به بهانه روز خبرنگار؛تنویر افکار عمومی یا تشویش اذهان عمومی!!✍عباس شاه علی خبرنگاران چراغ دار مسیر…

به بهانه روز خبرنگار؛تنویر افکار عمومی یا تشویش اذهان عمومی!!✍عباس شاه علی خبرنگاران چراغ دار مسیر حق گویی و مطالبه گری هستند ، پاسداشت خبرنگار دفاع از سنگر آزادی و عدالت است، خبرنگاران نمایندگان صادق افکار عمومی می باشند، خبرنگاران طلایه داران آگاهی و روشنگری در جامعه هستند و ..... شعارهای پر طمطراق بسیاری که مسوولان گرانمایه در آستانه روزهای خبرنگار سال‌های متمادی برای تعریف و تمجید از خبرنگاران در تریبون ها سر می دهند که مصرف مقطعی دارد و بعضا از دهان هایی بیرون می آید که هیچ اعتقاد قلبی به آن ندارند !هفدهم مردادماه( سال ۱۳۷۷ ) سالروز شهادت خبرنگار هم استانی شهید محمود صارمی است ، روزی که در تقویم کشورمان بنام روز خبرنگار نامگذاری شد تا از آن پس هر ساله آئینی در تکریم مقام پیشگامان آگاهی بخشی برگزار گردد و از آن سال در هر ۱۷‌ مرداد خبرنگاران‌ پس از یکسال برای مردم نوشتن، دقایقی با مسوولین از مشکلات حرفه و شغل خود گفته اند و با وعده پیگیری مسوولان‌ روز خبرنگاری دیگر با خوشی و شادمانی ختم بخیر شده است ، اما دریغ از اینکه چشم انداز روشن و روند رو به رشدی از این حوزه را شاهد باشیم و متاسفانه‌ جایگاه حرفه خبرنگاری هر روز بیش از گذشته دچار تنزل شده است .گذشته از مشکلات معیشتی و آینده شغلی و ... که سالهاست خبرنگاران با آنها مانوس شده و کمتر شکوه کرده و یا نوشته و گفته اند ، اما آنچه بیشتر این قشر را آزار داده ترسیم خطوط قرمز سلیقه ای و غیر قانونی و رفتارهای غیر منصفانه می باشد .چنانچه بخواهیم سالها روزنامه نگاری در ایران را واکاوی کنیم بقا و دوام روزنامه ها و رسانه های مستقلی که وابستگی دولتی نداشته فدای حرفه شده و توش و توان ادامه مسیر را از دست داده و پس از مدتی تعطیل شده اند که در همین رابطه با نگاهی به هدف از انتشار کاغذ اخبار بعنوان نخستین روزنامه‌ در ایران که حکومت وقت برای تبلیغات و بیان خواسته ها و اهداف حاکمیتی خود منتشر نمود در می یابیم این نگاه در کشور ما حاکم شده است که رسانه ها بدون وابستگی های دولتی و در نهایت حزبی توان ادامه مسیر را نخواهند داشت و همین وابستگی ها موجب شده آگاهی بخشی و دفاع از حقوق مردم بعضا در سایه مصلحت اندیشی ها رنگ ببازد و نتیجه می‌شود انتظارات بحق مردم از یک سو و مصلحت های رسانه ای از سویی دیگر خبرنگار را دچار انفعال و سرخوردگی می نماید .قطعا در قانون خطوط قرمزی برای فعالیت‌ رسانه ها ترسیم شده که غیر قابل انکار و‌ قطعا قابل احترام است و در تمام دنیا عدول از آنها مجازاتی دارد که اجرایی می شود و البته ایرادی هم به اجرای صحیح قانون وارد نیست زیرا چنانچه نظارت قانونی بر فعالیت رسانه ها وجود نداشته باشد حیثیت افراد یک جامعه به تیر مسموم اغراض شخصی و سیاسی و بعضا عقده گشایی ها هدف قرار خواهد گرفت ، اما آنچه موجب تاسف است و پرسشگری خبرنگاران و بیان حقایق را به بیراهه کشانده خطوط قرمز سلیقه ای است که دور تا دور کانون های قدرت و ثروت رسم شده و رنگ و لعاب قانونی به آن داده می شود تا جاییکه برخی مدیران بجای پاسخگویی به مردم ، در جایگاه مدعی العموم نشسته و بدون اینکه تعاریف و معانی اصطلاحاتی نظیر نشر اکاذیب و تشویش اذهان عمومی و.... را بداند ، برای فرار از پاسخگویی این اصطلاحات را سپر دفاع از خویش می کند ، در حالیکه خبرنگار آزاد است در راستای تنویر افکار عمومی آنچه را که اتفاق می افتد منعکس نموده و منصفانه و محترمانه عملکرد مسوولان را به تصویر بکشد و نقد نماید ، اما برخی مدیران جایگاه رسانه را با روابط عمومی تحت امر خویش اشتباه می‌گیرند و زنده یاد شاملو زیبا می‌گوید:تا هنگامی که برداشت جامعه ازآزادی این باشد که «تو نیز آزادیسخن بگویی اما فقط باید چیزیرا بگویی که من می‌پسندم» ، هیچسخن حقی بر زبان‌ها نخواهد رفت !به هر صورت بی اعتمادی به رسانه ها حقیقتی انکار ناپذیر و قطعا تهدیدی جدی می باشد برای امروز و آینده حوزه رسانه و همین بی اعتمادی موجب شده مردم به فضای مجازی بیش از گذشته روی بیاورند .در حالیکه‌ خبرنگار باید از آزادی های قانونی برخوردار باشد و با تهیه گزارش و انتشار آن رضایت و خواسته بحق مخاطب را تامین نماید و از پیگیری های غیر قانونی و سلیقه ای در امان باشد و امیدواریم به نقطه ای برسیم که هر شکایتی بدون مبنای حقوقی قابل پیگیری نباشد .یک کلام وختم کلام ؛این روزها با ظهور‌ و‌گسترش فضای مجازی خبرنگار شدن آسان است ! اما خبرنگار بودن و خبرنگار ماندن بسیار سخت می باشد .دیدن رنج ها و آلام مردم ، بی عدالتی و تبعیض برخی مدیران پر مدعا که بواسطه زد و بندهای پشت پرده سیاسی بر صندلی هایی جلوس کرده اند که جایگاه آنها نیست و .... نوشتن از آنها آب درهاون کوبیدن است .#ندای_محرومیت