در یوتیوب: https://youtu.be/N58VHJCQjn4 در فیسبوک: https://www.facebook.com/share/p/1CxbMVeWgM/ در…

فایل صوتی گفت‌وگو با پادکست خاکستریآمریکا چیست؟آمریکا تنها یک کشور نیست، آرزویی تاریخی هم هست. ایده امریکا، در سرآغازها، ایده‌ای برای ساختن جهانی نو بود. جهانی که می‌خواست نمادی از آزادی آدمی باشد. نمادی از رهایی و برآمدن اراده‌ای برای ساختن الگویی جدید برای همه انسان‌ها. اما ایده امریکا در عمل به چه مسیری رفت؟ با امین بزرگیان درباره این پرسش گفتگو کرده‌ام که آمریکا چیست؟14 Aug 2026@AminBozorgiyan

تعمق با همکاری پاریا برگزار می‌کند:مبانی جامعه‌شناسی ترم دوم: نظریه‌های کلاسیک جامعه‌شناسی 👤مدرس: #امین_بزرگیان ــــــــــــــ💬معرفی:جامعه‌شناسی پیش از آنکه مجموعه‌ای از نظریه‌ها و مفاهیم دربارۀ جامعه باشد، شیوه‌ای برای دیدن و فهمیدن جهان اجتماعی است. نقطۀ آغاز دوره، پرسش از خودِ جامعه‌شناسی است: جامعه چیست، چگونه می‌توان آن را شناخت و چه نوع دانشی می‌تواند روابط، ساختارها و مناسبات اجتماعی را توضیح دهد؟ در ادامه، با عبور از مبانی به سراغ مهم‌ترین سنت‌های نظری جامعه‌شناسی می‌رویم و تلاش می‌کنیم امکان‌های متفاوت برای فهم جامعه را در نسبت با مسائل و تحولات اجتماعی بررسی کنیم.‌ در ترم دوم، این پرسش‌ها وارد مرحلۀ دیگری می‌شوند. اکنون قرار است ببینیم نخستین نظریه‌پردازان بزرگ جامعه‌شناسی چگونه به مسئلۀ جامعه پاسخ دادند و اساساً چرا پاسخ‌هایشان تا این اندازه با یکدیگر متفاوت است. با امیل دورکیم، کارل مارکس، ماکس وبر و جورج زیمل وارد دورۀ شکل‌گیری نظریۀ جامعه‌شناختی کلاسیک می‌شویم؛ دوره‌ای که جامعه‌شناسی در مواجهه با دگرگونی‌های عمیق جهان مدرن، مفاهیم و دستگاه‌های نظری اصلی خود را شکل داد.مسئلۀ مشترک این چهار متفکر، با وجود تفاوت‌های بنیادینشان، فهم جامعه و انسان در شرایط مدرنیته است: چه چیزی جامعه را منسجم نگه می‌دارد؟ چه چیزی موجب تعارض و تغییر می‌شود؟ انسان چگونه در ساختارهای اجتماعی معنا و کنش خود را شکل می‌دهد؟ و زندگی مدرن چه صورت‌هایی از رنج، سلطه و گسست را تولید می‌کند؟🗒جلسات (فهرست تشریحی جلسات را در وب‌سایت ببینید):• بخش اول: امیل دورکیمجلسۀ اول: جامعه‌شناسی به‌مثابۀ علم و واقعیت اجتماعیجلسۀ دوم: همبستگی، تقسیم کار و آنومیجلسۀ سوم: خودکشی و بازتولید اجتماعی دین• بخش دوم: کارل مارکسجلسۀ چهارم: ماتریالیسم تاریخی و منطق دیالکتیکجلسۀ پنجم: نقد اقتصاد سیاسی و سرمایه‌داریجلسۀ ششم: بیگانگی، طبقه و نقد نظریۀ مارکس• بخش سوم: ماکس وبرجلسۀ هفتم: جامعه‌شناسی تفهمی و روش‌شناسیجلسۀ هشتم: اخلاق پروتستان و تکوین سرمایه‌داریجلسۀ نهم: عقلانی‌شدن، قفس آهنین و سلطه• بخش چهارم: جورج زیملجلسۀ دهم: جامعه‌شناسی خُرد و فرم‌های تعاملجلسۀ یازدهم: کلان‌شهر، پول و روان‌شناسی مدرنیتهجلسۀ دوازدهم: تراژدی فرهنگ و مقایسۀ نهایی نظریه‌پردازان👥 جزئیات:زمان: دوشنبه‌ها، ساعت ۲۰:۳۰ (از ۲۳ شهریور)آنلاین-آفلاین (جلسات ضبط می‌شوند)امکان ثبت‌نام در سه قسط فراهم است(جزئیات بیش‌تر در وب‌سایت)📉 با ثبت‌نام در ترم دوم، ترم نخست را با ۱۰۰٪ تخفیف (رایگان) دریافت کنید.کد دریافت رایگان ترم اول: sociology50 (کد تنها زمانی معتبر است که هر دو ترم را هم‌زمان در سبد خرید خود داشته باشید)🎓برای ثبت‌نام کلیک کنید ❓مشاوره و ثبت‌نام قسطی: @TaamoqSupport🐶 ثبت‌نام خارج از کشور: @Pariah_schoolــــــــــــــTaamoq | تَعَمُّق ✅️

