به روی دیدهام جانا، قدم با چشمِ تر داریبه دل عطر تمنا و به لب رازِ اثر داریبه زیر چتر زلف خود شب ت…
انتشار: 2026/08/11 18:23 UTCدریافت: 2026/08/15 20:40 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 20:40 UTC
به روی دیدهام جانا، قدم با چشمِ تر داریبه دل عطر تمنا و به لب رازِ اثر داریبه زیر چتر زلف خود شب تاریک تنهاییببین با روی چون ماهت چه غوغایی دگر داریدل آشفتهام هر دم به سوی کوی تو پویدخوشا چشمی که در راهش تو تصویر گذر داریبه پای قامت سروت که شد فخر چمنزارانببند آن شال زرین را که خوش طوقی کمر داریدرون سینهٔ عاشق، چراغی از صفا روشنز نور معرفت جانا، درون خود گهر داریدل من در هوای تو ندارد باک از طوفاناگر چه در مسیر خود هزاران ره خطر داریدر این بستان پاییزی که برگ از شاخهها ریزدتو چون نخل امید ما، امید صد ثمر داریمیان کاروانِ ما که رو سوی افق داردتو با آن چشم بینایت، نشان از راهبر داریبیا و آستر برکش بر این تنهایی مفرطکه در این کلبهٔ احزان، رخی همچون قمر داریتجلی میکنی هر دم به صد رنگ و به صد جلوهکه در آئینهٔ چشمت شکوهی از هنر داریبیا رو سوی باختر کن مرو در ظلمت مغرب که تو در مشرق چشمم طلوعی مستمر داری #امیرپرهام_عبدی@amirparham_a
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 1 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — Amirparham.a
شدم اسیر کمندت، شدم تباهِ نگاهتبگو چهسان برهم من از این چنین خوشِدامی؟#امیرپرهام_عبدی@amirparha_a
نقشِ فردایی دگر بر صفحهی دفتر بیارقصهای شیرینتر از افسانهی ساغر بیاباورم را زندهتر کن با کلامی راستیندر عبور از تیرگیها، مشعلِ باور بیارتا بشوید تیرگی را از دلِ این روزگاربادهای گلگون و روشن در دلِ ساغر بیارعدل و انصافی بپا کن در قضاوتهایِ خویشسمتِ مظلومانِ عالم، نصرتِ داور بیارمرزها را پاک کن، صلحِ جهانی ساز کنشور و شادی بازهم بر کلِ این کشور بیاراز صدفهایِ حقیقت در مسیرِ زندگیجامهای فرخنده از اجمالِ هر گوهر بیارعشق را بر مسندِ شاهی ببر در این جهانبر سرِ هر مَرد و زن آیینه ی، افسر بیار#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a
سلام ای صبح و ای نور سپیدمکه با نامت سراپا هست امیدم#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a
عالم از دیدنِ رخسارِ تو مدهوش و خرابوای اگر پرده برافتد ز جمالِ تو به خواب#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a
موجِ دریا سرِ خود را به تکانِ دِژ زدصخره لرزید ولی قایقِ ما غرق نشد#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a
جمعه،زخمِ دهانبازکردهی هفته است؛جغرافیایی گنگ،که اندوه در آن، بیوقفه تکثیر میشود.جهان، ماشینِ کوکیِ کهنهایست که روی تکرار راه میرود...و منبا هر خندهات،هیاهویِ زمان را کم میکنم.با فرار از زوایای تاریک،تو را در انجمادِ ثانیههای گس،بیشتر، «دوستتترت» میدارم؛آنجاست که واژهها سقوط میکنند،و تنهایی،تسلیمِ همین «دوستتترت» داشتنهایمان میشود.#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a