نهایت، پیام اصلی پژوهش این است که برای شرایط آشنا، عادت می‌تواند کار را ساده‌تر کند؛ اما برای شرایط جدید، انعطاف‌پذیری و تصمیم‌گیری اهمیت بیشتری دارد. بنابراین می‌توان برای کارهای تکراری یک چارچوب مشخص ایجاد کرد، اما باید آماده باشیم هر زمان شرایط تغییر کرد، از الگوی قبلی فاصله بگیریم و روش تازه‌ای انتخاب کنیم.خاستگاه :sciencedirect.com/science/article/pii/S08… @Andishekonim

اسکرین‌شات گرفتن ممکن است باعث شود اطلاعات را بیشتر فراموش کنیم.پژوهش جدید روان‌شناسان دانشگاه بینگهمتون نشان می‌دهد گرفتن عکس یا اسکرین‌شات برای به خاطر سپردن اطلاعات، لزوماً به حافظه کمک نمی‌کند و ممکن است حتی آن را تضعیف کند.در مجموعه‌ای از ۷ آزمایش، پژوهشگران از شرکت‌کنندگان خواستند از آثار هنری عکس بگیرند یا از آن‌ها اسکرین‌شات تهیه کنند و سپس حافظه آن‌ها را آزمایش کردند. در برخی آزمایش‌ها نیز از مسائل ریاضی برای بررسی میزان درگیرشدن منابع شناختی استفاده شد. نتایج، مزیت مشخصی برای ثبت تصویر نشان نداد و در مقابل، نوعی افت حافظه برای اطلاعات ثبت‌شده مشاهده شد.یکی از توضیحات احتمالی، «برون‌سپاری شناختی»Cognitive Offloadingاست: وقتی مغز می‌داند اطلاعات در جایی بیرونی ذخیره شده، ممکن است منابع کمتری را برای رمزگذاری و نگهداری آن در حافظه اختصاص دهد.توضیح احتمالی دیگر توجه تقسیم‌شده است؛ یعنی خودِ فرایند گرفتن تصویر بخشی از منابع شناختی را از تجربه یا اطلاعات اصلی منحرف می‌کند. پژوهشگران همچنین احتمال می‌دهند ثبت تصویر باعث نوعی فاصله‌گیری ناخودآگاه از تجربه شود.با این حال، اسکرین‌شات گرفتن الزاماً بد نیست. اگر تصاویر محدود و هدفمند باشند و بعداً واقعاً مرور شوند، می‌توانند مانند یک سرنخ برای بازیابی حافظه عمل کنند. مشکل زمانی بیشتر می‌شود که تعداد زیادی تصویر و اسکرین‌شات بدون مرور جمع شوند.برای یادگیری، یادداشت‌برداری فعال روی کاغذ نیز می‌تواند مفیدتر باشد، زیرا فرد را وادار می‌کند اطلاعات را پردازش، سازمان‌دهی و میان مفاهیم ارتباط برقرار کند؛ فرایندی که با مفهوم «دشواری مطلوب»Desirable Difficultyدر یادگیری مرتبط است.اگر چیزی را صرفاً برای اینکه بعداً به آن مراجعه کنیم اسکرین‌شات بگیریم، ممکن است مغز آن را کمتر به خاطر بسپارد. ثبت اطلاعات زمانی بیشتر به حافظه کمک می‌کند که هدفمند باشد و بعداً از آن برای بازیابی و مرور فعال استفاده کنیم.خاستگاه :Memory & Cognition (2026)DOI: 10.3758/s13421-026-01921-2⚛ @Andishekonim

