حوالیِ عصرحوالیِ همین عصرِ مه‌آلود،که طهرانپشتِ دودش پنهان می‌شود،تو لبخند می‌زنیو تابستان، گرمایش…

شدم اسیر کمندت، شدم تباهِ نگاهتبگو چه‌سان برهم من از این چنین خوش‌ِدامی؟#امیرپرهام_عبدی@amirparha_a

نقشِ فردایی دگر بر صفحه‌ی دفتر بیارقصه‌ای شیرین‌تر از افسانه‌ی ساغر بیاباورم را زنده‌تر کن با کلامی راستیندر عبور از تیرگی‌ها، مشعلِ باور بیارتا بشوید تیرگی را از دلِ این روزگارباده‌ای گلگون و روشن در دلِ ساغر بیارعدل و انصافی بپا کن در قضاوت‌هایِ خویشسمتِ مظلومانِ عالم، نصرتِ داور بیارمرزها را پاک کن، صلحِ جهانی ساز کنشور و شادی بازهم بر کلِ این کشور بیاراز صدف‌هایِ حقیقت در مسیرِ زندگیجامه‌ای فرخنده از اجمالِ هر گوهر بیارعشق را بر مسندِ شاهی ببر در این جهانبر سرِ هر مَرد و زن آیینه ی، افسر بیار#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a

سلام ای صبح و ای نور سپیدمکه با نامت سراپا هست امیدم#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a

عالم از دیدنِ رخسارِ تو مدهوش و خرابوای اگر پرده برافتد ز جمالِ تو به خواب#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a

موجِ دریا سرِ خود را به تکانِ دِژ زدصخره لرزید ولی قایقِ ما غرق نشد#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a

جمعه،زخمِ دهان‌بازکرده‌ی هفته است؛جغرافیایی گنگ،که اندوه در آن، بی‌وقفه تکثیر می‌شود.جهان، ماشینِ کوکیِ کهنه‌ای‌ست که روی تکرار راه می‌رود...و منبا هر خنده‌ات،هیاهویِ زمان را کم می‌کنم.با فرار از زوایای تاریک،تو را در انجمادِ ثانیه‌های گس،بیشتر، «دوستت‌ترت» می‌دارم؛آنجاست که واژه‌ها سقوط می‌کنند،و تنهایی،تسلیمِ همین «دوستت‌ترت» داشتن‌هایمان می‌شود.#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a