چشمانت را که دیدم،فهمیدمهمهی تاریکیهابرای بلعیدنِ نور نیامدهاند…بعضی تاریکیهاسالها در انتظارِ…
انتشار: 2026/08/05 22:21 UTCدریافت: 2026/08/08 23:58 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/08 23:58 UTC
چشمانت را که دیدم،فهمیدمهمهی تاریکیهابرای بلعیدنِ نور نیامدهاند…بعضی تاریکیهاسالها در انتظارِ دستی ماندهاندکه چراغی در آنها روشن کند.تو شبیه خونآشامی بودیکه قرنهادر ویرانهی یک شبِ بیپایاننامِ کسی رازیر لب تکرار کرده بود؛موجودی که مرگاز او گریخته بود،اما زندگیهرگز درِ خانهاش رانزده بود.میگفتنداز تو باید گریخت…از سایهایکه بر دیوارِ زمان افتاده بود،از چشمانیکه طلوعِ هزار خورشید را دیده بودندو هنوزدر حسرتِ یک صبحِ واقعی میسوختند.اما هیچکس نمیدانستپشتِ آن سکوتِ سرد،قلبی مانده بودکه قرنهاصدای خودش رانشنیده بود.تو شکارچیِ جانها نبودی…تو آخرین بازماندهی نسلی بودیکه مرگ را از دست داده بود.و منگردنم را پنهان نکردم؛نه از شجاعت،نه از بیپروایی…فقط میدانستمآنچه در جستوجویش بودهایدر رگهای من نیست.در همان لرزشیستکه قرنها پیشقلبت را ترک کرده بود؛همان که حالابا دیدنِ منآرامآرامبازمیگردد.اگر امشبلبهایت به من نزدیک شوند،شاید خونِ مرا ننوشی…شاید فقطاین تاریکیِ کهنه باشدکه آرامآراماز رگهایت بیرون میرود.و شایدپس از هزار سال،برای نخستین بار،کسی تو رانه به چشمِ یک هیولا،که به چشمِ انسانی ببیندکه فقطبیش از حد طولانیتنها مانده است.#امیرپرهام_عبدی@Amirparham_a
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 1 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — Amirparham.a
شدم اسیر کمندت، شدم تباهِ نگاهتبگو چهسان برهم من از این چنین خوشِدامی؟#امیرپرهام_عبدی@amirparha_a
نقشِ فردایی دگر بر صفحهی دفتر بیارقصهای شیرینتر از افسانهی ساغر بیاباورم را زندهتر کن با کلامی راستیندر عبور از تیرگیها، مشعلِ باور بیارتا بشوید تیرگی را از دلِ این روزگاربادهای گلگون و روشن در دلِ ساغر بیارعدل و انصافی بپا کن در قضاوتهایِ خویشسمتِ مظلومانِ عالم، نصرتِ داور بیارمرزها را پاک کن، صلحِ جهانی ساز کنشور و شادی بازهم بر کلِ این کشور بیاراز صدفهایِ حقیقت در مسیرِ زندگیجامهای فرخنده از اجمالِ هر گوهر بیارعشق را بر مسندِ شاهی ببر در این جهانبر سرِ هر مَرد و زن آیینه ی، افسر بیار#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a
سلام ای صبح و ای نور سپیدمکه با نامت سراپا هست امیدم#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a
عالم از دیدنِ رخسارِ تو مدهوش و خرابوای اگر پرده برافتد ز جمالِ تو به خواب#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a
موجِ دریا سرِ خود را به تکانِ دِژ زدصخره لرزید ولی قایقِ ما غرق نشد#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a
جمعه،زخمِ دهانبازکردهی هفته است؛جغرافیایی گنگ،که اندوه در آن، بیوقفه تکثیر میشود.جهان، ماشینِ کوکیِ کهنهایست که روی تکرار راه میرود...و منبا هر خندهات،هیاهویِ زمان را کم میکنم.با فرار از زوایای تاریک،تو را در انجمادِ ثانیههای گس،بیشتر، «دوستتترت» میدارم؛آنجاست که واژهها سقوط میکنند،و تنهایی،تسلیمِ همین «دوستتترت» داشتنهایمان میشود.#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a