امروز ، دلتنگی دوباره زبانه کشید. دختر کوچکی که روزی از شدت داغ ، سنگ سرد مزار مادرش را در آغوش گرفته بود، امروز کیک تولد مادر را روی همان مزار چیده. ​تصویری تلخ و جان‌سوز از دختری که جمهوری اسهالی مادرش را از او گرفت. فرزند ایران و جان‌فدای میهن جاویدنام #پریسا_لشکری ، بیستم دی در جریان تجمعات نورآباد ممسنی به دست مزدوران جنایتکار رژیم کشته شد. زادروزت خجسته و فرخنده باد قهرمان ایرانایران را پس می‌گیریم.#ریدم_تو_اسلامنه فقط ریدم به این اسلام بلکه ریدم به اون اسلامی که می‌گید اون این نیست و خوبه !⚛ @AndisheKonim

عقب نشینی قالیبافآرمین نوابی🆔 @ar_persian⚛ @AndisheKonim

جوانان بیش از نسل‌های پیشین نگرش‌های خصمانه نسبت به زنان دارند؛ هشدار یک پژوهش استرالیاییپژوهشی جدید از دانشگاه ملبورن نشان می‌دهد که نوجوانان و جوانان استرالیاییبیش از نسل‌های مسن‌تر گرایش به نگرش‌های زن‌ستیزانه و خصمانه نسبت به زنان دارند؛ نگرش‌هایی که به گفته پژوهشگران نه‌تنها بر رفتارهای روزمره در مدارس اثر گذاشته، بلکه قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده حمایت از افراط‌گرایی خشونت‌آمیز نیز محسوب می‌شود.این پژوهش که نخستین پژوهش گسترده از این نوع در استرالیاست، دیدگاه‌های ۱۱۲۲ نوجوان ۱۳ تا ۱۷ ساله، ۲۳۰۷ بزرگسال و همچنین بیش از ۵۰۰ معلم را بررسی کرده است. هدف پژوهش، مقایسه نگرش‌ها درباره زنان، برابری جنسیتی، تأثیر فضای آنلاین و رابطه این عوامل با گرایش‌های افراطی بوده است.یافته‌های نگران‌کنندهنتایج نشان داد در میان پسران ۱۳ تا ۱۷ ساله:۳۱٫۸٪ معتقدند تلاش برای ایجاد فرصت‌های برابر برای زنان در استرالیا «بیش از حد پیش رفته است».۳۰٫۱٪ باور دارند در شرایط کمبود شغل، مردان بیش از زنان حق داشتن شغل دارند.۲۴٫۷٪ معتقدند فمینیسم به جامعه آسیب می‌زند و در صورت لزوم باید حتی با خشونت با آن مقابله کرد.به گفته دکتر «سارا مِگِر»، سرپرست پژوهش، از میان تمام متغیرهای بررسی‌شده، نگرش‌های خصمانه نسبت به زنان قوی‌ترین عامل پیش‌بینی‌کننده حمایت از افراط‌گرایی خشونت‌آمیز بوده است.نقش فضای آنلاینپژوهشگران دریافتند ارتباط معناداری میان مصرف برخی محتواهای آنلاین و افزایش دیدگاه‌های زن‌ستیزانه وجود دارد. در این میان، بیشترین ارتباط با موارد زیر مشاهده شد:محتوای «مانوسفر» (Manosphere)؛مجموعه‌ای از جوامع آنلاین با محوریت هویت مردانه که برخی شاخه‌های آن به زن‌ستیزی شهرت دارند.(نمونه این جوامع در تلگرام و اینستاگرام فارسی نیز هستند/سام)پورنوگرافیاپلیکیشن‌ها و فرهنگ قرارهای آنلاینبه گفته پژوهشگران، این محتواها می‌توانند در شکل‌گیری نگرش‌های منفی نسبت به زنان نقش مهمی ایفا کنند.بازتاب در مدارسبیش از ۵۰۰ معلم شرکت‌کننده در پژوهش گزارش داده‌اند که دانش‌آموزان به‌طور فزاینده‌ای از ادبیات و استدلال‌های رایج در جوامع «مانوسفر» استفاده می‌کنند. برخی معلمان گفته‌اند دانش‌آموزان از چهره‌هایی مانند اندرو تیت نقل‌قول می‌کنند و حتی از اجرای دستورات معلمان زن خودداری می‌کنند، در حالی که همان دستورات را از معلمان مرد می‌پذیرند.