از خوش‌بینی اراده تا وظیفه‌ ادامه‌ دادن؛ تأملی بر نامه سعید مدنی به آصف بیاتسعید مدنی نامه‌ اخیرش به آصف بیات را با عنوانی منتشر کرده که خودش برای آن برگزیده است: «تو باید جرأت ادامه‌ دادن داشته باشی، نه امید رسیدن». این نکته اهمیت دارد، چون نشان می‌دهد آنچه در ادامه‌ این یادداشت بررسی می‌شود، برداشتی از یک جمله‌ حاشیه‌ای نیست؛ تزی است که نویسنده، آگاهانه آن را چونان دروازه‌ ورود به کل نامه‌اش انتخاب کرده است. همین انتخاب، به گمان من، بیش از هر جمله‌ منفرد در بدنه‌ متن، نشانه‌ای جامعه‌شناختی در خود دارد: تضعیف تدریجی چشم‌اندازهای تغییر....@AminBozorgiyan

از خوش‌بینی اراده تا وظیفه‌ ادامه‌ دادن؛ تأملی بر نامه سعید مدنی به آصف بیاتامین بزرگیان - سعید مدنی نامه‌ اخیرش به آصف بیات را با عنوانی منتشر کرده که خودش برای آن برگزیده است: «تو باید جرأت ادامه‌ دادن داشته باشی، نه امید رسیدن». این نکته اهمیت دارد، چون نشان می‌دهد آنچه در ادامه‌ این یادداشت بررسی می‌شود، برداشتی از یک جمله‌ حاشیه‌ای نیست؛ تزی است که نویسنده، آگاهانه آن را چونان دروازه‌ ورود به کل نامه‌اش انتخاب کرده است. همین انتخاب، به گمان من، بیش از هر جمله‌ منفرد در بدنه‌ متن، نشانه‌ای جامعه‌شناختی در خود دارد: تضعیف تدریجی چشم‌اندازهای تغییر. پرسش بیات: وقتی شکست جنبش‌ها امید را می‌فرسایدآصف بیات در نامه‌ خود این هشدار را مطرح کرده بود که تجربه‌ اخیر جنبش‌های اجتماعی در ایران، به‌جای تقویت امید، آن را فرسوده است. استدلال او این است: جنبش‌هایی که هدف خود را صرفا سرنگونی نظام حاکم می‌گذارند -بی‌آنکه پروژه‌ای روشن برای نظم آینده داشته باشند- وقتی شکست می‌خورند، نه‌فقط به نتیجه نمی‌رسند، بلکه چیزی فراتر از یک شکست مقطعی به‌جا می‌گذارند: ناامیدی. به بیان دیگر، بیات میان دو چیز تمایز می‌گذارد که در نگاه نخست شبیه‌اند اما پیامدهای متفاوتی دارند: سیاستی که افق دموکراتیک را حفظ می‌کند، هر چند شکست بخورد، باز هم امکان بازتولید امید را نگه می‌دارد؛ اما سیاستی که تنها بر نفی وضع موجود بنا شده و از افق نظم آینده تهی است، در صورت شکست، چیزی جز خلأ به‌جا نمی‌گذارد. پرسش اصلی بیات از همین‌جا برمی‌خیزد: اگر افق آینده -یعنی امید- از سیاست حذف شود، چه چیزی جای آن را خواهد گرفت؟ادامه این یادداشت را در وبسایت نیماد بخوانید:neemaad.com/nmd10033825.htm

امکان تهیه نسخه الکترونیکی کتاب‌های «مسأله رنج» و «غزه در پیشگاه تاریخ»، در سایت طاقچه فراهم شده است.@AminBozorgiyanامکان تهیه نسخه الکترونیکی کتاب‌های «مسأله رنج» و «غزه در پیشگاه تاریخ»، در سایت طاقچه فراهم شده است.@AminBozorgiyan

فایل صوتی گفت‌وگو با «هامون»کانال یوتیوبی میلاد پور عیسی«جامعه و مواجهه با جنگ»مردادماه ١۴٠۵@AminBozorgiyan