🔹 کرج شهر بی پناهبه خاطر دارم در سال های جنگ تحمیلی هشت ساله ایران و عراق، راه اندازی پناهگاه های ب…
انتشار: 2026/07/22 09:05 UTC
🔹 کرج شهر بی پناهبه خاطر دارم در سال های جنگ تحمیلی هشت ساله ایران و عراق، راه اندازی پناهگاه های بزرگ و کوچک، در اولویت دولت و همچنین مردم بود. پخش صدای دلهره آور آژیر قرمز و سفید از رادیو و تلویزیون، قطعی برق و افت و خیز ترسناک و دویدن با قدم های نامنظم و درهم پیچیده در تاریکی به طرف پناهگاه های عمومی و خانگی (زیر زمین)، هنوز در ذهن و گوش من و هم نسلانم باقی مانده است.جنگ تمام شدو پناهگاه بسته شدتو و کودکی ام رادر آنجا جا گذاشتم...از خبر منتشر شده در روزنامه کیهان (۲ خرداد ۱۳۶۴) درمی یابیم در شهرستان کرج سازمانی بوده به نام «پناهگاه ها» که در میادین و مدارس و مساجد و... پناهگاه های بزرگ و کوچک می ساخت. سرپرست آن سازمان مردمی - دولتی، علی اکبر ذکایی پور بود و تا تابستان ۱۳۶۴ خورشیدی، ۳۴ پناهگاه با پول مردم ساخته بود و ایجاد ۱۵۰ پناهگاه دیگر در دستور کارش بود.در نوجوانی برخی پناهگاه های شهر کرج و حومه را دیده بودم. «پناهگاه میدان شهدای کرج» تا همین سال ۱۳۹۳ خورشیدی برجا بود و در آن سال به «مركز عرضه پوشش اسلامی (حجاب)» تبدیل شد. پس از صلح ایران و عراق، پناهگاه ها از بین رفتند یا تغییر کاربری دادند. انحلال «سازمان پناهگاه های شهرستان کرج» در حالی رخ داد که سایه بدخواهان این آب و خاک و تهدیداتشان همچنان برجا بود.پس از گذشت ۳۷ سال از جنگ تحمیلی هشت ساله، شوربختانه جنگ تحمیلی دوم سپس سوم رخ داد و در زیر بمباران و موشک باران شهرها، هیچ جانپناهی نبود که مدافع تن و روان شهروندان کرجی باشد.شنیده ام در همین کشور جعلی اسراییل، ساخت مسکن بدون تعبیه پناهگاه توسط شهرداری و وزارت مسکن و شهرسازی پذیرفته نیست. در آنجا خانه ای بدون پناهگاه و امکانات وجود ندارد و این علاوه بر پناهگاه های عمومی است.بپذیریم که با بی تدبیری مدیریت شهری، سازمان های عریض و طویل و رنگارنگ پدافند غیر عامل و پیشگیری و مدیریت بحران و... شهرهایمان را بی پناه و بی دفاع کرده ایم. چقدر زمان می برد ترس ها، زخم ها و آسیب های روحی و جسمی شهروندان بی پناه و بی پناهگاه به ویژه کودکان و زنان و بزرگسالان ترمیم شود؟جنگ را دیدم!دیدم که انسانیت در خون خود غلت میخوردآنگاه که بیوقفه از آسمانِ منطقجغدِ مُرده میبارید...هیچ بهانه و دلیلی، این کم کاری و غفلت خسارت بار دولت های بین دو جنگ تحمیلی (۱۳۶۷ - ۱۴۰۴ش) را توجیه نمی کند. امان از بروکراسی فربه، ناکارآمد، خسته، خودشیفته و خودبسنده حاکم بر کشور عزیزمان که دیگر هیچ خاصیت مثبتی ندارد و «وبال توسعه ایران» است.✍ حسین عسکری۳۱ تیر ۱۴۰۵ایرانمهر @alborzology