گزارش‌ها نشان می‌دهد این رفتارها حتی در میان کودکان ۶ ساله نیز مشاهده شده است.زنان جوان نیز تحت تاثیرهستندیکی از یافته‌های جالب پژوهش این بود که برخی نگرش‌های سنتی یا نابرابر تنها در میان پسران دیده نمی‌شود. برای نمونه، زنان نسل Z بسیار بیشتر از زنان نسل‌های پیشین با این گزاره موافق بودند که ازدواج به شوهر حق رابطه جنسی با همسرش را می‌دهد، حتی اگر زن تمایلی نداشته باشد.این نتیجه نشان می‌دهد تأثیر فضای فرهنگی و آنلاین می‌تواند بر هر دو جنس اثر بگذارد و صرفا محدود به مردان نباشد.چرا این موضوع مهم است؟پژوهشگران تأکید می‌کنند مسئله فقط برابری جنسیتی نیست. به باور آنان، زن‌ستیزی می‌تواند بخشی از فرایند رادیکالیزه شدن افراد باشد و با پذیرش خشونت سیاسی و اجتماعی ارتباط پیدا کند(نتیجه‌ی پستی که بالاتر فرستادم؛ زن ستیزی روی سیاست حاکم تاثیر دارد/سام)به همین دلیل، نویسندگان پژوهش پیشنهاد کرده‌اند که آموزش احترام و روابط سالم از سنین پایین‌تر آغاز شود.زن‌ستیزی در برنامه‌های مقابله با افراط‌گرایی به رسمیت شناخته شود.نظارت و تنظیم‌گری بیشتری بر الگوریتم‌ها و پلتفرم‌های آنلاین اعمال شود.این پژوهش تصویری نگران‌کننده از بخشی از نسل جوان استرالیا ارائه می‌دهد؛ نسلی که در محیطی اشباع از شبکه‌های اجتماعی، اینفلوئنسرها و محتواهای الگوریتمی رشد کرده است. یافته‌ها نشان می‌دهد نگرش‌های خصمانه نسبت به زنان صرفاً یک مسئله فرهنگی یا اخلاقی نیست، بلکه می‌تواند با گرایش به خشونت و افراط‌گرایی نیز پیوند داشته باشد.از دید پژوهشگران، مقابله با این روند نیازمند آموزش زودهنگام، سواد رسانه‌ای و توجه جدی‌تر به تأثیرات فضای آنلاین است.خاستگاه :Phys⚛ @AndisheKonim

چه زمانی می‌توان کودک را در خانه تنها گذاشت؟ عصب‌شناسی می‌گوید پرسش اصلی چیز دیگری است.والدین معمولا برای تنها گذاشتن کودک در خانه به دنبال یک پاسخ ساده هستند: «از چه سنی می‌توانم این کار را انجام دهم؟» اما پژوهشی درباره رشد مغز کودکان نشان می‌دهد که سن به‌تنهایی معیار مناسبی برای سنجش آمادگی کودک نیست؛ پرسش مهم‌تر این است که آیا کودک از نظر رشدی برای مواجهه با موقعیت‌های پیش‌بینی‌نشده آماده است یا نه.مغز کودک چگونه آمادگی را تعیین می‌کند؟توانایی‌هایی مانند برنامه‌ریزی، کنترل تکانه، ارزیابی خطر و تنظیم هیجانات در دوران کودکی به‌تدریج رشد می‌کنند و بلوغ آن‌ها تا دوران نوجوانی ادامه دارد.بنابراین ممکن است کودکی بتواند برای خودش غذا آماده کند، از تلفن استفاده کند و یک برنامه روزمره را بدون کمک انجام دهد، اما در موقعیتی غیرمنتظره نتواند تصمیم مناسبی بگیرد.برای مثال، باز شدن در خانه توسط یک فرد غریبه، آسیب دیدن خواهر یا برادر کوچک‌تر یا وقوع یک آتش‌سوزی جزئی در آشپزخانه، نیازمند مهارت‌هایی فراتر از انجام کارهای روزمره است.