ادامه 👇هر آینه و هر چند هر سرزمینی که ارزش هایش، مواریثش و مردمانش با ارزش ها و مواریث میهن من، زاد…
انتشار: 2026/07/31 12:10 UTCویرایش: 2026/08/01 00:06 UTCدریافت: 2026/08/02 05:57 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/02 05:57 UTC
ادامه 👇هر آینه و هر چند هر سرزمینی که ارزش هایش، مواریثش و مردمانش با ارزش ها و مواریث میهن من، زادگاه من خویشاوندتراست با آن جا و آن سرزمین احساس خویشاوندی و موآنست زنده تر و گرم تر می کنم که بسیار طبیعی هم است. میهن من همیشه میهن من است. همان گونه که پدر و مادر من، خواهر و برادر من، همیشه مادر و پدر و خواهر و برادر من هستند. نه تنها مانع بر سر راه زندگی من نمی شوند که راه را هموارتر نیز می کنند؛ من با دیگری مناسبت و معاشرت گرم تر و صمیمانه تر و همدلانه تر، داشته باشم و دیگری را صمیمانه تر بپذیرم و بشناسم و بفهمم. میهن دوستی نفی دیگری نیست. اتفاقاً دست دوستی گشودن به سوی و به روی دیگری است. آن که تعلق خاطر به خانه خود ندارد؛ همسایه اش را هم نمی تواند دوست داشته باشد. ایده و اندیشه و آرمان جهان وطنی با سرشت انسانی و انسان بودن و نحوه حضور انسانی ما در جهان سازگار نیست. فریب ناک و خطرناک و خطرخیز هم است. غم انگیز است ایده چپانه ای که سرش به سنگ و صخره تاریخ خورده است و متلاشی شده است اینک با رنگ و لعاب غلیظ دینی و بزک کاری شده از برخی بلندگوهای نماز جمعه شنیده می شود. چنین است خطر تاریخ ناشناسی!چنین است وقتی نمی دانی در کجای تاریخ ایستاده ای و در چگونه جامعه و جهانی زندگی می کنی و بر کدام سنّت و میراثی تکیه زده ای و نمی دانی ایرانی بودن محمل چه معنایی است. نمی دانی چقدر ژرف و ریشه ای و سرچشمه اسلام و قرآن هم بر رنگارنگی سرشتین جامعه و جهان بشری ما مُهر تأیید نهاده است هم بر مهلت شیطان، انگشت تأکید نهاده است که به شر و انواع شرور و رفتارهای شیطانی بیدار و حساس و هشیار بمانیم. بیدار و حساس و هشیار بمانیم که در دام شر و شیطنت گرفتار نشویم. رنگارنگی همان قدر که در سرشت انسان بودن ما است، ذاتی فرهنگ و زندگی انسانی ما نیز هست و است. میهن دوستی سُرُم نیست که به تن و جان و وجدان ما تزریقش کرده باشند. چنان که مهر و محبت مادران و مادرانه به فرزندان تزریقی نیست. طبیعی است. در طبیعت مادر، در سرشت مادرانه او پیشاپیش هست. در محیط ها، فضاها، سرزمین ها، زمان هایی که انسان ها زاده شده اند؛ به طور طبیعی دوستشان داشته اند. فرزند زمانه ای و سرزمینی بوده اند که در آن زاده شده و زیسته و زندگی کرده و بزرگ شده و بالیده اند.میهن من، عالمی از ارزش ها و باورهای من است خاطرات ازلی من است، سنّت و میراث مدنی و معنوی من است، سرگذشت و تقدیر تاریخ و فرهنگ و میراث مشترک من با هم میهنان من است. سرگذشت مشترکی که زیر آسمان آن و در ارض تاریخ آن، قدم و قلم و رقم و ورق خورده است. حُسن خطام سخن آن که:از آن به دیرِ مغانم عزیز میدارندکه آتشی که نمیرد، همیشه در دلِ ماست۱۴۰۵/۴/۱۹ هجری خورشیدی📖 منتشر شده در ماهنامه فراز البرز، دوره دوم، شماره ۱۴، امرداد ۱۴۰۵، صفحه ۳دانلود ماهنامهایرانمهر @alborzology
