🔹 ناخشنودی برخی اصلاح طلبان البرز از رسیدن ایران گرایانیادداشت «ایران گرایان کی میرسند؟» را پیش از…
انتشار: 2026/08/09 08:01 UTCدریافت: 2026/08/12 06:50 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/12 06:50 UTC
🔹 ناخشنودی برخی اصلاح طلبان البرز از رسیدن ایران گرایانیادداشت «ایران گرایان کی میرسند؟» را پیش از چاپ در ماهنامه فراز البرز (امرداد ۱۴۰۵)، به مدت یک ماه در ذهنم پرورش دادم و آن را پیش از انتشار برای چند تن از دوستان شفیق و اهل کتاب ارسال کردم و نقد آنان را مشتاقانه شنیدم.در آن یادداشت کوتاه، میخواهم بگویم: ۱. دیگر «دوگانه اصلاح طلب و اصول گرا» در تقسیم بندی نیروهای سیاسی و اجتماعی ایران امروز، کار نمی کند و فرسوده و ناکارآمد شده است. ۲. «جریان ایران گرایی» با هفت شاخصه «وحدت، حاکمیت، استقلال، فرهنگ و میراث، توسعه، منافع و مصالح ملی»، بدیلی مفید و کارآمد برای آن دو است.شگفتا که نخستین و شاید تنها واکنشهای منفی را از برخی چهرههای جریان اصلاح طلبی استان البرز دریافت کردم که با ادبیات «قوم گرایانه» ( = تقدم قومیت بر ملیت) در محافل خود و آیین روز خبرنگار ماهنامه فراز البرز، از این یادداشت ابراز ناراحتی کردند.انتقاد برخی اصلاح طلبان البرز از یادداشت ایران گرایان خیلی برایم عجیب است چون همیشه فکر میکردم «یگانگی و یکپارچگی سرزمین ایران» یا همان وحدت ملی و مقابله با جریانهای تجزیه طلب و پانهای رنگارنگ وارداتی، بایستی یکی از پایههای اصلی «گفتمان اصلاح طلبی در ایران» باشد.البته به خاطر دارم در سال ۱۴۰۱ خورشیدی مقالهای جنجالی با عنوان «ایرانیان و هراس از تجزیه طلبی» در روزنامه اصلاح طلب اعتماد منتشر شد. «عادی انگاری و تطهیر تجزیه طلبی»، دال مرکزی آن یادداشت عجیب بود. در همان سال، یکی از فعالان جریان به اصطلاح برانداز جمهوری اسلامی ایران در دفاع از مقاله روزنامه اعتماد، از تجزیه طلبی با عنوان «طلاق متمدنانه» نام برد. حسین مرعشی (دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی) هم مدتی بعد در پیوند با این مباحث نتیجه گرفت: «خطری به نام تجزیه ایران وجود ندارد.» محمد خاتمی هم چند سال پیش، از «فدرالیستی شدن ایران» دفاع کرد!با انتشار یادداشتم، برخی اصلاح طلبان گرد آمده در خانه احزاب البرز با اشارههای مبهم و پوشیده به ایده پانی «ملتها و زبانهای متکثر و رسمی در گستره سرزمینی ایران» مقابل یادداشتم صف کشیدند. آنان ایرادهای ناوارد و غیر روشمند و متعصبانه خود را شفاهی نگه داشتند و با پیشنهاد ماهنامه فراز البرز مبنی بر گفت و گوی کتبی در این باره موافقت نکردند.این «اعوجاجات جریان شناختی در استان البرز»، خود دلیلی محکم بر پایان دوگانه اصلاح طلبی و اصول گرایی و آغاز «ایران گرایی» در حوزه عمومی میهن عزیزمان ایران است.تک بیتی از شادروان استاد سید محمدحسین بهجت تبریزی (شهریار) را به این آقایان تقدیم می کنم:تُرکی ما بس عزیز است و زبان مادریلیک اگر «ایران» نگوید، لال بادا این زبان✍ حسین عسکری۱۸ امرداد ۱۴۰۵🔗 ایرانمهر @alborzology▫️وبلاگ ۱▫️وبلاگ ۲▫️اینستاگرام▫️آپارات