سن مشخصی برای همه کودکان وجود نداردرشد عصبی کودکان یکسان نیست. دو کودک هم‌سن ممکن است از نظر کنترل تکانه، قضاوت، مدیریت اضطراب و واکنش به خطر تفاوت قابل‌توجهی داشته باشند.به همین دلیل، یک کودک ۱۱ ساله ممکن است برای تنها ماندن کوتاه‌مدت آماده باشد، در حالی که کودک ۱۳ ساله‌ای با کنترل تکانه ضعیف هنوز آمادگی لازم را نداشته باشد.این مسئله در کانادا حتی از نظر قانونی نیز پیچیده است. مقررات استان‌های مختلف یکسان نیستند؛ برای نمونه، در انتاریو حداقل سن قانونی مشخص‌شده ۱۶ سال و در نیوبرانزویک و منیتوبا ۱۲ سال است، در حالی که برخی مناطق فاقد یک حد سنی مشخص هستند.چه مهارت‌هایی اهمیت دارند؟کودکی که قرار است برای مدت کوتاهی تنها بماند، بهتر است بتواند:خطرهای احتمالی را تشخیص دهد.قوانین ایمنی خانه را بدون نظارت رعایت کند.بداند در شرایط اضطراری با چه کسی و چگونه تماس بگیرد.هنگام وقوع اتفاق غیرمنتظره بتواند تا حد مناسبی آرام بماند.بداند چه کارهایی ممنوع است؛ مثلاً استفاده از اجاق یا باز کردن در برای افراد ناشناس.دستورالعمل‌های اضطراری را به خاطر بسپارد و اجرا کند.در موقعیت‌های مشابه قبلی، قضاوت مناسبی از خود نشان داده باشد.این مهارت‌ها بخشی از چیزی هستند که در علوم شناختی «کارکردهای اجرایی» (Executive Functions) نامیده می‌شود؛ مجموعه‌ای از توانایی‌های ذهنی برای برنامه‌ریزی، حفظ توجه، یادآوری دستورها، کنترل رفتار و تصمیم‌گیری.استقلال باید تدریجی باشدپیشنهاد پژوهشگر این نیست که کودکان تا رسیدن به یک سن خاص دائما تحت نظارت باشند. برعکس، استقلال بخشی مهم از رشد کودک است و باید فرصت تمرین آن فراهم شود.راه منطقی‌تر، افزایش تدریجی میزان استقلال است. برای مثال، اگر کودک می‌تواند ۱۵ دقیقه به‌تنهایی در خانه بماند و در این مدت رفتار مناسبی دارد، می‌توان در مراحل بعدی مدت را افزایش داد.پیش از این نیز می‌توان سناریوهای اضطراری را با کودک تمرین کرد: اگر زنگ هشدار دود به صدا درآمد چه می‌کند؟ اگر کسی پشت در بود چه؟ اگر خواهر یا برادرش آسیب دید چه کسی را خبر می‌کند؟پیام اصلی این پژوهش ساده است اینکه سن یک شاخص تقریبی است، نه آزمون آمادگی.تصمیم درباره تنها ماندن کودک باید بر اساس مجموعه‌ای از توانایی‌های رشدی، به‌ویژه قضاوت، کنترل تکانه، تشخیص خطر و واکنش به شرایط غیرمنتظره گرفته شود.به بیان دقیق‌تر، سؤال مناسب این نیست که «کودک من از چند سالگی می‌تواند در خانه تنها بماند؟» بلکه این است «آیا کودک من مهارت‌های لازم برای حفظ امنیت خودش را در شرایط پیش‌بینی‌نشده دارد؟»این رویکرد هم با آنچه درباره رشد تدریجی مغز می‌دانیم سازگارتر است و هم از یک مشکل مهم جلوگیری می‌کند: اینکه یک حد سنی ثابت، به‌اشتباه احساس امنیت قطعی ایجاد کند.خاستگاه :Paediatrics & Child Health (2026)DOI: 10.1093/pch/pxag059⚛ @AndisheKonim