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 2 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — ایرانمهر
🎧 سخنان حسین عسکری درباره شادروان استاد علی اشرف والی ۴ دقیقهرادیو البرز، ۲۵ امرداد ۱۴۰۵ضبط شده در ۲۰ امرداد ۱۳۹۹ ایرانمهر @alborzology▫️وبلاگ ۱▫️وبلاگ ۲▫️اینستاگرام▫️آپارات
🔹بازتاب نوشته «پیر جمشید مهران طالقان»۲۵ امرداد ۱۴۰۵🔗 ایرانمهر @alborzology▫️وبلاگ ۱▫️وبلاگ ۲▫️اینستاگرام▫️آپارات🔹بازتاب نوشته «پیر جمشید مهران طالقان»۲۵ امرداد ۱۴۰۵🔗 ایرانمهر @alborzology▫️وبلاگ ۱▫️وبلاگ ۲▫️اینستاگرام▫️آپارات
🔹وقتی ایرانیان ملت بودند و دولت داشتند...✍ دکتر سید جواد طباطباییمنتشر شده در کتاب «ملّت، دولت و حکومت قانون»ایرانیان پیوسته دریافتی بنیادین از وحدتی فراگیر داشتهاند و این وحدت را به عنوان بخشی اساسی از کثرتها در همه شئون و اطوار قومی فهمیدهاند.ایرانیان یک زبان واحد را از میان زبانهایی که در دیگر بخشهای کشور به آن زبانها سخن گفته میشد، برگزیده و آن را زبان مشترک همه اقوام و زبان ملّی قرار دادهاند. بدیهی است که این تعبیر «برگزیده و...» از باب مسامحه است. کسی نمیتواند زبانی را برگزیند. به تعبیری بهتر شاید بتوان گفت که یک زبان، به طور طبیعی شالوده خود را به عنوان زبان ملی استوار میکند. غزنویان و سلجوقیان در خلا «فرهنگی» ناسازگار با سرزمینی که بر آن چیره شده بودند به فرمانروایی ایران رسیدند و اگر بتوان گفت، به طور طبیعی زبان فارسی و آداب ایرانی را پذیرفتند. تداوم طبیعی زبان فارسی تنها یکی از نمودهای وحدت فراگیر ایرانیان است، همان اقوام ایرانی و غیرایرانی که زبان واحد را به عنوان زبان مشترک و ملّی برگزیده بودند به دریافتی بنیادین از وحدت ملّی نیز رسیده بودند و بدینسان توانستند در عین کثرت قومی این کثرتها را به وحدتی قومی ارتقاء دهند. این وحدت در تاریخ ایران پیوسته مفهومی فراگیر و جاری در همه ساحتهای حیات ایرانیان بوده است.چنانکه در همه منابعی که از کهنترین روزگاران تاریخ فرهنگی ایرانیان به ما رسیده این مفهوم «وحدت در کثرت» وجود داشته است. جای شگفتی نیست که حتی در دوره اسلامی، یکی از مهمترین مفاهیمی که در ادب فارسی اعمّ از حماسی، تغزلی و عرفانی رواج داشته است «کسب جمعیّت از زلف پریشانی» بوده است. این دیالکتیک پریشانی و جمعیّت تنها از ویژگیهای ادب عرفان ایرانی نیست بلکه یکی از اساسیترین درونمایههای همه ادب ایران نیز هست.