✦━━━━━━━━━━━━━━━━✦🕯️ سِه گوهرِ نابِ عربی✦━━━━━━━━━━━━━━━━✦📜 ضَاقَتْ بِهِ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ«ز…

✦━━━━━━━━━━━━━━━━✦🕯️ سِه گوهرِ نابِ عربی✦━━━━━━━━━━━━━━━━✦📜 ضَاقَتْ بِهِ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ«زمین با همۀ فراخی‌اش بر او تنگ شد»✒️ آن‌گاه که غربتِ دل و بُن بستِ راه، هم‌آغوش گردند، جهان با آن‌همه گشادگی چنان بر آدمی تنگ می‌آید که گویی دیوار بر دیوار است؛ پناهی نمی‌مانَد جز آهی و نگاهی به آسمان.▫️ عبارت:عِنْدَمَا رَأَىٰ خَيْبَةَ الْأَحِبَّةِ وَانْقِطَاعَ السَّبِيلِ، ضَاقَتْ بِهِ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ.«چون نومیدیِ عزیزان و بُن بستِ راه را دید، زمین بدان فراخی بر او تنگ آمد.»ــــــــــــــــــــــــــــ📜 رَجَعَ بِخُفَّيْ حُنَيْنٍ«با دو کفشِ حُنَین بازگشت»✒️ روایتِ کهنِ کفش‌دوزی زیرک به نام حُنَین است که فریب خورد و از شکارِ سود، دست‌خالی ماند. این ترکیب، تمثیلی است از نقش‌بازیِ طمع و بازگشتِ شرمسارانه؛ دست‌افشان رفته، تهیدست برگشته.▫️ عبارت :طَمِعَ فِي مُصَاهَرَةِ السُّلْطَانِ وَجَاهَدَ فِي ذٰلِكَ مَا جَاهَدَ، ثُمَّ رُدَّ خَائِباً وَرَجَعَ بِخُفَّيْ حُنَيْنٍ.«به وصلتِ سلطان طمع بست و جان در این راه نهاد، امّا نهایتاً نومیدانه رانده شد و چون حُنَین، با دو کفشِ خالی بازگشت.»ــــــــــــــــــــــــــــ📜 ذَهَبَتْ رِيحُهُ«بادش فرو نشست»✒️ برگرفته از آیهٔ شریفه: «وَلا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ». تعبیری است پرطنین از خاموشیِ شکوه و زوالِ هیبت؛ آن شوکتِ روان چون باد، ناگاه فرو می‌میرد و از آن همه طمطراق، تنها سکوتی سنگین می‌مانَد.▫️ عبارت:بَعْدَ تِلْكَ الْمَكْرُمَاتِ وَالْهَيْبَةِ الَّتِي كَانَتْ تَسْبِقُهُ، اِنْقَلَبَتِ الْأَحْوَالُ وَذَهَبَتْ رِيحُهُ.«پس از آن کرامت‌ها و شکوهِ پیشاپیش رونده، روزگار وارونه گشت و بادِ شوکتش یکسره خاموش شد؛ چنان که گویی آن هیبت هرگز نبود.»━━━━━━━━━━━━━━━━━📌 این گوهرها را با دوستانِ اهلِ ادب به اشتراک بگذارید؛🕊️👇🔰👇🔰👇@amuzesharabi