پُر کن برایم پشتِ هم هی استکان رامی خواهم امشب گُم کنم راهِ جهان رادر پشتِ پلکت مرغِ چشمانم اسیر اس…

وقتی تسلسل است جهان بی شراب نابدائم بنوش از لجِ این عالَمِ خرابآتش بکش به دلقِ ریاکاریِ جهاندیوانه شو که عقل ندارد به جز عذابهر شب ببوس از لبِ ساغر به یاد دوستحالا که نیست آخر دنیا به جز سرابسرخوش بمان و عمر گران را هدر مَدههر لحظه اش شبیه حبابی است روی آبفکرت مشوش است که آخر چه می شود؟دم را غنیمت است، ندارد کسی جوابوقتی بهشت وعده ی سرمستی است و مِیهرشب بنوش جرعه ای از آن علی الحسابآغازِ زندگیست اگر مرگ، پس بریزجای گلاب روی مزارم فقط شراب#داوودنادعلی