این دیالکتیک بازتاب روح وحدت ملّی ایرانی در سرزمینی است که چنانچه پیشتر بارها گفتهام «در معرض وزیدن باد بینیازی خداوند» قرار داشت اما اجازه نمیداد حتی آن باد، وحدت آن را بر هم بزند.هیچ کشوری جایگاه استراتژیک خود را انتخاب نمیکند، چنانچه ایران نیز انتخاب نکرده است. باری، تاریخ ایران تاریخِ خلاف آمد عادتهاست و همین امر موجب شده است در وضع و جایی که ایرانشهر قرار دارد، در جایگاهی خلاف آمد عادت و به نوعی «قافله سالار» باشد.🔗 ایرانمهر @alborzology▫️وبلاگ ۱▫️وبلاگ ۲▫️اینستاگرام▫️آپارات
پاسخ به یک پرسش🔹 پیر جمشید مهران طالقاناز نام و نسب صاحب بقعه «پیر جمشید» روستای مهران از توابع شهرستان طالقان استان البرز، آگاهی دقیقی در دست نیست. برخی او را «عبدالجعفر» یا «میر جمشید» از نوادگان امام هفتم شیعیان می دانند که به جهت حفظ جان، نام ایرانی «جمشید» را برگزید. گروهی هم او را از عارفان و اقطاب آغاز روزگار صفویه می دانند. آرامگاه کنونی پیر جمشید، نوساز است اما کارشناسان میراث فرهنگی، بنای نخستین را شبیه معماری سده های ۹ و ۱۰ هجری قمری توصیف کرده اند. چند سال پیش، سنگ قبری متعلق به «قنبرعلی ولد میر جمشید» از آرامگاه مورد اشاره به دست آمد که در سال ۱۰۴۵ هجری قمری درگذشته است.بنده بر اساس شواهد موجود، بر این نظرم شخص به خاک سپرده شده در این بقعه، از پیران طالقانی یکی از حلقه های عرفانی روزگار صفویه است که مریدانش برای او آرامگاهی ویژه ساخته اند.با به قدرت رسیدن پادشاهان صفوی که خود را «مرشد کامل» و متعلق به «طریقت عرفانی صفویه» می دانستند، تصوف - که در آن روزگار معادل تشیع بود - به جهت طبع معناگرایانه طالقانی ها به سرعت در منطقه طالقان گسترش یافت. وجود پیشوند «تکیه» در نام برخی روستاها و کمیت قابل توجه عارفان و صوفیان و وجود متون متعدد دست نویس ادبیات عرفانی، خود دلیلی بر این نوع توجهات معنوی و عقیدتی در طالقان است. فراموش نکنیم هم ولایتی پیر جمشید یعنی استاد درویش عبدالمجید طالقانی (درگذشت ۱۱۸۵ق) که در هنر خوشنویسی به کمال رساننده شکسته نستعلیق است، مقارن با افول سلسله صفوی، وجه صوفیانه و عارفانه خویش را در شهر اصفهان آشکار کرد. «درویش» در نامش، موید این امر است.✍ حسین عسکری۲۴ امرداد ۱۴۰۵🔗 ایرانمهر @alborzology▫️وبلاگ ۱▫️وبلاگ ۲▫️اینستاگرام▫️آپارات
پاسخ به یک پرسش🔹 پیر جمشید مهران طالقان✍ حسین عسکری۲۴ امرداد ۱۴۰۵🔗 ایرانمهر @alborzology▫️وبلاگ ۱▫️وبلاگ ۲▫️اینستاگرام▫️آپاراتپاسخ به یک پرسش🔹 پیر جمشید مهران طالقان✍ حسین عسکری۲۴ امرداد ۱۴۰۵🔗 ایرانمهر @alborzology▫️وبلاگ ۱▫️وبلاگ ۲▫️اینستاگرام▫️آپارات
🎧 رد پای کودتا در البرزگفت و گوی تلفنی حسین عسکریرادیو البرزبرنامه زنده صبح البرز۷ دقیقه۲۴ امرداد ۱۴۰۵🔗 ایرانمهر @alborzology▫️وبلاگ ۱▫️وبلاگ ۲▫️اینستاگرام▫️آپارات