✔️ مجذوب، میان این دو حالت... بعضی شعرها چُنان روح دارند،وَ حسِ زندگی، از سراپاشان فوران می‌کند، که…

✔️ مجذوب، میان این دو حالت... بعضی شعرها چُنان روح دارند،وَ حسِ زندگی، از سراپاشان فوران می‌کند، که عمیقاً به این باور می‌رسی که در اصل، با انسانی روبرو هستی که باید پدید می‌آمده؛ امّا به‌هر دلیلی، تا کنون، پای به‌دنیا ننهاده و ناچار باید به تجلّی‌اش در هیأت و قالبِ شعر، بسنده کرد...و خیلی وقت‌ها به‌همین اعتبار، وسواس و وسوسه‌ای پُرشور، تو را فرا می‌گیرد که با آن شعرهای سرشار از نفَس و ضربان و نبض، آدم‌وار رفتار کنی و آدم، حسابشان کنی؛تا آنجا که فی‌المثل به‌هنگامِ ورق‌زدنشان، خِطاب به آنها بگویی:● ببخشید پریدم وسطِ حرفتان!● شرمنده که مزاحمِ آرامش‌تان شدم!● آیا می‌توانم چند دقیقه‌ای کنارتان باشم؟● خدای من! مثل‌ِاینکه تب دارید!● جنس و نوع‌ِ آشفتگی‌تان چقدر جذاب‌ و نادر است!● شما چقدر با جذبه‌اید!● خلوت‌کردن با شما، لمسِ دامنِ رؤیاست..● خوشا به‌سعادتِ اوّلین بیقرارانی که شما را دیده‌اند!● قسم‌ می‌خورم شما را پیش‌از این، جایی ديده‌ام!● معذّب نیستید از این‌که خیره و با منظور، براندازتان می‌کنم...؟● حتّی اگر رابطهٔ ما، یک‌طرفه نیز باشد، با جان و دل، پذیرا هستم"...و خلاصه، مضامین و آداب و تعارفات و عرض‌ِحال‌هایی از این‌دستعکسِ این حالت نیز صادق است؛یعنی با انسانی مواجه شوی که انگار در اصل، شعری عَذب و جانانه بوده؛ امّا به دلیل یا دلایلی که بر ما پوشیده است، در نهایت، به‌صورتِ آدمیزاد، ظاهر شده؛در اینجا نیز خارخار و نیازی سوزان، در تو، می‌جوشد و تکثیر می‌شود و با همهٔ وجود، می‌خواهی با آن شخصِ خاص، شاعرانه، برخورد کنی؛ انگار که با یک شعر ناب؛مِن بابِ نمونه، برگردی به او بگویی:○ وحشتناک، کنجکاوم که بدانم نطفه‌تان، کِی وَ کجا بسته شد○ شرط می‌بندم که با الهام، نسبتِ خونی دارید○ شما هرگز نیازی به اصلاح ندارید○ چگونه این‌قدر، تازه‌تازه، به این دوران رسیدید...!؟○ با من از دشواری‌های نگهداری و انتقالتان بگویید!○ اجازه دارم رازِ ماندگاری‌تان را بپرسم...؟○ چقدر ناگفته دارید بینِ خطوط...!○ با خود، عهد کرده‌ام شما را حفظ کنمو دل‌گویه‌هایی در این‌مایه‌ها...□ امیرحسین دیبایی@amir1972diba☆ عذب بر وزنِ قلب؛ به‌معنی:خوش، خوشگوار، روان، سَلِس[سلیس]☆☆ خارخار بر وزنِ کارزار؛ به‌معنی:خواهش، وسوسه، دغدغه، میل، تپش