هر بار که در نبرد رفتهصد باد صبا بِگرد رفتهآویخته صرصر از دم اوبگریخته آذر از سُم اومشقه علیچلیپای…

تا درون آمد غمش، از سینه بیرون شد نفسنازم این مهمان که بیرون کرد صاحب‌خانه را💠 فروغی بسطامی

مژگان به هم بزن که بپاشی جهان منکوبی زمین من به سر آسمان مندرمان نخواستم ز تو من درد خواستمیک درد ماندگار! بلایت به جان منمی‌سوزم از تبی که دماسنج عشق رااز هرم خود گداخته زیر زبان منتشخیص درد من به دل خود حواله کنآه ای طبیب درد فروش جوان مننبض مرا بگیر و ببر نام خویش راتا خون بدل به باده شود در رگان منگفتی: غریب شهر منی این چه غربت استکاین شهر از تو می شنود داستان منخاکستری‌ست شهر من آری و من در آنآن مجمری که آتش زرتشت از آن منزین پیش اگر که نصف جهان بود بعد از اینبا تو شود تمام جهان اصفهان من#حسین_منزوی

امید تماشا